Gece derinleşip oda sessiz bir ritme bürünürken, Elena kendini hafif bir uykuya dalmış buldu. Zihni duygularla dolup taşıyordu; her düşünce, Bay Hugo’nun yanından gelen yavaş ve düzenli nefes alış verişleriyle noktalanıyordu. En kötüsünü beklemiş, kendini bilinmeyene hazırlamıştı ama hiçbir şey onu gerçekte olanlara hazırlayamazdı.

Ertesi sabah Elena, şafağın ilk ışıklarının ince perdelerden süzülmesiyle uyandı. Oda nedense farklıydı; daha aydınlık, daha sıcak. Uykunun kalıntılarını üzerinden atmaya çalışarak gözlerini kırpıştırdı ve sonra fark etti. Yatağının yanında, düzgünce katlanmış küçük bir not vardı.

Eline uzandığında kalbi hızla çarpıyordu, parmakları hafifçe titriyordu. El yazısı düzgün ve netti, adamın kendisini yansıtıyordu. Okumaya başladı:

“Sevgili Elena,

Bu düzenlemenin sizin için çok zorlayıcı olduğunu anlıyorum. Bu evliliğe sizi üzmek veya korkutmak için girmediğimi bilmenizi isterim. Dün gece ne kadar korktuğunuzu fark ettim ve niyetimin ne olduğunu size bildirmek istiyorum.