3. BÖLÜM
Son videoda müzik yoktu.

Doña Rebeca’nın mutfağı görünüyordu. Kamera açısı eğikti; belli ki tablet açık bir sırt çantasının içine bırakılmıştı. Kayınvalidem telefonda konuşuyordu ve Valentina’nın tuvalete giderken cihazı kayıtta bıraktığından tamamen habersizdi.

— Ona katlanamıyorum — diyordu Doña Rebeca. — O kıza her baktığımda, Andrés’in Lucía yüzünden hayatını mahvettiğini hatırlıyorum. Oysa Andrés, köklü bir aileden gelen Marisol ile evlenecekti; hamile kalıp oğlumu kendine bağlayan o kızla değil.

Mideme bir yumruk yemiş gibi hissettim.

Valentina kimseyi “kendine bağlamamıştı”. Andrés ve ben birbirimize aşık olduğumuz için evlenmiştik. Gençtik, korkuyorduk, evet, ama aşıktık. Benimle olmayı o seçmişti. Bir aile kurmayı o seçmişti. Ama annesi bunu asla kabullenmemişti.

Kaydedilen seste Doña Rebeca devam etti:

— Eğer Andrés’i bıktırırsam, hâlâ hayatını yeniden kurabilir. Kız daha küçük, zamanla alışır. Annesinin ona göre biri olmadığını ona anlatmayı ben çok iyi bilirim.

Misafir annelerden biri “İnanılmaz…” diye fısıldadı.

Valentina videoyu durdurdu.

Salon o kadar sessizdi ki sadece buzdolabının uğultusu duyuluyordu. Doña Rebeca otoritesini geri kazanmaya çalıştı:

— Bu kız beni dikizlemiş, gizlice kaydetmiş. Buradaki tek suç budur. Terbiyeli bir çocuk babaannesini gizlice kaydetmez.

Andrés sonunda başını kaldırdı:

— Terbiyeli bir babaanne de torununu yok etmeye çalışmaz.

Kayınvalidem dona kaldı:

— Sen ne dedin?

Andrés Valentina’ya doğru yürüdü, önünde diz çöktü ve küçük ellerini tuttu:

— Beni affet aşkım. Kendini tek başına savunmak zorunda bıraktığım için beni affet. Babaannenin seni ilk değersiz hissettirdiği an seni korumalıydım.

Valentina bu sözleri duyar duymaz ağlamaya başladı. Pastası çöpe atıldığında ağlamamıştı, hakarete uğradığında ağlamamıştı. Sonunda birisi ona inandığı için ağlıyordu.

Andrés ayağa kalktı ve annesine baktı:

— Evimden gidiyorsun. Bugün. Ve ne yaptığını kabul edip, gerçekten özür dileyip psikolojik yardım alana kadar Valentina’ya bir daha asla yaklaşmıyorsun.

Doña Rebeca titreyerek güldü:

— Beni bu kadın yüzünden mi kovuyorsun?

— Seni kendi yaptıkların yüzünden kovuyorum — diye cevap verdi Andrés. — Bu aileyi Lucía yıkmadı. Yıllardır bunu yapmaya çalışan sendin ve ben buna göz yumacak kadar korkaktım.

Kayınvalidem destek bulmak için etrafına bakındı. Kimse ona destek çıkmadı. Emiliano’nun annesi ilk konuşan oldu:

— Torununuz size iftira atmadı hanımefendi. Sadece kimsenin görmediğini sandığınız anlarda ne yaptığınızı gösterdi.

Doña Rebeca titreyen elleriyle çantasını aldı:

— Pişman olacaksınız. Bu kız şımarık ve kötü biri olarak büyüdüğünde beni hatırlayacaksınız.

Valentina, hâlâ ağlayarak, fısıldadı:

— Zalim olmaktansa şımarık olmayı tercih ederim.

Kayınvalidem kapıyı çarparak çıktı.

Birkaç saniye kimse kımıldamadı. Sonra Camila’nın annesi arabasında çikolatalı bir pasta olduğunu, her ihtimale karşı her zaman fazla aldığını söyledi. Üzerine 8 mum diktik. Çocuklar doğum günü şarkısını önce kısık sesle, sonra daha neşeyle söylemeye başladılar.

Valentina dilek dilerken Andrés onun yanından bir an bile ayrılmadı.

Aylar sonra Doña Rebeca, herkesin ona ihanet ettiğini söyleyen mesajlar gönderdi. Andrés cevap vermedi. Bunun yerine terapiye başladı, sınırlar koymayı öğrendi ve bir anneyi sevmenin, onun eşine ve kızına zarar vermesine izin vermek anlamına gelmediğini anladı.

Valentina benimle birlikte yeniden bir pasta süsledi. Biraz eğri büğrü oldu, üzerinde çok fazla yenilebilir sim vardı ve kelebeği neredeyse erimiş gibiydi ama kızım sanki dünyanın en güzel pastasıymış gibi gülümsüyordu.

— Anne — dedi bana — Babaannem bir gün gerçeği anlayacak mı dersin?

— Bilmiyorum aşkım.

— O zaman bizden uzakta anlasın.

O gün anladım ki, kızım doğum gününü mahvetmemişti. Onu kurtarmıştı.

Çünkü bazen evdeki en küçük ses, yetişkinlerin yıllardır saklamaya çalıştığı gerçeği söylemeye cesaret eden tek sestir.