Daniel bebeğin alnından hızlıca öptü. Neredeyse seyirci karşısında rol yapıyormuş gibiydi. Sonra kapıya yöneldi.
Çıkmadan önce bir kez arkasına döndü.
“Bizi arayıp durma. Bu gece kutlama yapıyoruz.”
Sonra gittiler.
Ben orada tek başıma kaldım.
Kanamam vardı.
Bitkindim.
Doğumdan dolayı dikişlerim vardı.
Uyuyan oğlum göğsüme yaslanmıştı.
Tam üç dakika ağladım.
Sonra telefonumu elime aldım.
Daniel’ın varlığından hiç haberdar olmadığı iki numara vardı.
Çünkü sormayı hiçbir zaman umursamamıştı.
Avukatım.
Ve babamın özel ofisi.
Önce avukatımı aradım.
“Claire?” Martin hemen açtı. “Bebek doğdu mu?”
“Evet,” dedim usulca. “Ve Daniel bizi hastanede terk etti.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra sesi sertleşti.
“Başlatmamı istiyor musun?”
Oğlumun minicik parmaklarının parmağıma sarılışına baktım.
“Evet,” dedim. “Her şeyi dondurun.”
Bölüm 2..