DOLAR
Alış: 44.61
Satış: 44.79
EURO
Alış: 52.59
Satış: 52.80
GBP
Alış: 60.32
Satış: 60.77
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
8.11.2025
1691 Görüntüleme
Babam vefat edince annem çok yalnız kaldı
- Babam vefat edince annem çok yalnız kaldı, içine kapandı. Bu hal beni çok üzdü. Eşim Cemal’le konuştum, annemi yanımıza almaya karar verdik. Hem oğluma bakar, ben de çalışırım diye düşündüm. Arkadaşım vasıtası ile fabrikada işe başladım. Tek mesele vardiya sistemi olsa da mesele etmedim. Annem ev işlerinde yardımcı oluyor, yemek yapıyor, bizimle sohbet ediyordu. Bir vakit sonra annem çok değişti. Daha bakımlı, gösterişli olmaya başladı. Bunu Cemal’e söyledim ama “Yakışıyor kadına, karışma” dedi. İkisi iyice içten oldu, gece geç saatlere kadar film izleyip sohbet etmeye başladılar. Cemal’i uyardım ama beni umursamadı. Bir gün gece vardiyasından dönünce Cemal işe gitmemişti, yorgunum deyip tersledi. Annem de odasındaydı, sesini çıkarmadı. İçime kurt düştü. Sonunda saklı kamera almaya karar verdim. O gece işe gitmedim, kafeye oturup telefondan görüntüyü izlemeye başladım. Gördüklerime inanamadım.
- Kafede elimde telefon, nefesim daralıyordu. Gözlerim ekrana kilitlenmişti. Annemle Cemal aynı odada oturuyordu, kahkahalar yükseliyordu. İçimde bir ateş, “Demek ki…” diye mırıldandım. Ama izledikçe fark ettim ki, düşündüğüm şey bambaşkaymış. Annem elinde kalınca bir defter tutuyordu. Cemal ona birtakım kelimeler söylüyor, annem yazmaya çalışıyor, sonra gülerek yanlışlarını düzeltiyorlardı. Meğer annem saklıce okuma yazma öğreniyormuş! Babam yaşarken hiç fırsat bulamamış, içine dert etmiş. Cemal de fark edince saklıden saklıye ona öğretmeye başlamış. Onların içtenyeti, bana anlatmaya cesaret edemedikleri bu sırdanmış. Ekranda annemin titreyen sesi duyuldu: — “Cemal, ‘oğlum’ kelimesini yazdım bak… Doğru mu?” Cemal de gülerek, sevgiyle kafasını salladı: — “Doğru yazdın anne, bravo sana!” O an kalbimden ağır bir taş kalktı. Gözyaşlarımı tutamadım. İçimdeki kuşku konumunu derin bir pişmanlığa bıraktı. Meğer ben en sevdiklerimi boş yere suçlamışım. Annem gururla yazıyı öğreniyor, Cemal de ona evlat gibi destek oluyormuş. O gece eve döndüğümde, ikisine sarıldım. Annem şaşırdı, Cemal ise bana mana dolu bir bakış attı. Ve ben anladım ki; birtakım hallarda gözümüzün gördüğü, gönlümüzün hissettiğiyle aynı şey olmayabiliyor. Yanlış anlaşılan bir sessizlik, koca bir sevgiye perde olabiliyormuş.
Yorumlar
Yorumlar (Yorum Yapılmamış)
Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz?
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.


