Bacakları altımda hareket ediyordu. Hafif bir seğirmeydi, çok hafifti ama apaçık ortadaydı. Kalbim inanmazlıkla çarparak donakaldım. Bir an hayal gördüğümü sandım, ışığın bir oyunu ya da o anın kaosunda hayal gücümün bir ürünü. Ama sonra yine oldu, ufak bir hareket, şüphemi doğrulayacak kadar.
Ethan’ın gözleri benimkilerle buluştu ve ilk kez soğuk bir kayıtsızlıktan diğer bir şey gördüm: panik. Geçiciydi, konumunu anında tanıdık kayıtsızlık maskesine bıraktı, ama görmüşbütün. Zihnim bu yeni gerçeği bir araya getirmeye çalışarak süratle çalışıyordu. Neden felçli numarası yapıyordu? Bu süslü maskenin altında hangi gerçek gizliydi?
“Ethan,” diye fısıldadım, sesim zar zor duyuluyordu, “bacaklarının hareket ettiğini hissettim.”
Yüz ifadesi değişmedi, ama çenesinin hafifçe kasıldığını fark ettim. “Yanılıyor olmalısın,” dedi, ses tonunu dikkatlice denetim ederek.