Bu sırada diğer hastalardan endişe verici imalar gelmeye başladı. Konuşmalarda “gizli gece yürüyüşleri”, “kimsenin denetlemediği bahçe” ve “eskisi gibi buluşmak” ifadeleri giderek daha sık geçiyordu. Başta bunlar hastaların hayal ürünü olarak görülüyordu, ancak tekrar eden detaylar doktorları dikkatli olmaya zorladı.

Ve sonra doktorlar ne olduğunu anlamak için kamera yerleştirdi ve gördükleri karşısında dehşete düştü 😮 Hikayenin devamı ilk yorumda ⬇️⬇️

Klinik alanında, daha az kullanılan bölgeler de dahil olmak üzere bir inceleme başlatıldı. Ve o zaman keşif yapıldı: bahçenin uzak köşesinde, yaprakların altında metal bir kapak bulundu.

Altında, erkek servisine giden dar ama sağlam bir tünel vardı. Tünel eskiydi, muhtemelen savaş öncesinden kalmaydı ve resmi planlarda artık yer almıyordu.

Bu keşiften sonra yerleştirilen gizli kamera, herkesi şoke eden bir şey gösterdi: iki bölümün hastaları personelin haberi olmadan gizlice görüşüyordu. Kontrolsüz, kayıt dışı ve sonuçların farkında olmadan.

Bazıları için bu anlar yakınlık ve teselli anlamına geliyordu. Ancak diğerleri için hamilelik ve ek travmalarla sonuçlandı.

Bu olayın ortaya çıkmasının ardından klinik protokollerini değiştirdi.

Tünel kapatıldı, bahçeye erişim sınırlandırıldı ve erkek ve kadın servisleri arasında yalnızca doktor önerisiyle ve personel gözetiminde nadir ve sıkı kontrollü görüşmeler başlatıldı.

Hamile kadınlar ailelerinin veya sosyal hizmetlerin bakımına verildi. Diğer hastalar için ise insan onurunu gözeten ancak güvenli ve kontrollü yeni kurallar oluşturuldu.

Hikaye kamuoyunda büyük yankı uyandırdı. Toplum ikiye bölündü: bazıları kliniği ihmal ile suçlarken, bazıları insanlık dışı bir yaklaşım ve duyguları “sterilize etme” girişimi olarak gördü.

Ama en önemlisi başka bir şeydi — bu hikaye, psikiyatri kurumlarının duvarlarının arkasında bile gerçek, karmaşık ve yaşayan bir insan hayatının sürdüğünü herkese hatırlattı.