Doğuma birkaç gün kala, kocamı bebeğimiz için özel olarak yaptırdığımız beşiği sökerken yakaladım…

Parçaları kamyonetine yüklerken, “Kardeşimin buna daha çok ihtiyacı var, ikiz bebek bekliyor,” dedi.

Gözlerimden yaşlar akarak verandaya koştum ve ona durması için yalvardım.

Ama annesi beni kenara itti.

“Bencil olmayı bırak,” diye tükürdü küçümseyerek.

Buzlu basamakta ayağım kaydı. Dengesimi kaybettim ve sert bir şekilde beton zemine düştüm.

Çığlıklarıma rağmen arkalarına bile dönmeden uzaklaştıklarında, karnımda keskin bir acı hissettim…

Sonra altımdaki kar yavaş yavaş kırmızıya dönmeye başladı.

Etrafıma yayılan kıpkırmızı kanı görene kadar çığlık attığımın farkına bile varmadım.

Uzaktan, kocamın kamyoneti, arkasına çalınmış bir ganimet gibi bağlanmış çocuğumuzun beşiğiyle birlikte gözden kayboluyordu…

=======

Doğumuma üç gün kala, Evan’ı elinde bir İngiliz anahtarıyla çocuk odasında buldum. Babamın ölümünden önce yaptırdığı o güzel ceviz ağacından beşiği söküyordu. Her detayı, asla tanışamayacağı torunu için sevgiyle işlenmişti.

“Ne yapıyorsun?” diye fısıldadım.

Suçlu görünmüyordu.

Sadece sinirliyim.

“Kardeşimin buna daha çok ihtiyacı var. İkiz bebek bekliyor.”

Ona inanamayarak baktım.

“Bu beşik kızımız için yapıldı.”

Annesi Patricia kapı aralığından izliyordu.

“Kızınız farkı anlamayacak. Abartmayı bırakın.”

Beşik parçalarının önüne geçtim.

“Her şeyi eski haline getirin.”

Evan alaycı bir kahkaha attı.

“Ya da ne olacak, Mia?”

İşimi küçümsediği veya endişelerimi geçiştirdiği her seferinde aynı umursamaz tonu kullandı.

Onlara göre ben aşırı hassastım.

Patricia daha sonra sallanan sandalyeden bir battaniye aldı.

“Bunu da alıyoruz.”

“Anneme aitti,” diye yanıtladım.

Yüz ifadesi sertleşti.

“Bencil olmayın.”

Soğuğa rağmen terliklerimi giyip, bir elimle karnımı destekleyerek onların peşinden verandaya çıktım.

“Evan, lütfen… bunu yapma.”

Son parçayı da araca yükledi.

Patricia zafer kazanmış bir gülümsemeyle bana döndü.

“Bu aileye evlendin. Yerinin nerede olduğunu öğren.”

Sonra beni itti.

Donmuş basamakta topuğum kaydı. Gözlerimin önünde gökyüzü döndü, sonra da dayanılmaz bir güçle beton yanıma çarptı.

Acı nefesimi kesti.

“Evan!” diye bağırdım.

Bir anlığına donakaldı.

“Abartıyor,” diye mırıldandı Patricia.

Araba kapısı gürültüyle kapandı.

Sonra gittiler.

Telefonum sabahlığımın cebindeydi. Titreyen ellerimle acil servisleri aradım.

Altımda giderek büyüyen büyük kırmızı lekeyi görünce fısıldadım:

“Lütfen acele edin…”

Ardından daha kararlı bir ses tonuyla ekledim:

“Ve polisi gönderin. Kameralarım var.”