BÖLÜM 1

Annemin mevlit gününde, Elif’i herkesin gözü önünde hizmetçi gibi aşağılayan yengem…

—Şehirde demir işi yapan biriyle evlendin diye kendini hanımefendi mi sanıyorsun? Tepsiyi al, içeri götür.

Bu sözleri, avluda oturan hocaya bahşiş vermek için kalktığım anda duydum. Elimde 500 TL vardı ama sanki parmaklarım taş kesilmişti.

Elif başını eğmişti. Avuçlarında sıcak tencerelerin izleri, gözlerinin altında uykusuzluk vardı. Sabah ezanından beri baba evinde 12 sofra hayır yemeğini hazırlıyordu. Bu annemin mevlitiydi. Ölmeden önce bana, “Mert, ev bölünse de bölünsün ama aile onurunu kırma” demişti.

Ben Mert Yılmaz. İstanbul’da küçük bir demir doğrama ve kapı atölyesi işletiyordum. Paramız çok değildi ama emeğimizle yaşıyorduk. Elif’le kiralık iki odalı bir evde oturuyorduk. O Balıkesir taraflarında küçük bir köyden gelmişti. Bu yüzden ağabeyim Emre ve yengem Zeynep onu hiçbir zaman benimseyememişti.

Onlara göre Elif “yoksul aile kızıydı”, “eğitimsizdi”, “çeyizsiz gelmiş bir yük”tü.

Annemin ölümünden sonraki ilk mevlitti bu. Emre telefonla arayıp demişti ki:

—Mert, bütün akrabalar gelecek. Eşini de getir. Annemizin ruhuna hayır yapacağız.

Ben de insanların yumuşadığını sanmıştım. Ama eve girer girmez anladım ki bu mevlit, annemin ruhu için değil; insanlara gösteriş yapmak içindi.

Zeynep yengem, boynunda altın zincirlerle misafirlere her şeyi “kendi emeğiymiş” gibi anlatıyordu. Oysa Elif arka mutfakta 12 kilo hamur yoğuruyor, yemekleri karıştırıyor, tabak yıkıyor, bir an bile oturmuyordu.

Bir ara mutfağa girip dedim ki:

—Elif, otur biraz. Ben yardımcı olurum.

Elif korkuyla fısıldadı:

—Lütfen şimdi bir şey demeyin, ortalık karışır.

O sırada Zeynep içeri girip yemeği tadıp şöyle dedi:

—Tuz az olmuş. Fakir ev kızı olunca böyle olur işte.

Elif sadece:

—Hemen düzeltiyorum abla, dedi.

İçim yanıyordu ama annemin fotoğrafı gözümün önündeydi, kendimi tuttum.

Öğlene doğru kalabalık arttı. Hoca duaları bitirince hayır yemeğinin dağıtılacağını söyledi. O anda Emre beni kenara çekti:

—Mert, bir belge imzalaman lazım. Formalite.

—Ne belgesi?

Gözlerime bakmadan söyledi:

—Ev annemden bana kaldı. Sen İstanbul’da yaşıyorsun. Sonradan sorun çıkmasın diye “miras feragatnamesi” imzala. Kadınlar sonra ortalığı karıştırır.

Kağıda baktım. Gerçekten de mirastan feragat belgesiydi.

Sanki annemin hatırasına biri çamur atmış gibi oldum.

—Anneme böyle bir şey hiç demedi, dedim.

Emre alaycı bir gülümsemeyle:

—Son günlerinde yanındaydım, sen dükkândaydın, dedi.

Tam o sırada Zeynep, Elif’i kolundan tutup içeri getirdi:

—Buna da imzalatın. Sonra “benim de hakkım vardı” demesin.

Elif korkuyla bana baktı:

—Mert, ben bir şey istemiyorum ama…

Zeynep sözünü kesti:

—Senin istememen önemli değil, imzalaman önemli.

Elimi kağıdı yırtmaya götürdüğüm anda gözüm duvardaki küçük siyah cihaza takıldı. Bir kamera.

Annem altı ay önce evde bir şey kaybolunca oraya kamera taktırmıştı.

Bir anda annemin sesi kulaklarımda çınladı:

—Mert, Allah’ın odasında gerçek saklanmaz.

Emre’ye döndüm:

—Annemin gerçek vasiyeti nerede?

BÖLÜM 2

Emre hemen gülerek ortamı yumuşatmaya çalıştı ama gülüşü boğazında kaldı.

—İyi misin sen? Mevlit gününde vasiyet mi konuşulur?

Zeynep yengem yüksek sesle araya girdi:

—Gördünüz mü? Ben demiştim zaten. Şehre gidince küçük kardeş bozuldu. Annesinin ruhu huzur bulmadı, buna da miras düştü!

Akrabaların bakışları üzerime çevrildi.

Elif yanıma yaklaştı. Sessizce dedi ki:

—Mert, bırakın. Ben ev istemiyorum. Yeter ki siz böyle aşağılanmayın.

Sesinde korku yoktu… yorgunluk vardı. Evleneli beri gözlerinde gördüğüm o yorgunluk. Benim kırılan aletlerimi satmamı engellediği günler, dükkân zarar ettiğinde bileziklerini bozdurduğu zamanlar, annemin ilaç parası için ailesinden gelen parayı sessizce verdiği anlar…

Ve şimdi aynı kadın, annemin mevlidinde 12 kazan yemek yapmışken “yabancı” sayılıyordu.

Emre kağıdı önüme fırlattı:

—İmzala. Yoksa herkesin önünde söyleyeceğim, annemi sana karın doldurttu diye.

Bir an donup kaldım.

—Annemi mi?

Elif son üç ay boyunca her gün annemin yanında durmuştu.

Zeynep bağırdı:

—Hizmet mi? Ev kapma hizmeti!

Tam o sırada hoca titrek bir sesle araya girdi:

—Evladım… Allah rızası için, burada kavga etmeyin…

Ben ibadet odasına doğru yürüdüm.

Emre kolumu tuttu. İlk kez korku gördüm yüzünde, öfke değil.

—İçeri girme.

Kolumu çektim.

—Gireceğim, abi. Bugün annemin günü.

Eski DVR cihazını açtım. Ekranı çalıştırdım. Tarihi geriye sardım.

Oda bir anda sustu.

Ekranda annemin odası belirdi. Saat 23:43.

Kapı açıldı.

İçeri Emre girdi.

Annemin fotoğrafının arkasına uzandı. Ahşap çekmeceyi açtı.

Bir kâğıt çıkardı…

ve onun yerine başka bir kâğıt koydu.

Tam o sırada ekranda bir öksürük duyuldu.

Kamera açısında annem göründü.

Tekerlekli sandalyedeydi.

Kapının yanında duruyor, her şeyi izliyordu.