— Oturun.

Efe ikinci kaydı açtı.

Bu kez görüntü yoktu. Sadece ses vardı.

Murat’ın sesi…

Soğuk, sert ve tanınmayacak kadar acımasızdı.

— Ağlayacaksınız. Anneniz sizi mutsuz ediyor diyeceksiniz. Eğer beni seçerseniz size PlayStation alacağım.

Sonra birkaç saniyelik sessizlik…

Ve Kerem’in korkmuş sesi:

— Ama annem kötü değil ki baba…

Murat bağırıyordu.

— Fakir insanlar iyi anne olamaz! Bunu kafanıza sokun!

Kerem hıçkırmaya başladı.

Mahkeme salonundaki kadınlardan biri gözlerini kapattı.

Zeynep artık ağlıyordu.

Sessizce…

Yıllardır ilk kez biri onun yaşadığı gerçeği görüyordu.

Murat öfkeyle ayağa kalktı.

— Bu çocukları bana karşı doldurdu! O kadın yaptı bunu!

Efe aniden babasına döndü.

Ve hayatında ilk kez korkmadan konuştu.

— Hayır baba. Annem hiçbir şey bilmiyordu.

Çocuk gözyaşlarını sildi.

— Çünkü sen bizi korkuttun. Eğer anneme anlatırsak onu sokakta bırakacağını söyledin.

Zeynep’in içi parçalandı.

Kerem ağlayarak ayağa kalktı ve annesine koştu.

— Anne biz seni üzmek istemedik…

Zeynep dizlerinin üzerine çöküp oğullarına sarıldı.

O an mahkeme salonunda kimse konuşamadı.

Çünkü herkes aynı şeyi anlamıştı:

Bu çocuklar bir velayet savaşının ortasında değil…

Psikolojik şiddetin içinde büyümüştü.

Hâkim uzun süre sessiz kaldı.

Sonra gözlüğünü çıkardı ve Murat’a baktı.

— Çocukları manipüle etmişsiniz. Anneyi ekonomik durumuyla aşağılamış, velayet sürecini bir intikam aracına çevirmişsiniz.

Murat bağırdı.

— Ben onların babasıyım!

— Baba olmak para göstermek değildir! — diye sertçe karşılık verdi hâkim. — Güven vermektir.

Salondaki sessizlik ağırlaştı.

Hâkim dosyayı kapattı.

— Mahkeme geçici velayetin anneye verilmesine karar vermiştir. Baba hakkında ise çocuklara psikolojik baskı uygulama ve delil karartma şüphesiyle ayrıca inceleme başlatılacaktır.

Murat’ın yüzü bembeyaz oldu.

— Bunu yapamazsınız…

Ama bu kez kimse onu dinlemiyordu.

Çünkü ilk kez parası işe yaramamıştı.

—

Mahkemeden çıktıktan sonra yağmur başlamıştı.

Zeynep çocuklarının montunu düzeltirken ellerinin hâlâ titrediğini fark etti.

Efe sessizce cebinden küçük bir USB çıkardı.

— Bir tane daha vardı anne…

Zeynep şaşkınlıkla baktı.

— Ne?

Efe gözlerini yere indirdi.

— Babamın muhasebecisi geçen ay bize geldi. Çok korkuyordu. Eğer ona bir şey olursa bunu saklamamızı söyledi.

Zeynep’in içi ürperdi.

USB’yi o gece halasının evindeki eski bilgisayara taktılar.

Ve hayatları bir kez daha değişti.

Dosyaların içinde sahte şirket hesapları, gizli para transferleri, vergi kaçırma belgeleri ve rüşvet kayıtları vardı.

Murat sadece kötü bir eş değildi.

Büyük bir suç ağının içindeydi.

Bir hafta sonra İstanbul’da büyük bir operasyon yapıldı.

Televizyon kanalları aynı haberi geçiyordu:

“Ünlü iş insanı Murat Karahan hakkında mali suçlar ve yolsuzluk soruşturması.”

Galerilerine el konuldu.

Ortakları ifadeye çağrıldı.

Ve onu yıllarca güçlü gösteren herkes bir anda ortadan kayboldu.

Çünkü güç kaybolunca sahte dostluklar da kayboluyordu.

—

Aylar sonra…

Efe ve Kerem küçük ama huzurlu bir evde ödev yapıyordu.

Mutfaktan mercimek çorbası kokusu geliyordu.

Zeynep artık ev yemekleri yaptığı küçük bir dükkân işletiyordu.

Mahallede herkes onu tanıyordu.

Kapının önünde duran tabelada şunlar yazıyordu:

“Anne Eli Ev Yemekleri.”

Bir akşam Kerem sessizce annesine sarıldı.

— Anne…

— Efendim aşkım?

— Fakir olduğumuz için bizi daha az sevmedin değil mi?

Zeynep’in gözleri doldu.

Oğlunun yüzünü iki eli arasına aldı.

— Ben sizi paramla değil… kalbimle büyüttüm.

Kerem gülümsedi.

Efe ise masadan başını kaldırıp ilk kez gerçekten huzurlu görünen bir sesle konuştu:

— Zengin olan babamızdı…

— Ama evi olan sendin anne.