Otuz altı yaşıma geldiğimde köyde fısıltılar başlamıştı.
“Bu yaşa gelmiş hâlâ evlenememiş…” diyorlardı.

Benimse acelem yoktu. Küçük tarlam, sessiz evim, kendi hâlinde bir hayatım vardı. Ne zenginlik peşindeydim ne de büyük hayallerin. Huzur bana yetiyordu.

Her şey, bir kış günü pazarda değişti.

Tezgâhların biraz ilerisinde, yol kenarında oturan zayıf bir kadın dikkatimi çekti. Üzerindekiler yıpranmıştı ama gözlerinde ne umutsuzluk ne de açgözlülük vardı. Sadece derin bir sessizlik ve garip bir vakar…

Adı Hale’ydi. Yıllardır sokaklarda yaşadığını, kimsesinin olmadığını söyledi.

Ona sadece yemek vermedim. Günler sonra, kendime bile inanamayarak evlenme teklif ettim.
“Zengin değilim ama sana sıcak bir yuva verebilirim,” dedim.

Köyde herkes delirdiğimi düşündü.
“Bir dilenciyle evlenilir mi?” dediler.

Ama ben kalbimi dinledim.

Evlendik. Düğünümüz sade oldu. Hale az konuşur, çok çalışırdı. Zamanla evimiz ısındı. Ardından iki çocuğumuz oldu. Köy hâlâ ona mesafeli davranıyordu…

Ta ki bir gün Hale’nin geçmişi ortaya çıkana kadar.