Çığlığı insana ait değildi. Kansas’ın o sıcak öğleden sonrasında, ölen bir şeyin sesi gibi yankılandı.

Elias Boon, Miller çiftliğindeki ahırın kapısını itip açtığında, satın almaya geldiği atı bulamadı. Toprak zeminde, vücudunun etrafındaki samanların kuru otlar arasında esen rüzgar gibi titremesine neden olacak kadar şiddetli bir şekilde titreyen genç bir kadın buldu.

Bacakları birbirinden çok uzak bir şekilde kilitlenmişti ve onları bir araya getirmeye çalışıp duruyordu. Ancak her deneme, vücudunda öyle keskin bir acıya neden oluyordu ki tekrar çığlık atıyordu.

Elias donakaldı. Savaş yaraları, kırık kemikler, sadece dualarla ayakta duran adamlar görmüştü. Ama bir kadının böyle acı çektiğini hiç görmemişti. Dışarıda güneş hiçbir şey olmamış gibi parlamaya devam ederken, sessiz bir ahırda yapayalnızdı.

Dirseğinin üzerine kalkmaya çalıştı. Sesi kırılgan bir tahta gibi çatladı. Fısıltıyla, “Bacaklarımı kapatamıyorum,” dedi.

Sonra tekrar ağladı. Utançtan değil, aldığı her nefeste hissedilen derin bir acıdan.