Daha yakından baktım. Gördüğüm şey midemin bulanmasına neden oldu.

Keşif
Sosisin ortasında parlak bir şey vardı; etin derinliklerine saplanmış küçük, dikdörtgen bir nesne. Bıçağımın ucuyla dikkatlice çıkarıp dondurdum.

Bir metal parçası ya da makine parçası değildi.
Bir USB bellekti.

Birkaç saniye inanmazlıkla bakakaldım. Aklıma bir fikir geldi: Bir önceki gece aynı paketten birkaç dilim yemiştim. Böyle bir şey nasıl olur da fabrikada mühürlenmiş bir sosisin içine girebilirdi?

Flash bellek yapış yapıştı, et parçalarıyla kaplıydı. Sadece görüntüsü bile midemi bulandırdı. Ne yapacağımı bilemeden sildim.

Bir yanım hemen çöpe atıp hiçbir şey olmamış gibi davranmak istiyordu. Ama merakım galip geldi. İçinde ne olduğunu bilmem gerekiyordu.

Flash Bellekte Ne Vardı?
Flash belleği bilgisayarıma taktım, hiçbir şey olmayacağını bekliyordum; belki bozuktu, belki de boştu. Ama ekran aydınlandığı anda kalbim hızla çarpmaya başladı.

Sadece “AÇ BENİ” etiketli bir klasör vardı .

O klasörün içinde tek bir dosya vardı: tek bir fotoğraf.

Üzerine tıkladım ve görüntü ekranı doldurdu.

Bir adamın yüzü bana bakıyordu – kameraya doğru sırıtıyordu. İfadesi dostça değildi; tüylerinizi diken diken eden türden bir gülümsemeydi. Gözleri keskin, neredeyse alaycıydı, sanki baktığımı biliyormuş gibi.

Uzun bir süre hareket edemedim. Ellerim buz gibiydi. Fotoğrafta hiçbir arka plan yoktu, hiçbir bilgi yoktu, sadece o yüz – kahkahalar arasında donup kalmış, tam karşımda dikilmişti.

Dizüstü bilgisayarı kapattım ve orada oturup az önce gördüklerimi anlamaya çalıştım.

Şaka mı Yoksa Daha Kötü Bir Şey mi?
İlk başta mantıklı bir açıklama bulmaya çalıştım. Belki de ters giden tuhaf bir pazarlama taktiğinin parçasıydı ya da fabrikadaki biri çarpık bir şaka yapıyordu. Ama sonra aklıma başka bir düşünce geldi: Ya şaka değilse?

Peki ya o flash belleğin asla bulunması istenmeseydi?

Sosis ambalajını tekrar kontrol ettim; mühür, etiketler, son kullanma tarihi… hepsi normaldi. Kurcalandığına dair bir işaret yoktu. Rafta duran diğer ürünlere benziyordu.

Bu farkındalık her şeyi daha da rahatsız edici hale getirdi.

Yiyeceklerin içine flash bellek saklama zahmetine kim girer ? Ve neden o fotoğrafta – kameraya gülen bir adam var?

Bunun bir şekilde bana yöneltildiği hissine kapılıyordum, ama bunun hiçbir anlamı olmadığını biliyordum.

Sırada Ne Var?
Şimdi ne yapacağımı şaşırdım. Marketi mi arasam? Polise mi bildirsem? Flash belleği verip soruşturmaya mı bıraksam?

Bir yanım istiyor. Diğer yanım ise onu çöpe atıp mutfağı dezenfekte etmek ve sanki hiç olmamış gibi davranmak istiyor.

Ama kesin olan bir şey var ki, bir daha asla marketten aldığım sosislere aynı gözle bakamayacağım.

Şu anda, bunu yazarken bile, o gülen yüzün görüntüsü, bir türlü kurtulamadığım bir gölge gibi, aklımın bir köşesinde dolanıp duruyor.