Ben 43 yaşında bir adamım, adım Deniz. 12 yaşında evlat edindiğim Lara adında bir kızım var ve o benim tüm dünyam.

İlk eşimle kendi çocuğumuz olmadığı için onu evlat edinmiştik. Eşim vefat edince Lara ile baş başa kaldık. Birkaç yıl önce Melisa (39) ile tanıştım. Lara ile hemen kaynaştılar ve çok yakınlaştılar. Evlenme teklifi ettiğimde dünyalar onun olmuştu.

Ancak düğüne birkaç gün kala Melisa, yeğeninin çiçekçi kız olması gerektiğini söyledi. Kabul ettim ama Lara’nın da çiçekçi kız olması gerektiğini, bunu çok hayal ettiğini belirttim.

Melisa’nın yüzü, sanki çok saçma bir şey söylemişim gibi bir anda değişti. “Bence Lara bu rol için hiç uygun değil,” dedi.

Şok olmuştum çünkü Melisa daha önce kızımın hayatımızda olmasına hiç itiraz etmemişti. “O benim kızım, tabii ki uygun olacak,” dedim.

“Lara’nın düğünde olmasını HİÇ istemiyorum. Bu benim partim, benim kutlamam! Kimin gelip gelmeyeceğine ben karar veririm,” diyerek kestirip attı. Sözlerimi hiç dinlemedi. Lara’ya tahammül edemeyeceğini bağırarak söyledi ve eğer ısrar edersem düğünü iptal etmekle tehdit etti.

Sinirle evden çıkıp Lara’yı okuldan aldım. Bana, “Baba, düğün için çok heyecanlıyım! Melisa’nın seçeceği elbiseyle çok güzel olacağım,” dediğinde zorla gülümsedim. O gece eve dönüp hiçbir şey olmamış gibi davranamazdım. Bu yüzden kızımla otelde kaldık. Gece yarısı Melisa’nın annesinden bir mesaj geldi:

“Çok abartıyorsun. O kızı bırak. DÜĞÜNDE OLMASI ŞART DEĞİL.”

Kızıma neden bir anda düşman olduklarını anlayamıyordum ama buna katlanmaya da niyetim yoktu. Ertesi gün eve döndüm ve mutfakta Melisa’yı buldum.

“Bana Lara’yı düğünde neden istemediğini açıklayacaksın!” dedim.

Melisa önce duraksadı, sonra hıçkırarak ağlamaya başladı. “Söylersem beni anlamayacaksın,” dedi.

Titreyen elleriyle mutfak tezgahına tutundu, gözyaşları yanaklarından sel olup akarken boğuk bir sesle o korkunç gerçeği fısıldadı: “Lara sıradan bir evlatlık değil Deniz… O, benim on iki yıl önce annemin zoruyla yetimhaneye bırakmak zorunda kaldığım kendi öz kızım!”

Ancak gözyaşları içinde ağzından dökülen o sözleri duyduğumda beynimden vurulmuşa döndüm. Söyleyebildiğim tek şey, “AMAN TANRIM! Bunu bana neden daha önce söylemedin?” oldu.

Bacaklarımın beni daha fazla taşıyamayacağını hissederek mutfak masasının sandalyesine çöktüm. Melisa ise yere, soğuk fayansların üzerine kapaklanmış, acı içinde hıçkırıyordu. Kafamın içinde binlerce soru işareti patlıyordu. On iki yıl… Dünyalar tatlısı kızım Lara, yıllar sonra tesadüfen aşık olduğum bu kadının öz kızı mıydı? Bu nasıl bir kader oyunuydu?

“Nasıl söyleyebilirdim Deniz?” diye ağlamaya devam etti Melisa. “Seninle evlilik işlemleri için evrakları hazırlarken, çalışma masanda Lara’nın evlatlık dosyasını gördüm. Dosyadaki o tarihi, o yetimhanenin adını ve doğum saati raporunu gördüğümde dünya başıma yıkıldı. Yıllardır içimde kanayan o yara, bir anda karşıma dikilmişti. Ben yirmi yedi yaşındayken, genç ve çaresizken hamile kaldım. Bebeğin babası kaçıp gittiğinde, annem… O statü düşkünü, acımasız kadın, beni eve kilitledi. Doğum yaptığım gün bebeğimi kucağıma almama bile izin vermeden onu o kuruma teslim ettiler.”

Gözyaşlarımı tutamıyordum. “Peki ama,” diye fısıldadım, “Onu bu kadar severken, onunla bu kadar güzel bir bağ kurmuşken… Neden düğünde olmasını istemedin? Neden ona ve bana bu kadar acımasızca davrandın?”

Melisa başını kaldırdı, gözlerindeki o korku dolu çaresizlik her şeyi açıklıyordu.

“Çünkü annem öğrendi,” dedi titreyerek. “Geçen hafta bize geldiğinde, ben yokken Lara’nın odasına girmiş. Onun bebeklik fotoğraflarına, eşyalarına bakmış. Gözlerindeki o benzerliği, yüz hatlarını… Zaten benim ona olan düşkünlüğümden şüpheleniyordu. Dosyayı karıştırıp tarihi de görünce her şeyi anladı.”

Dün gece Melisa’nın annesinden gelen o iğrenç mesaj zihnimde yankılandı: “Çok abartıyorsun. O kızı bırak.” Şimdi bu kelimelerin altındaki o karanlık, tehditkâr anlamı çok daha net görebiliyordum