Haber kısa sürede bir yangın gibi yayıldı. Ağa bunu duyunca pişmanlık değil, daha büyük bir açgözlülük hissetti. “O ihtiyar beni dolandırdı, onlar aslında benim!” diye kükreyerek vadiye silahlı adamlarıyla baskın yaptı. Süleyman ise “Onları şahitler huzurunda bana siz verdiniz,” diyerek dağ gibi dikildi karşılarında. Ağa gözü dönmüş bir halde, “Ya verirsin ya da hepsini burada vurdururum!” diye emretti.

Tam o kritik anda, gökyüzünde bir helikopter belirdi. Süleyman’ın hayatını kurtardığı o adam, yanında devlet yetkilileri, uzmanlar ve basınla birlikte geri dönmüştü. “Durun! Bütün dünya şu an burayı izliyor!” diye bağırdı.

Her şey bir bir ortaya çıktı. Ağanın zorbalığı, yıllardır yaptığı usulsüzlükler ve o toprakların aslında haksız yollarla ele geçirildiği belgelendi. Ağa, kendi hırsının ve adaletsizliğinin ağırlığı altında ezilerek her şeyini kaybetti.

Yıllar geçti… Süleyman hiç değişmedi. Lüks içinde yaşamak yerine, o vadide onurlu bir hayat kurdu. Dışlanan, “çöp” denen o koyunlarla dünyayı ısıtmaya devam etti. O gece karanlıkta gördüğü o parıltı, aslında sabrın ve adaletin ebedi ışığıydı.

Şimdi sana soruyorum: Eğer sen o gün orada olsaydın; dış görünüşüne bakıp hor görenlerden mi olurdun, yoksa o kara yünün altındaki cevheri görecek kadar yürekli mi?