Adam, ikizlerin gerçekte kim olduğunu öğrenmeye başladığında dehşete kapıldı.

— Lütfen… bana açıklayın. Size zarar vermem. Yemin ederim.

Kızlar, ağlamaktan kızarmış gözlerle ona baktı. İçlerinden biri fısıldadı:

— Annemize geldik…

Bu sözler, adama atılan en sert yumruk gibiydi.— Hangi anneye? — ağzından kaçırdı.

Diğer kız, titreyen bir sesle cevap verdi:

— Bizim annemize. Burada yatıyor.

Adamın dizlerinin bağı çözüldü. Yavaşça mezar taşındaki fotoğrafa baktı… sonra tekrar kızların yüzlerine. Aynı gözler. Aynı kaş çizgisi. Gözyaşlarının arasından belli belirsiz görünen aynı gülümseme.

Ve o an, nefesini kesen gerçek bütün parçalarıyla yerine oturdu.Yıllar önce eşi birkaç ay ortadan kaybolmuştu. “Geçmişimle hesaplaşmaya gidiyorum” demişti. Adam soru sormamıştı. Güvenmişti.

Şimdi ise karşısında, varlıklarından bile haberi olmayan iki canlı sır oturuyordu.

— Biz bir yetiştirme yurdundan geliyoruz, — diye ekledi kızlardan biri sessizce. — Bize annemizin öldüğü söylendi… ve büyüyünce gelip onu ziyaret etmemizi istediği.

Adam, onların yanına, soğuk toprağın üzerine oturdu.

O gün mezarlıktan yalnız ayrılmadı.

Ve bitmiş sandığı hayatı, ellerini sımsıkı tuttuğu iki küçük çocuk eliyle birlikte yeniden başladı…