Evcil bir hayvan olmayan gelincik, zaman içersinde uysallaştı. Eve ve bayana o kadar çok alışmıştı ki, bayanın beraberinden bir an bile ayrılmaz olmuştu. Birkaç ay sonra, bayanın çocuğu doğdu.

Eve, neşe ve sevinç getiren bu ufak yavrucağı gelincik de çok sevmiş, artık, ailesi olarak gördüğü bu anne ile yavrucağa gönülden bağlanmıştı.

Kadın, tek başına bütün zorluklara göğüs germek ve yavrusuna bakmak mecburiyetinde olduğunu biliyordu. Bütün zorluklara rağmen, günler geçti. Eve yiyecek almak amacıyla çalışmak mecburiyetinde kalan bayan, bir gün yavrusunu gelincikle evde yalnız bırakarak, çalışmak üzere tarlaya gitti.

Yorucu bir günün ardından, akşam eve dönen bayan, gelinciği ağzı kanlı bir durumda yerde yatarken bulunca, beyninden vurulmuşa döndü. Çıldırmışçasına, yerde yatan gelinciğe sarılıp, oracıkta hayvanı öldürdü. Tam o sırada, bebeğin odasından bir ağlama sesi gelince, anne, doğruca odaya yöneldi ve heyecanla odaya girdi.

Odada, beşiği, beşiğin içersinde gülücükler dağıtan bebeğini ve bebeğin beraberinde duran parçalanmış yılanı gördü….

Einstein’in söylediği varsayılan bir sözü vardır: “İnsanlardaki önyargıyı parçalamak, benim, atomu parçalamamdan çok daha zor…