Adam, vefat eden eşinin mezarına geldiğinde soğuk toprağın üzerinde oturmuş, ağlayan iki ikiz kız gördü. Onu fark ettiklerinde kızlardan biri, neredeyse duyulmayacak bir sesle fısıldadı:

— Ona hiçbir şey söyleme… Bilmemesi gerekiyor.

Adam mezarlığa sabahın çok erken saatlerinde gelmişti. Sis hâlâ dağılmamıştı, toprak soğuk ve nemliydi. Ellerinde beyaz çiçekler vardı — eşinin hayattayken en sevdiği çiçekler. Kadın sadece birkaç ay önce ölmüştü ama adam hâlâ sevdiği kadının artık bu dünyada olmadığına inanamıyordu.Eşinin mezarına yaklaştığında durdu. Mezar taşının önünde, ıslak toprağın üzerinde diz çökmüş iki küçük kız vardı. İkizlerdi. Birbirlerine sarılmış, hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Eller çamur içindeydi, dizleri sırılsıklamdı ama sanki bunu hiç fark etmiyorlardı.

— Siz… siz kimsiniz? Bu benim eşimin mezarı — diye sessizce sordu, onları korkutmaktan çekinerek.

Kızlardan biri birden diğerine baktı ve gözleri korkuyla dolu halde, adam duymasın diye fısıldadı:

— Ona bir şey söyleme… Bilmemesi gerekiyor.