Eve erken geldim ve eşimi, sevgilisini iki bebekle birlikte salonuma yerleştirirken buldum

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bir eğitim iptal edildiği için erken dönmüştüm. Üzerimdeki topukluları çıkarıp kahvemi içip biraz dinlenmeyi planlamıştım, Ali gelmeden önce. Ama Ali zaten evdeydi. Ve yalnız değildi. Kuzenim Elif… çocukluğumuzdan beri bayram sofralarında “Sen hep güçlü olursun” diye sarılan Elif… şu an koltukta, kucağında uyuyan bir bebekle oturuyordu. Diğer çocuk, daha küçük olan, yere serilmiş battaniyenin üzerinde çıngırakla oynuyordu. Mutfağın tezgâhında biberonlar vardı. Koltuğun üzerinde bebek kıyafetleri. Kitaplığın yanında açık bir valiz. Ve Ali, tam karşımda duruyordu; kendini haklı göstermeye çalışan o soğuk ve meydan okuyan ifadeyle. —Bu ne demek? —dedim. Elif gözlerini yere indirdi. Ali derin bir nefes aldı, sabırlıymış gibi konuşarak: —Artık saklamaktan yoruldum. Bunlar benim çocuklarım. Elif’in gidecek yeri yok. Bunu yetişkin gibi çözmemiz lazım. Sokaktan gelen sesler bir anda kesilmiş gibi oldu. Çocuklara baktım. Onların hiçbir suçu yoktu. En acı tarafı buydu: Ali onları bir kalkan gibi kullanıyordu. —Senin çocukların mı? —diye tekrar ettim. —Evet. Abartma lütfen. O an anladım. Bu konuşmayı önceden ezberlemişti. Bağırmamı, dağılmamı, yalvarmamı bekliyordu. Beni “kontrolsüz” gösterip kendini haklı çıkaracaktı. Ama ağlamadım. Yatak odasına gittim. İş seyahatlerinde kullandığım bavulu çıkardım ve kıyafetlerimi aceleyle içine attım. Ali peşimden geldi. —Saçmalama Zeynep. Burası benim de evim. Duraksadım. —Senin evin mi? Bir an sustu. O sessizlik onu ele verdi. Salona geri döndüm, anahtarları koyduğumuz çekmeceyi açtım ve hepsini masaya bıraktım: apartman anahtarı, kapı anahtarı, yedek anahtar ve kasanın küçük anahtarı. Ali’nin yüzü bir anda değişti. Çünkü unuttuğu şeyi hatırlamıştı. Bu ev annemden kalmıştı. Tapusu evlenmeden önce benim üzerimeydi. Ve kasanın içinde onun asla dokunmaması gereken belgeler vardı. Elif ayağa kalktı. —Zeynep, lütfen… sana açıklayabilirim… Ona baktım. Öfke yoktu. Bu, onu daha çok kırdı. —Bana evimde “Zeynep” diye seslenme. İhanetin sonuçlarını taşırken değil. Ali masaya vurdu. —Beni küçük düşürmene izin vermem! Bavulumu aldım. —Yarın akşama kadar eşyalarını çıkar. Sinirli bir kahkaha attı. —Ya çıkarmazsam? Hafifçe gülümsedim. —O zaman burada yaşamakla burada hak sahibi olmak arasındaki farkı öğrenirsin. Kapıyı arkamdan kapattım. Merdivenlerden inerken dizlerim titriyordu. Ama Ali’nin hâlâ anlamadığı bir şey vardı: az önce geri dönüşü olmayan bir çizgiyi geçmişti. Ve ben de onun sandığından çok daha fazlasını yapmaya hazırdım… Ne yapardınız: yüzleşmeyi orada mı sürdürürdünüz, yoksa sessizce çıkıp her şeyi planlamayı mı seçerdiniz? BÖLÜM 2 O gece İstanbul’da, Zeynep teyzesi Ayşe’nin Portakal Sokak’taki evinde kaldım. “Uyumak” kelimesi burada fazla iddialı olur; mutfakta soğumuş bir çayla oturup dizüstü bilgisayarımı açtım. Ali gece yarısına kadar mesaj attı. “Çocukları düşün.” “Bir aileyi yıkma.” “Elif çok kötü durumda.” “Bunu büyütme, aldatılan ilk kadın sen değilsin.” Son mesajı, içimdeki son şüpheyi de aldı götürdü. Pişman değildi. Yakalanmış olmaya öfkeliydi. Ben bir gayrimenkul firmasında sözleşme inceleyen biri olarak çalışıyordum. Yıllar içinde büyük yalanların çoğunun küçük hatalardan başladığını öğrenmiştim: yanlış tarih, sahte bir imza, uyumsuz bir fatura. Ali ise geride çok fazla iz bırakmıştı. Önce tanımadığım bir hesaba düzenli para transferleri buldum. Sonra İstinye tarafında bir ev kirası ödemeleri. Ardından çocuk doktoru faturaları, bebek bezi, beşik ve hatta bir alışveriş merkezinden alınmış altın bir bileklik. Ama asıl içimi soğutan şey, paylaşımlı bir klasörde saklanmış bir dosyaydı. Evim üzerine düzenlenmiş bir konut kredisi taslağı. Altında benim imzam vardı. Sahte. Titremedim. Bağırmadım. Sadece her şeyi yazdırdım. Ertesi sabah saat onda annemin yakın arkadaşı olan avukat Leyla Hanım’ın ofisine gittim. Ali yirmi dakika gecikmeli geldi; güneş gözlüğü takmış, ütülü gömleğiyle sakin görünmeye çalışıyordu. —Ciddi misin, avukat mı getirdin? —diye alay etti. Leyla Hanım gülmedi. —Sayın Yılmaz, konu taşınmazın tahliyesi, mal rejiminin tasfiyesi ve muhtemel evrakta sahteciliktir. Ali gözlüğünü çıkardı. —Bu abartı. İlk dosyayı önüne koydum. —Aç.

: Bir sayfa geçti. Sonra bir tane daha. Yüzündeki rahatlık yavaş yavaş kayboldu. —Bunları nereden buldun? —Senin hiç bakmayacağımı sandığın yerden. İkinci dosyada Elif’e yapılan harcamalar vardı. Üçüncüsünde benim dijital imzamı kullanarak “süreci hızlandırma” talimatı verdiği e-postalar. Dördüncüsünde ise “Zeynep zaten olay çıkarmaz” dediği mesajlar. Leyla Hanım ona doğru eğildi. —Sorununuz sadakat değil, Sayın Yılmaz. Sorununuz, kişisel bir ihaneti mali suça çevirmeye çalışmanız. Ali yumruklarını sıktı. —Zeynep, beni bitiriyorsun. Gözlerinin içine baktım. —Hayır Ali. Ben sadece seni örtmeyi bıraktım. O anda telefonu çalmaya başladı. Önce iş yeri. Sonra bilinmeyen bir numara. Ardından Elif. Hiçbirini açmadı. Leyla Hanım, Ali’nin çalıştığı finans şirketine resmi bildirim göndermişti. Çünkü şirket e-postaları ve müşteri bağlantıları kullanılarak benim mülkümle ilgili belgeler dolaşıma sokulmuştu. Ofisten çıktığımızda Ali beni kaldırımda durdurdu. —Bunu düzeltebiliriz —dedi kısık sesle—. Sen her şeyi bilmiyorsun. —O zaman anlat. Ağzını açtı ama konuşmadı. Telefonum titredi. Elif’ti. “Benimle yalnız görüşmen lazım. Ali sana çocuklar hakkında gerçeği söylemedi. Bugün konuşmazsak yarın çok geç olabilir.” Başımı kaldırdım. Ali ekrana baktı ve yüzü bembeyaz oldu. İlk kez korkusu beni kaybetmek değildi; Elif’in söyleyecekleriyle ortaya çıkacak şeydi. Ve ben, gerçeğin henüz en karanlık kısmına bile ulaşmadığımızı anladım… Sizce Ali çocuklar hakkında neyi saklıyor olabilir? BÖLÜM 3 Elif ile İstanbul’da, Kadıköy’e yakın küçük bir kafede buluşmayı kabul ettim. Onu görmek için gitmedim aslında. O iki bebeğin birer silaha dönüştürüldüğü hikâyede, en azından birinin gerçeği söylemesi gerektiği için gittim. Geç geldi. Gözlerinin altı çökmüş, saçlarını alelacele toplamıştı. Küçük bebeği göğsüne sarılıydı. Diğer çocuk ise basit bir bebek arabasında uyuyordu. Artık evime giren o kendinden emin kadın gibi görünmüyordu. Sanki o da bir yalanın içinde uyanmış gibiydi. —Ali sana her şeyi bildiğini söylemiş —diye mırıldandı. Karşısına oturdum. —Ali, işine geldiğinde çok şey söyler. Elif yutkundu. —Sizin ayrıldığınızı söyledi. Evin onun olduğunu. Senin çocuk istemediğini. Sadece görüntü, para ve evrak yüzünden birlikte kaldığınızı… İçimde öfke yükseldi ama şaşkınlık yoktu. —Ve sen ona inandın mı? Elif gözlerini kaçırdı. —İnanmak istedim. Bu cümle, sahte bir özürden daha çok canımı yaktı. Çünkü bu bir saflık değil, bir seçimdi. Sonra çantasından bir zarf çıkardı: belge fotokopileri, ekran görüntüleri ve bir USB bellek. —Büyük çocuk Ali’den —dedi—. Küçük bebek değil. Olduğum yerde kaldım. Elif ağlamaya başladı. —İkinci çocuğa hamile kaldığımda Ali zaten beni bırakmak istiyordu. Bana ikisinin de ondan olduğunu söylememi istedi. Senin evine birlikte girersek, senin hızlıca boşanacağını söyledi. Böylece ya evi alacaktı ya da seni baskı altına alacaktı. İçime bir iğrenme duygusu yayıldı. Kıskançlıktan değil. Soğuk hesaplardan. Ali bir aile kurmamıştı. Bir sahne kurmuştu. Elif’i, beni ve iki çocuğu; hepsini korku, suçluluk ve baskı üretmek için kullanmıştı. —Ses kayıtları burada —dedi Elif—. Konuşursam büyük çocuğu elimden almakla tehdit etti. Belleği elime aldım. —Seni affetmiyorum. Başını salladı. —Biliyorum. Ertesi gün Ali eve geldiğinde hâlâ kontrolü elinde sanıyordu. İki valizle ve mağdur edasıyla kapıya dayandı ama onu değiştirilmiş bir kilit, salonda avukat Leyla Hanım ve elinde resmi tebligat bekliyordu. Çalıştığı finans şirketi, e-posta ve müşteri bağlantılarını kötüye kullandığı için onu askıya aldı. Sahtecilik süreci devam etti. Elif ses kayıtlarını teslim etti. Ev ise yasal olarak tamamen koruma altına alındı. Ali birkaç ay içinde işini kaybetti. Ama bu bir manşet düşüşü değildi. Daha kötüsüydü: telefonları açılmıyordu, ortakları onu görmezden geliyordu, “başarılı” görünmediği anda çevresi sessizce dağılıyordu. Son eşyalarını almaya geldiği gün kapıda bana baktı. —Ben seni gerçekten sevdim, Zeynep —dedi. İlk kez tartışma isteği duymadım. —Olabilir —dedim—. Ama sevmek, yalan söylemene, adımı kullanmana ve ihanetini evime taşıyıp sanki hiçbir şey değilmiş gibi davranmana engel olmadı. Sessiz kaldı. Bir kutu dolusu saat, gömlek ve geriye kalan gururuyla gitti. Elif, çocuklarıyla birlikte Anadolu’nun içlerinde bir akrabasının yanına taşındı. Hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Ama en azından gerçeği söyleme cesareti vardı. Ben evi değiştirdim. Duvarları boyadım. O masayı attım. Kapıları günlerce açtım; sanki ev benimle birlikte nefes alsın diye. Bazen ihanet, hayatını almak için değil; kimin izinsiz yaşadığını göstermek için gelir. O gün bir evliliği kaybetmedim. Adımı, evimi ve sabrın sevgi olmadığını sandığım yanımı geri aldım. Ve şunu öğrendim: biri seni kırıp kontrol etmek istiyorsa, sessizce gitmek de bir adalet biçimidir. Sizce Zeynep, Ali ve Elif’i affetmemekte haklı mıydı, yoksa onlardan biri ikinci bir şansı hak ediyor muydu?

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.