Ancak gencin içini kemiren bir gariplik vardı. Haftalar, sonra aylar geçti. Ve Madame Marguerite ona vaat edilen 40 Euro’yu bir kez bile ödemedi. Tek bir kuruş bile. Sadece her seferinde unutuyor, konuyu değiştiriyor veya suçlulukla gülümsüyordu.

Yine de gelmeye devam etti. Sırf bu kırılgan kadın ona bir şekilde kendi büyükannesini hatırlattığı için. Gelmeyi bırakırsa dört duvar arasında tamamen yalnız kalacağını biliyordu.

Soğuk bir kış sabahı geldi çattı. Julien her zamanki gibi geldi, yanında taze, sıcak bir baget ve biraz erzak getirdi. Ancak dairede çınlayan, ağır bir sessizlik vardı. Sesine kimse cevap vermedi. Yavaşça yatak odasına girdi. Madame Marguerite, elleri kavuşmuş halde gıcırdayan yatağında yatıyordu. Yüzü tamamen huzurluydu.

O gece hayata veda etmişti.

Cenaze ürkütücü derecede mütevazı ve neredeyse kimsesizdi. “Uzakta yaşayan” o çocukların hiçbiri gelmedi. Mezarlıkta sadece Julien ve apartmandan birkaç komşu duruyordu.

Kısa tören bitip insanlar dağılmaya başladığında, cenaze evinden bir görevli gencin yanına yaklaştı. — Siz Julien misiniz? — diye sordu kuru bir sesle. — Evet. Adam sessizce ona kalın, beyaz bir zarf uzattı. Üzerinde yaşlı kadının titreyen ama düzgün el yazısıyla şöyle yazıyordu: “Julien için.”

Genç adam kenara çekildi, bir banka oturdu ve kağıdı açtı. İçinde birkaç sayfalık bir mektup vardı. İlk satırları okumaya başladığında elleri titremeye başladı.

“Sevgili çocuğum,” diye yazmıştı Marguerite. “Seni oyaladığım için bu bencil yaşlı kadını affet. Sana o 40 Euro’yu ödemeyi hiçbir zaman niyet etmedim. Param olmadığı için değil. Sadece bu dünyada yaşlı, işe yaramaz bir kadına para için değil, içinden geldiği için bakabilecek tek bir kişi olup olmadığını bilmek istedim.

Bana ilk çorba pişirdiğinde bütün gece ağladım.”

Ardından gelen paragraf, öğrencinin kelimenin tam anlamıyla dizlerinin bağını çözdü.

Yaşlı kadın gerçek soyadının Leroy olduğunu itiraf ediyordu. Marsilya’nın en büyük armatörlerinden birinin duluymuş. Hayatı boyunca hiçbir şeye ihtiyacı olmamış. Ancak kocası öldüğünde, kendi çocukları miras için iğrenç bir kavgaya tutuşmuşlar. Gayrimenkulleri bir an önce satmak ve hesapları bölüşmek için annelerinin akli dengesinin yerinde olmadığını iddia etmeye çalışmışlar.

İhanete dayanamayan Marguerite, akıllıca bir hamle yapmış: Varlıkların yönetimini güvenilir avukatlara devretmiş, kenar mahallede küçük bir daire kiralamış ve ailesi için ortadan kaybolmuş. Hayatının geri kalanını yalanlardan ve açgözlülükten uzak, huzur içinde geçirmek istemiş.

“Çocuklarım tam olarak kanunen onlara düşen payı alacaklar — zorunlu pay, ve bir sent bile fazlası değil,” diyordu mektup. “Ancak kişisel birikimlerimi istediğim gibi harcama hakkına sahibim. Julien, bana en önemli şeyi — sadece var olduğum için birine gerekli olduğum hissini verdin. Benim yoksul olduğumu sandığın halde beni doyurdun. Kendi ihtiyacın varken benim için zaman harcadın. Zarfın içinde noterimin kartvizitini bulacaksın. Sana Provence’taki evimi ve eğitimini huzur içinde tamamlayıp kendi işini kurmana yetecek kadar bir miktar bıraktım. Dürüst yaşa çocuğum. Ve o çorba için teşekkür ederim.”

Julien mektubu üç kez okudu. Zarfın içinde gerçekten de Marsilya’nın merkezindeki bir noterlik ofisinin adresi bulunan, altın yaldızlı kalın bir kartvizit vardı.

Gencin hayatı bir günde değişti. Bir peri masalındaki gibi milyoner olmadı, ancak aldığı para eğitim borçlarını kapatmaya, kuruşluk yarı zamanlı işleri bırakmaya ve kendi ayakları üzerinde sağlam bir şekilde durmaya fazlasıyla yetti. Provence’taki evi satmadı — onu toparladı ve şimdi hafta sonları oraya gidiyor.

Ve her yıl o kış gününde, taze bir baget alıyor, Marsilya’nın kenar mahallesindeki mütevazı mezara gidiyor ve orada uzun süre sessizce oturuyor. Çünkü bazı borçlar parayla ödenemez.