Bir sayfa geçti. Sonra bir tane daha. Yüzündeki rahatlık yavaş yavaş kayboldu.

—Bunları nereden buldun?

—Senin hiç bakmayacağımı sandığın yerden.

İkinci dosyada Elif’e yapılan harcamalar vardı. Üçüncüsünde benim dijital imzamı kullanarak “süreci hızlandırma” talimatı verdiği e-postalar. Dördüncüsünde ise “Zeynep zaten olay çıkarmaz” dediği mesajlar.

Leyla Hanım ona doğru eğildi.

—Sorununuz sadakat değil, Sayın Yılmaz. Sorununuz, kişisel bir ihaneti mali suça çevirmeye çalışmanız.

Ali yumruklarını sıktı.

—Zeynep, beni bitiriyorsun.

Gözlerinin içine baktım.

—Hayır Ali. Ben sadece seni örtmeyi bıraktım.

O anda telefonu çalmaya başladı. Önce iş yeri. Sonra bilinmeyen bir numara. Ardından Elif.

Hiçbirini açmadı.

Leyla Hanım, Ali’nin çalıştığı finans şirketine resmi bildirim göndermişti. Çünkü şirket e-postaları ve müşteri bağlantıları kullanılarak benim mülkümle ilgili belgeler dolaşıma sokulmuştu.

Ofisten çıktığımızda Ali beni kaldırımda durdurdu.

—Bunu düzeltebiliriz —dedi kısık sesle—. Sen her şeyi bilmiyorsun.

—O zaman anlat.

Ağzını açtı ama konuşmadı.

Telefonum titredi.

Elif’ti.

“Benimle yalnız görüşmen lazım. Ali sana çocuklar hakkında gerçeği söylemedi. Bugün konuşmazsak yarın çok geç olabilir.”

Başımı kaldırdım.

Ali ekrana baktı ve yüzü bembeyaz oldu.

İlk kez korkusu beni kaybetmek değildi; Elif’in söyleyecekleriyle ortaya çıkacak şeydi.

Ve ben, gerçeğin henüz en karanlık kısmına bile ulaşmadığımızı anladım…

Sizce Ali çocuklar hakkında neyi saklıyor olabilir?

BÖLÜM 3

Elif ile İstanbul’da, Kadıköy’e yakın küçük bir kafede buluşmayı kabul ettim. Onu görmek için gitmedim aslında. O iki bebeğin birer silaha dönüştürüldüğü hikâyede, en azından birinin gerçeği söylemesi gerektiği için gittim.

Geç geldi. Gözlerinin altı çökmüş, saçlarını alelacele toplamıştı. Küçük bebeği göğsüne sarılıydı. Diğer çocuk ise basit bir bebek arabasında uyuyordu.

Artık evime giren o kendinden emin kadın gibi görünmüyordu. Sanki o da bir yalanın içinde uyanmış gibiydi.

—Ali sana her şeyi bildiğini söylemiş —diye mırıldandı.

Karşısına oturdum.

—Ali, işine geldiğinde çok şey söyler.

Elif yutkundu.

—Sizin ayrıldığınızı söyledi. Evin onun olduğunu. Senin çocuk istemediğini. Sadece görüntü, para ve evrak yüzünden birlikte kaldığınızı…

İçimde öfke yükseldi ama şaşkınlık yoktu.

—Ve sen ona inandın mı?

Elif gözlerini kaçırdı.

—İnanmak istedim.

Bu cümle, sahte bir özürden daha çok canımı yaktı. Çünkü bu bir saflık değil, bir seçimdi.

Sonra çantasından bir zarf çıkardı: belge fotokopileri, ekran görüntüleri ve bir USB bellek.

—Büyük çocuk Ali’den —dedi—. Küçük bebek değil.

Olduğum yerde kaldım.

Elif ağlamaya başladı.

—İkinci çocuğa hamile kaldığımda Ali zaten beni bırakmak istiyordu. Bana ikisinin de ondan olduğunu söylememi istedi. Senin evine birlikte girersek, senin hızlıca boşanacağını söyledi. Böylece ya evi alacaktı ya da seni baskı altına alacaktı.

İçime bir iğrenme duygusu yayıldı.

Kıskançlıktan değil.

Soğuk hesaplardan.

Ali bir aile kurmamıştı. Bir sahne kurmuştu. Elif’i, beni ve iki çocuğu; hepsini korku, suçluluk ve baskı üretmek için kullanmıştı.

—Ses kayıtları burada —dedi Elif—. Konuşursam büyük çocuğu elimden almakla tehdit etti.

Belleği elime aldım.

—Seni affetmiyorum.

Başını salladı.

—Biliyorum.

Ertesi gün Ali eve geldiğinde hâlâ kontrolü elinde sanıyordu. İki valizle ve mağdur edasıyla kapıya dayandı ama onu değiştirilmiş bir kilit, salonda avukat Leyla Hanım ve elinde resmi tebligat bekliyordu.

Çalıştığı finans şirketi, e-posta ve müşteri bağlantılarını kötüye kullandığı için onu askıya aldı. Sahtecilik süreci devam etti. Elif ses kayıtlarını teslim etti. Ev ise yasal olarak tamamen koruma altına alındı.

Ali birkaç ay içinde işini kaybetti. Ama bu bir manşet düşüşü değildi. Daha kötüsüydü: telefonları açılmıyordu, ortakları onu görmezden geliyordu, “başarılı” görünmediği anda çevresi sessizce dağılıyordu.

Son eşyalarını almaya geldiği gün kapıda bana baktı.

—Ben seni gerçekten sevdim, Zeynep —dedi.

İlk kez tartışma isteği duymadım.

—Olabilir —dedim—. Ama sevmek, yalan söylemene, adımı kullanmana ve ihanetini evime taşıyıp sanki hiçbir şey değilmiş gibi davranmana engel olmadı.

Sessiz kaldı.

Bir kutu dolusu saat, gömlek ve geriye kalan gururuyla gitti.

Elif, çocuklarıyla birlikte Anadolu’nun içlerinde bir akrabasının yanına taşındı. Hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Ama en azından gerçeği söyleme cesareti vardı.

Ben evi değiştirdim. Duvarları boyadım. O masayı attım. Kapıları günlerce açtım; sanki ev benimle birlikte nefes alsın diye.

Bazen ihanet, hayatını almak için değil; kimin izinsiz yaşadığını göstermek için gelir.

O gün bir evliliği kaybetmedim.

Adımı, evimi ve sabrın sevgi olmadığını sandığım yanımı geri aldım.

Ve şunu öğrendim: biri seni kırıp kontrol etmek istiyorsa, sessizce gitmek de bir adalet biçimidir.

Sizce Zeynep, Ali ve Elif’i affetmemekte haklı mıydı, yoksa onlardan biri ikinci bir şansı hak ediyor muydu?