Her sabah yarı uykulu bir kalabalıkla metroya biniyorum. Aynı yıpranmış gömlekleri giyiyorum. Lobideki makineden ucuz kahve alıyorum. Sonra oturup “yerel butik bira satın alın” cümlesini onuncu kez yeni ve ilginç göstermeye çalışıyorum.

İş dışında hayatım çok daha iyi değil. Esenyurt’un zor bir mahallesinde, küçük bir tek odalı daire kiralıyorum. Boyalar dökülüyor, şofben patlamak üzereymiş gibi ses çıkarıyor ve komşunun köpeği günün her saatinde havlıyor.

Geceleri köşedeki dürümcüden bir şeyler alıyor, laptopuma bakıyor ve elimden geldiğince anneme para gönderiyorum. Annem 62 yaşında. Konya’nın dışında, eski aile evinde yalnız yaşıyor.

Babam, bedeni artık dayanamayacak hale gelene kadar kamyon tamircisiydi. Geçen yıl ona akciğer kanseri teşhisi kondu. Hastane faturaları fırtına gibi üzerimize geldi. Ödeyebildiğimizi ödedik ama asla yetmedi. O öldüğünde borçlar ortadan kaybolmadı.

Kredi çektim, kartlarımı sonuna kadar doldurdum, annem evi kaybetmesin diye ne gerekiyorsa yaptım. Şimdi bir milyon liradan fazla borcum var. Bu rakam kafamın içinde sürekli ağırlık yapan bir taş gibi duruyor.

Her şey başlamadan iki hafta önce ev sahibi kapımın altından tahliye uyarısı attı. Üç aydır kira ödenmemişti. Artık süre vermeyecekti. Freelance işler almaya çalıştım, eski fotoğraf makinemi sattım, hatta yıllardır konuşmadığım üniversite arkadaşlarıma bile yazdım.

Cevaplar hep aynıydı:

“Kusura bakma kardeşim… keşke yardım edebilsem.”

O pazartesi sabahına geldiğimde artık incecik bir ipin ucunda sallanıyordum.

Bir gece daha uyumadan geçirdiğim için başım zonklayarak ofise erken geldim. Mailimi açtım ve karşıma gecikmiş ödeme hatırlatmalarından oluşan bir duvar çıktı. Hastane, kredi kartları, ev sahibinden ikinci uyarı. Hepsi gözümün önünde birbirine karışıyordu.

Sonra yeni bir e-posta geldi. Konu yoktu. Sadece tek satır vardı:

“Ofisime gel. Saat tam 09.00.”

Valeria Sterling. Başkan yardımcısı. Kurucunun kızı. Doğrudan patronum.

İnsanlar, onun duymadığını sandıklarında ona “buz kraliçesi” derdi. Kusursuz takımlar, mükemmel koyu renk bob kesim saçlar, kendisinden iki kat yaşlı adamları bile afallatan bakışlar. Asla iş çıkışı buluşmalarına gelmezdi. Departmandaki boş sohbetlere hiç katılmazdı.

Ofiste sanki oranın sahibiymiş gibi yürürdü. Aslında bir bakıma öyleydi de.

Onunla yalnızca birkaç kez konuşmuştum. İşimle ilgili kısa yorumlar, bir toplantıda sorduğu bir soru, uzaktan verilen bir onay işareti. Kelimeleri asla boşa harcamazdı.

Beni neden görmek istiyordu?

Saat 08.59’da 36. kattaki ofisinin önündeydim. Her yer cam, temiz çizgiler ve İstanbul manzarasına bakan etkileyici bir görüntüyle doluydu.

Kapıyı tıklattım.

“Gir,” dedi sesini yükseltmeden.

Masanın arkasında bilgisayarına bakıyordu. Ayağa kalkmadı. Önündeki sandalyeyi işaret etti.

“Otur.”

Ellerim terliyordu. Kovulmayı bekliyordum.

Ama onun yerine laptopunu kapattı ve kalın bir dosyayı bana doğru itti.

“Aç.”

Açtım… ve midemin yere düştüğünü hissettim.

Orada tüm hayatım vardı. Babamın hastane faturalarının kopyaları, eksideki banka hesaplarım, kredi raporum, hatta kapıma yapıştırılmış tahliye uyarısının fotoğrafı.

“Bunları nasıl elde ettiniz?” diye sordum, boğazım kurumuştu.

“Asistanımdan basit bir araştırma yapmasını istedim,” dedi sakin bir şekilde, sanki havadan sudan konuşuyordu. “Serbest düşüştesin Daniel. Birikimin yok, borçların çok büyük, kiran üç ay gecikmiş. Bir ay daha dayanamazsın.”

Gri gözlerinin altında kendimi çıplak hissettim. Ve öfkelendim.

“Bunun işimle ne ilgisi var?”

“Hiçbir ilgisi yok. Bu işle ilgili değil. Bu bir teklif.”

“Teklif mi?”

Sandalyesine yaslandı, beni inceler gibi baktı.

“Babam bir vakıf fonu bıraktı. Şartlara göre hisselerimin ve şirketteki pozisyonumun kontrolünü korumam için bu yıl bitmeden evlenmem ve en az on iki ay evli kalmam gerekiyor. Aksi halde kontrol kardeşim Rodrigo’ya geçecek.”

Rodrigo’yu biliyordum. Pahalı takım elbiseler, çekici bir gülümseme, hesapçı gözler. Onun, Valeria’nın koltuğunu almak için her şeyi yapacağı söylenirdi.

“Buna izin vermeyeceğim,” dedi Valeria. “Ama yalanlar üzerine kurulu gerçek bir evlilik de istemiyorum. İşte sen burada devreye giriyorsun.”

Gözlerimi kırpıştırdım.

“Ben mi?”

“Bir kocaya ihtiyacım var.”

Kâğıt üzerinde, diye açıkladı, tam on iki ay sürecekti. Evlenecektik. Birlikte yaşayacaktık. Etkinliklere çift olarak katılacaktık. Yıl bittiğinde herkes kendi yoluna gidecekti. Onun mal varlığı üzerinde hak iddia etmek yok. Ortak hesap yok.

“Karşılığında,” diye ekledi, “bütün borçlarını ödeyeceğim. Hastane, kira, kredi kartları. Ve sözleşmenin sonunda yeni bir başlangıç yapman için sana 2 milyon lira vereceğim.”

Ofise sessizlik çöktü. Kendi kalp atışlarımı duyabiliyordum.

“Bu delilik,” diye mırıldandım. “Beni tanımıyorsunuz bile.”

“Yeterince tanıyorum,” dedi hiç tereddüt etmeden. “Seni gözlemledim Daniel. Çok çalışıyorsun. Drama yaratmıyorsun. Gösteriş yapmıyorsun. Çaresizsin ama yine de her gün gelip işini yapıyorsun.”

Gözleri az da olsa yumuşadı.

“Bunu bana karşı kullanmayacak birine ihtiyacım var. Kuralları bozarsa kaybedecek şeyi olan birine.”

Yutkundum.

“Bu bir evlilik. Sahte bile olsa insanlar konuşacak. Ailen, yönetim kurulu, insan kaynakları… Anneme ne diyeceğim? Sen kendi annene ne diyeceksin?”

“Anlatmak istediğimiz hikâyeyi anlatacağız,” dedi. “İnsan Kaynakları, bir çalışanla kişisel bir ilişkiyi değerlendirdiğimi zaten biliyor. Planları var.”

Ona baktım. Gülsem mi, kaçıp gitsem mi bilemedim.

“Peki ya hayır dersem?”

“O zaman hayatına devam edersin,” dedi sakinlikle. “Ama gördüğüm kadarıyla o hayat birkaç hafta içinde tamamen çökecek.”

Borçlarımın ağırlığı, kapımdaki tahliye kâğıdı, annemin yorgun yüzü… hepsi aynı anda üzerime çöktü.

Valeria hafifçe bana doğru eğildi.

“Bir yıl Daniel. Sadece bir yıl. Sonra özgür olacaksın.”

Soru basitti.

Ama cevabı hayatımı sonsuza kadar değiştirecekti…