42 yaşımda aşık oldum, hiç kimseye haber vermeden aramızda anlaşıp nikah yaptık, gerçekten aşkı iliklerime kadar hissettim onunla, bana düşkünlüğü, hayal dahi edemeyeceğim güzel sözleri, ilgisi ayaklarımı yerden kesmişti. Onun işten eve gelmesini büyük bir heyecanla beklerdim, uzun uzun sohbetler eder gülerdik, aylarca bu şekilde devam etti mutluluğumuz. Son günlerde önemli işleri olduğu için biraz gecikmeye başlamıştı ama bunu sorun etmedim, geçici bir dönemdir diye düşündüm, sabırla düzelmesini beklerken eve geliş saatleri dahada uzamaya başladı, bu durum beni rahatsız etsede giderek alışmaya başlamıştım. Bir gün çok sevdiğim ve her sözüne güvendiğim bir dostum aradı, şuan eşini bekliyorsun değilmi dedi evet dedim, artık dayanamadım seni aradım, eşini boşuna bekleme, ne yaptığını öğrenmek istiyorsan işyerine ofisine git kendin gör dedi, o an elim ayağım buz tuttu sanki, paltomu bile almadan çıkmışım evden, hemen bir taksi durdurdum adresi söyledim acele et dedim, ofisine geldiğimi gören çalışanların yüz ifadesi değişti hiç kimseyi umursamadan bir hışımla açtım kapıyı daldım odasına……