Kendi öz anne babam, alkolik ağabeyime ciğerimin bir parçasını bağışlamam için beni sadece bir kez değil, tam iki kez zorladı. Geleceğimi benden çaldılar ve ağabeyim yeniden alkole kapıldığında, benden kendimi bir kez daha riske atmamı talep ettiler: “Sen bunun için varsın, sen yedek parçasıyın.”

1. BÖLÜM
— Eğer ağabeyine ciğerinin bir parçasını daha vermezsen, benim için sen de ölmüşsün demektir — dedi annem bana müdür yardımcısının odasında.

On yedi yaşındaydım, lise üniformam kırış kırıştı ve kütüphanedeki bilgisayarda bir burs başvurusu hâlâ ekranda açık duruyordu. Dışarıda, diğer öğrenciler her salı olduğu gibi cips ve gazoz almaya çıkıyorlardı. İçeride ise anne babam, karşımda sanki onların kızı değilmişim de yürüyen bir tıbbi çözümmüşüm gibi dikiliyorlardı.

Ağabeyimin adı Serkan’dı. Yirmi yaşındaydı ve ciğeri yeniden iflas ettiği için Ankara Numune Hastanesi’ne yeni yatırılmıştı.

Yeniden.

İlki ben on dörty yaşındayken olmuştu. Serkan, bir lise partisinde bir arkadaşının “daha hızlı çarpıyor” demesi üzerine ucuz kaçak rakıyla hapları birbirine karıştırmıştı. İki günden kısa bir süre içinde sapsarı kesilmiş, kan kusuyor ve makinelere bağlı bir hâlde yatıyordu. Anne babam beni hastane koridoruna çekip dokularımızın uyumlu olduğunu söylediler.

— Sadece bir kerelik olacak, Cemre — diye söz verdi babam. — Ciğerin kendini yeniler. Ağabeyini kurtaracaksın ve her şey normale dönecek.

Hiçbir şey normale dönmedi.

Ben yüzücüydüm. O ay il şampiyonam vardı. Antrenörüm, derecelerimi korursam spor bursu kazanabileceğimi söylüyordu. Ama ameliyattan sonra enfeksiyon kapma süreci, yatakta geçen haftalar ve suda her dönüş yaptığımda canımı yakan o ameliyat izi geldi. Havuza geri döndüğümde artık aynı kişi değildim. Hızımı kaybettim. Dayanıklılığımı kaybettim. Fırsatı kaybettim.

Serkan ise aksine, hayat ona bir tatil hediye etmiş gibi hızla iyileşti. Altı ay sonra yeniden içmeye başlamıştı bile.

Bir gece onu merdivenlerden yukarı çıkarken buldum, leş gibi bira kokuyordu.

— Sen deli misin? — dedim ona. — Sana ciğerimin bir parçasını verdim ben.

Güldü.

— Rahatla be Cemre. Sen bunun için varsın, değil mi? Ailenin yedek parçasısın.

Donakaldım.

Ertesi gün bunu anne babama anlattım. Annem drama yapmamamı söyledi. Babam ise Serkan’ın genç olduğunu, herkesin hata yapabileceğini belirtti. Haftalar sonra bana bir haber daha verdiler: Benim üniversite fonumu Serkan’ın tıbbi masraflarını ödemek için kullanmışlardı. Benimkini, onununkini değil.