Evliliğimin bitmesinden bu yana ilk kez hayatımın yeniden düzene girdiğini hissetmeye başlamıştım. Sonra kızım ortadan kayboldu ve arkasında bıraktığı mesaj tüm dünyamı altüst etti.

Boşanmamdan sonra, bir daha asla bir erkeğe güvenmeyeceğime dair kendi kendime söz vermiştim.

Bu kulağa muhtemelen acımasızca geliyor, ama Doğan ile geçen 14 yıldan sonra, böyle hissetmeye hakkım olduğunu düşünüyordum. Eski kocamın, verdiği sözleri tutmadığı o ana kadar sanki gerçekmiş gibi hissettirmek konusunda inanılmaz bir yeteneği vardı.

Bambaşka bir şehre taşınıp kızımızı düzenli aramayı bıraktığı zamanlarda, ben zaten yıllardır ondan hep bir hayal kırıklığı bekleyerek yaşamıştım.

Yani ondan sonra, sadece Defne ve ben vardık.

Bu kulağa muhtemelen acımasızca geliyor.

Kızım Defne 16, ben ise 39 yaşındayım ve dürüst olmak gerekirse hayatımızı seviyordum.

Sakin, öngörülebilir ve güvenliydi.

Sonra Rüzgar ile tanıştım.

Rüzgar asla çok fazla çabalamadı; sadece… her zaman yanımdaydı.

İlk karşılaştığımızda bir marketin otoparkında durmuş, yağmur ceketimden içeri sızarken arabamın bitmiş aküsüne bakıyordum. Yanıma park etti, arabasından takviye kablolarını aldı ve yardıma ihtiyacım olup olmadığını sordu.

Sonra Rüzgar ile tanıştım.

Normalde hayır derdim. Ama hava buz gibiydi, telefonumun şarjı bitmişti ve çok yorgundum.

On dakika sonra arabam çalıştı.

Rüzgar gülümsedi ve “Kış bastırmadan önce bu aküyü değiştirseniz iyi olur,” dedi.

Hepsi buydu.

Ne bir flörtöz tavır ne de numaramı isteme çabası.

Üç gün sonra, ofisimin yakınındaki bir kafede ona tekrar rastladım. Ondan sonra işler yavaş yavaş düzenli bir hal almaya başladı.

Ve bir şekilde, ben farkına bile varmadan hayatımın bir parçası oluverdi.

Normalde hayır derdim.