“Seni hastaneden tanıyordum,” diye devam etti Aylin. “Doğumumda sen vardın. Bana o kadar şefkatli, o kadar insan gibi davranmıştın ki… Adresini hastane kayıtlarından gizlice öğrenmiştim. Eğer bebeğimi bir yetimhane kapısına bırakırsam o sistemin içinde kaybolup gideceğinden korktum. Ama senin gibi iyi kalpli bir adamın onu asla sokağa atmayacağını, onu kurtaracağını biliyordum. O gece kapını yumruklayıp saklandım. Sen kapıyı açıp onu kucağına alana kadar da yağmurun altında, ağaçların arkasından sizi izledim. Sen onu içeri aldığında ise arkamı dönüp ağlayarak o sokaktan uzaklaştım.”

Odamın ortasına ölüm gibi bir sessizlik çöktü. Karşımda, yıllardır kızıma annesizliğini unutturmak için çırpınırken içten içe öfke duyduğum o meçhul kadın duruyordu. Ama şimdi ona baktığımda taş kalpli bir canavar değil; çaresizlikten yavrusunu kurtarmak için kendi kalbini söküp atan, hayatı elinden alınmış korkmuş bir genç kız görüyordum. Bizi bilerek bulmamıştı; kader, yıllar sonra ondan aldığını ona geri vermişti. Belki de bu benim ödülümdü, Aslı’nın ise mucizesi…

Aslı yavaşça Aylin’e doğru yaklaştı. Yıllarca anne kelimesinin içini kendi hayalleriyle doldurmuştu. “Sen…” dedi Aslı, sesi titriyordu. “Sen beni korumak için mi babama bıraktın?”

Aylin başını evet anlamında salladı. “Sana verebileceğim hiçbir şeyim yoktu kızım. Benimle kalsaydın belki de o gece o soğukta ikimiz de ölecektik. Seni Levent’e emanet ettim çünkü onun sana benim asla veremeyeceğim bir hayatı vereceğini biliyordum. Ve haklıymışım da. Karşımda bir melek gibi duruyorsun.”

Aslı gözyaşlarına daha fazla hakim olamadı ve kollarını boynuna dolamak üzere Aylin’e doğru atıldı. İkisi halının üzerinde, yılların hasretiyle birbirlerine sımsıkı sarılırken benim de gözlerimden yaşlar boşalıyordu.

Hayatım boyunca o meçhul kadına kızgındım. Ancak o gece anladım ki, Aylin Aslı’yı kapıma bırakmasaydı, benim hayatım bir hiç olacaktı. Bana hayatımın en güzel hediyesini vermişti. Ve yirmi yıl sonra, kader bu kez beni onsuz bırakmamak için ikisini birden hayatıma sokmuştu.

O fırtınalı gecede bir sepetin içinde başlayan hikayemiz, yıllar sonra gözyaşları içinde atılan sağlam bir ailenin temelleriyle son bulmuştu. Biz artık birbirini kaybetmiş üç yarım kalp değil, hayatın birbirine düğümlediği kocaman bir aileydik.