Düğün gecesi battaniyeyi kaldırdığımda gördüğüm gerçek beni titretti. İşte o an, Harrisonlar gibi güçlü bir ailenin neden benim gibi fakir bir hizmetçiye 60 milyon lira değerinde bir malikâne verdiğini anladım.

Bir gün evleneceğimi hiç hayal etmemiştim. Hele Harrison ailesinden bir adamla evleneceğimi asla.

Ben sadece onların İstanbul’daki malikânesinde çalışan sıradan bir hizmetçiydim. Onlar lüks deri koltuklarda dinlenip şık davetler verirken ben bulaşık yıkıyor, yatakları topluyor, yerleri siliyordum. Ama beklenmedik bir olay her şeyi değiştirdi.

Ethan Harrison, Harrison Group of Companies’in sahiplerinin tek oğluydu. Onun sessizliği hep dikkatimi çekerdi. Genelde pencerenin yanında durur, bahçeye bakardı. Neredeyse hiç gülümsemezdi ve gözlerinde sürekli bir hüzün vardı. Ona ne zaman Türk kahvesi ya da simit götürsem sadece şöyle derdi:

“Teşekkür ederim, Mia.”

Sonra da zoraki gibi duran bir gülümseme verirdi.

Bir gece onu bahçede, begonvillerin yanında ağlarken buldum. Ne yapacağımı bilemedim ama dikkatlice yanına yaklaştım.

“Ethan Bey… iyi misiniz?” diye alçak sesle sordum.

Şaşkınlıkla bana baktı ama gitmemi söylemedi. Bunun yerine şöyle dedi:

“Bazen içten gelen bir ‘iyi misin’ sözünü duymak, insana sandığından daha iyi geliyor.”

O günden sonra daha sık konuşmaya başladık. Yavaş yavaş, farkına bile varmadan ona âşık oldum. Ama bunun imkânsız olduğunu biliyordum. O bir Harrison’dı, Türkiye’de büyük bir iş imparatorluğunun varisiydi. Ben ise sadece evde çalışan biriydim.