Dört yaşındaki Defne olduğu yerde donmuş gibiydi. Sonra papaza koştu ve öyle bir şey söyledi ki herkes sessizliğe gömüldü:

“Papaz amca, herkese büyükannemin bebeklerin biberonlarına ne koyduğunu söylemek zorunda mıyım?”

Kayınvalidemin yüzü bembeyaz oldu.

Defne devam etti:

“Onu o gece evinde gördüm. Telefondaydı. ‘Her şeyi düzelteceğim’ dedi. ‘Çocuklar cennette daha iyi olur.’ Anneminkine benzeyen şişelere beyaz toz koydu.”

Kocam Tolga donup kaldı. Ama Defne durmadı.

“Bana kurabiye verdi. Sır dedi. ‘Annenle babanın çocuklara yardıma ihtiyacı var’ dedi.”

Papaz bir şey fark etti. “Polisi aramalıyız” dedi.

Kayınvalidem çıldırdı. Kaçmaya çalıştı. Ama tuttular. Sonra… o patladı.

“Her şeyi mahvediyorlardı! Tolga hayatını o çocuklarla ve onunla ziyan edecekti!” diye bağırdı parmağını bana doğrultarak…

Nefretini döktü. En kötü şeyi itiraf etmek üzereydi ki… cehennem koptu.

Ve işte tam burada her şey değişiyor.