Bebeğimi daha yeni dünyaya getirmiştim. Kocam gözlerimin içine baktı ve şöyle dedi:
“Eve otobüsle dön. Ben ailemi hotpot yemeye götürüyorum.”
İki saat sonra telefondaki sesi titriyordu:
“Claire… ne yaptın? Her şey gitti.”
Hemşire oğlumu kollarıma daha yeni bırakmıştı ki Daniel’ın dikkati hemen telefonuna kaydı.
Sonra bana döndü ve o kadar sıradan bir şey söylüyormuş gibi tekrarladı ki gerçek gibi bile gelmedi.
“Eve otobüsle dön. Ailemle yemeğe çıkıyoruz.”
Bir an odada, göğsüme yaslanan yeni doğmuş bebeğimin minicik nefesleri dışında hiçbir ses kalmadı.
Gerçekten yanlış duyduğumu sandım.
“Ne?” diye fısıldadım, boğazım düğümlenerek.
Daniel’ın annesi Elaine bileğindeki incileri düzeltti ve sabırsızca iç çekti.
“Claire, dramatik davranmayı bırak. Zaten yarın taburcu olacaksın. Otobüs durağı hastanenin hemen dışında.”
“Ben altı saat önce doğum yaptım.”
Daniel umursamazca omuz silkti.
“Ailem buraya kadar uçakla geldi. Restoran rezervasyonunu yaptık bile. Sırf sen yorgunsun diye herkesin planını iptal etmesini beklemiyorsun herhâlde?”
Kız kardeşi Melissa gözlerini devirdi.
“Kadınlar her gün doğum yapıyor.”
Onlara baktım.
Tasarım paltolarına.
Elaine’in kusursuz rujuna.
Daniel’ın, parasını benim ödediğim arabanın anahtarlarını parmağında rahatça çevirmesine.
Oğlum hafifçe kıpırdandı, onu daha sıkı tuttum.
“Daniel,” dedim sessizce, “beni burada gerçekten yalnız mı bırakıyorsun?”
Sadece benim duyabileceğim kadar eğildi.
“Bana o bakışı atma. Ailemin bütün olanlardan sonra seni kabul ettiğine şükretmelisin.”
Bütün olanlar.
Eskiden yaşadığım küçük daire.
Sessiz hayatım.
Arkamda güçlü bir aile olmadığını, sıradan bir muhasebeciden ibaret olduğumu sanmasına izin vermem.
Elaine bebek çantasını açtı, içine şöyle bir baktı ve küçümseyerek sırıttı.
“Bunlar çok ucuz görünüyor. Sonra değiştiririz… tabii bebek Daniel’a benziyorsa.”
İçimde bir şeyin değiştiği an tam olarak buydu.
Kalp kırıklığı değildi.
Öfke değildi.
Kesinlikti.