Saat öğleden sonra 4’tü. Baykar’ın 3 numaralı hangarının yakınında durduğunda, o yerin teknik görevlisi olmadığını fark ettiğimde, Türk Hava Kuvvetlerinde 7 yıl boyunca hizmet ederken tanımayı öğrendiğim tüm içsel alarmları tetiklemesi için 4 saniye yeterliydi. Adam, elinde bir pano tutuyordu ama bakışları çok yanlış bir yöne odaklanmıştı. Ağustos ayında İstanbul’un Teknopark bölgesindeki boğucu sıcağa alışkın olması gereken biri için çok yanlış bir ritimde nefes alıyordu.

Sağ elim hala uçuş kaskını tutuyordu. Alnım, yeni saldırı insansız hava araçları için kalibre ettiğimiz gece görüş sisteminin prototipiyle 2 saatlik testten sonra terliyordu. O hissi görmezden gelip doğrudan başmühendisle briefing toplantısına gitmeliydim ama içimdeki bir şeyin yanlış olduğunu bağırdığını asla görmezden gelmem. Adım Cemre. 32 yaşındayım ve Baykar’ın ülkenin en stratejik şirketlerinden birinde insansız hava araçları geliştirme programına geçici olarak atanan Türk Hava Kuvvetlerinden bir test pilotuyum.

Anadolu’nun merkezinde Kayseri’de, babanın üç nesildir sürdürdüğü hali işinde benim erken evlenip yardım etmemi bekleyen bir tüccar ailesinde doğdum. İstanbul’daki Hava Kuvvetleri Akademisi’ne sınav için başvuracağımı açıkladığımda ailemi hayal kırıklığına uğrattım. Annem, “Hafalar Aglady.” Babam 6 ay boyunca benimle konuşmayı kesmişti. Ablam Aylin, ayrılmamdan önceki gece bana sarılan ve cesur olduğumu söyleyen tek kişiydi.

Uzun yıllar boyunca, sadece benim için çizilen kaderden daha fazlası olabileceğimi kanıtlamam gerektiğine dair dayanılmaz bir ihtiyaç hissediyordum. Akademi acımasızdı. Erkek eğitmenler, herhangi bir egzersizde başarısız olduğumda küçümsemelerini gizlemiyorlardı. Benimle başlayan birkaç kadın birer birer vazgeçti. Hayatta kaldım çünkü öfkeyi yakıta, aşağılanmayı sessiz kararlılığa dönüştürmeyi öğrendim. Sınıfımın en iyi 10 kişisi arasında mezun oldum. Yine de test pilotları programına kabul edilmem 4 yıl sürdü. Deneysel uçuşlar için harcamak için çok iyi olduğumu, benim yerimin devriye veya nakliye görevlerinde olduğunu söylüyorlardı.