Annem birkaç ay önce, uzun süren kanser mücadelesinin ardından hayatını kaybetmişti. Küçük kardeşim Emre’yle birlikte son nefesine kadar yanındaydık. Onu toprağa verdiğimiz gün, hayatımızın en ağır günüydü. Ama asıl yıkımın daha başlamadığını o zaman bilmiyordum.

Cenazeden birkaç hafta sonra babam bizi akşam yemeğine çağırdı. Sessizce oturup tabağımdaki yemekle oynarken, boğazını temizleyip konuşmaya başladı.

“Size bir şey söylemem gerekiyor,” dedi. “Ben… annenizin kız kardeşi Ceylan’a âşığım.”

Dünyam başıma yıkılmıştı.

Babam, annem öldükten sonra birbirlerine destek olduklarını, acılarının onları yakınlaştırdığını anlattı. Hayatın kısa olduğunu söyleyip Ceylan Teyze’ye evlenme teklif ettiğini açıkladı. Her şey öylesine hızlı gelişmişti ki düşünmeye fırsat bulamıyordum bile.

Aylar sonra düğün günü geldiğinde herkes mutlu görünüyordu. Ben ise sahte bir tebessümle bir köşede duruyordum. Tam o sırada kardeşim Emre nefes nefese yanıma geldi. Yüzü bembeyazdı.

“Seninle konuşmam lazım,” dedi telaşla.

Beni bahçenin arka tarafına götürdü. Sonra cebinden eski bir zarf çıkardı.

“Bunu annemin avukatı verdi,” diye fısıldadı. “Annem ölmeden önce yazmış.”

Zarfın üzerindeki el yazısını görür görmez dizlerim titredi. Bu annemin yazısıydı. Parmaklarım uyuşmuş halde mektubu açtım.

“Çocuklarım,” diye başlıyordu.
“Eğer bu mektubu okuyorsanız, artık gerçeği saklamanın anlamı kalmamış demektir.”

Nefesimi tuttum.

“Babanızın Ceylan’la ilişkisi benim hastalığımdan çok önce başladı. Bunu tesadüfen öğrendim. Önce inkâr etti, sonra her şeyi kabul etti. Ailemiz dağılsın istemedim. Siz zaten benim hastalığımla yeterince acı çekiyordunuz.”

Satırları okudukça gözlerim karardı.

“Onu affedemedim,” diye devam ediyordu annem. “Ama siz çocuklarımın babasız büyümesini de istemedim. Bu yüzden sustum.”

Mektubun son satırına geldiğimde ellerim titriyordu.

“Bir gün gerçeği öğrenirseniz, nefretin sizi tüketmesine izin vermeyin. İnsanların yaptığı kötülükler sizi de karanlığa çevirmesin.”

Başımı kaldırdığımda Emre ağlıyordu. Benimse içimde hiçbir duygu kalmamış gibiydi. Sadece büyük bir boşluk vardı.

“Demek herkes yalan söyledi,” dedim kısık sesle…..