Bu sokak çocuğunun boynunda neden oğlumun ejderha kolyesi var?” Bir milyarder, miras uğruna kendi kız kardeşinin oğlunu sokağa attığını öğrendi.

Rafael Bey, şehrin en zengin adamıydı… ama aynı zamanda en mutsuzuydu.

İstanbul’un güçlü ve karmaşık iş dünyasında onun adı başarıyla eş anlamlıydı. Maslak’ta şirketleri, Bebek’te villaları, ülkenin en etkili firmalarında hisseleri vardı. Ama hiçbir servet, kaybettiği şeyi ona geri getiremiyordu.

On yıl önce, “Biricik” diye çağırdığı tek oğlu, bakıcısıyla birlikte Emirgan Korusu’nda gezerken ortadan kaybolmuştu.

Geriye sadece bebeğin Golden Dragon Pendant takarken çekilmiş bir fotoğrafı kalmıştı. Saf altından özel olarak yapılmış, kırmızı yakut gözlü bir ejderha kolyesiydi bu. Dünyada eşi benzeri olmayan tek bir parçaydı.

“Kardeşim, artık aramayı bırak,” diyordu kız kardeşi Selina, sahte bir şefkatle sırtını okşarken. “On yıl geçti. Biricik kesin ölmüştür. Kabul edelim, şirketini benim oğlum Drake devralacak. İmparatorluğunun varissiz kalması yazık olur.”

Rafael Bey’in yanında Selina anlayışlı görünürdü. Ama içten içe hırslı ve kıskançtı. Kardeşinin bütün servetini kendisi ve oğlunun lüks hayatı için istiyordu.

Bir gün Rafael Bey, şehrin dışında, kaçak yapılaşmanın yakınında inşa edilen yeni bir AVM’nin şantiyesini denetlemeye gitti. Güneş yakıcıydı, hava tozla doluydu.

Mühendislerle yürürken uzaktan bağırışlar duydu.

Zayıf, kirli, yüzü is içinde kalmış bir çocuk, kendinden büyük üç çocuk tarafından dövülüyordu.

“Bulduğun o demir parçasını ver bize, pislik!” diye bağırdı zorbalar, onu çamura iterken.

“Hayır! Onu yemek alabilmek için topladım! O benim!” diye karşılık verdi küçük çocuk, geri dönüşümden bulduğu metal parçasına sanki hazineymiş gibi sarılarak.