“Biraz daha.”

Sesinde sıcaklık yoktu.

Sonunda durdular.

“Buraya otur. Ben dereden su getireceğim.”

Miguel itaat etti.

Onun adımlarının uzaklaştığını duydu.

Bekledi.

Rüzgâr dalların arasında dolaşıyordu.

“Gloria…”

Sessizlik.

“Gloria!”

Hiçbir cevap yoktu.

Ve o an anladı.

Gözleriyle değil.

Ruhuyla.

Kadın geri dönmeyecekti.

Korku sırtından aşağı aktı. Sakarlıkla ayağa kalktı, bastonunu her yöne savurdu.

Ama kör bir adam için orman sonsuzdur.

Tekrar kütüğün yanına döndü ve kendini yere bıraktı.

Soğuk kemiklerine işlemeye başladı.

Evini düşündü.

Artık kendisine aitmiş gibi gelmeyen yatağını.

Kimsenin onu aramaya gelmeyeceğini.

“Belki de haklı,” diye düşündü.

“Belki de artık hiçbir işe yaramıyorum.”

Akşam öldü. Ormanın nefesi değişti. Kuşlar sustu.

Gece geldi.

Gece yarısına yakın, uzaktan kilise çanı duyulurken başka bir ses işitti.

Kırılan dallar.

Ağır bir nefes.

Kalın, sağlam adımlar.

İnsan değildi.

Önce kokusu geldi: vahşi, nemli, eski.

Bir kurt.

Miguel bastonunu sıkıca kavradı. İçgüdüleri ona koşmasını söylüyordu.

Ama nereye?

Gözlerini kapadı, zaten hiçbir şey görmüyordu, ve fısıldadı:

“Bu sonumsa… hızlı olsun.”

Hayvan yaklaştı.

Onu kokladı.

Ve dişler yerine…

Elinin üzerinde sıcak bir burun hissetti.

Miguel kıpırdamadı.

Yavaşça avucunu çevirdi ve burnuna dokundu. Kalın tüyler. Yaşayan bir sıcaklık.

Kurt hırlamadı.

Yanına oturdu.

Dağdaki o buz gibi gecede, bu sıcaklık her sözden daha güçlüydü.

“Sen de mi yalnızsın?” diye fısıldadı Miguel.

Ve konuşmaya başladı.

Artık devrildiğini göremediği ağaçlardan bahsetti ona.

Artık bakamadığı pazar günlerinden.

Her şey için yardıma muhtaç olmanın aşağılanmasından.

“En kötüsü kör kalmak değildi…” dedi sesi kırılarak.

“En kötüsü, artık kimsenin bana ihtiyacı olmadığını hissetmekti.”

Gözyaşları yüzünden süzüldü.

“Hiçbir değerim kalmadığını düşündüm… sadece ayak bağı olduğumu.”

“Ama sen… sen bana öyle bakmıyorsun.”

Kurt orada kaldı.

Şafak havayı yumuşatınca hayvan ayağa kalktı. Miguel’i burnuyla hafifçe itti ve montundan çekti.

“Peşinden gelmemi mi istiyorsun?” diye sordu Miguel.

Kurt arkasını döndü…

Ve ormanın daha derinlerine doğru yürümeye başladı.

Miguel ikinci bir davet olmayacağını anladı…