Üç aylık hamileyken eşim aniden öldü ve kayınvalidem beni asılsız yere suçlayarak kürtaj yaptırmaya zorladı. On yıl sonra geri döndüğümde, çocuğu görünce nutku tutuldu…

Benim adım Priya. Kocam Arjun, Guadalajara’da bir inşaat şantiyesinden dönerken geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybettiğinde henüz 24 yaşındaydım ve üç aylık hamileydim. Haberi aldığım gün, hastane girişinin önünde yere yığıldım, karnımı sanki bu dünyada ondan geriye kalan tek parçayı tutuyormuşum gibi sıkıca kavradım.

Yakılan cenazenin külleri soğumadan önce, kayınvalidem Indira’nın soğuk bakışlarını gördüm. Çok ağlamadı. Beni baştan aşağı süzdü ve kuru bir sesle şöyle dedi:

—Karnında taşıdığın çocuk… onun Arjun’un çocuğu olduğundan kim emin olabilir ki?

Sözsüz kaldım. Cevap veremeden, birkaç aile üyesini topladı ve açıkça Arjun inşaat şantiyesinde çalışırken karısının evde yalnız kaldığını, “kim bilir ne yapıyordu” dedi. Hamileliğin, beni ailenin parasından ve mülkünden uzak tutmak için bir bahane olduğunu ima etti. Tek bir gecede, gelin olmaktan şüpheli konumuna düştüm. Kimse bana inanmadı.Indira bana bir belge uzattı ve imzalamamı istedi: gebeliği sonlandırma yetki belgesi. Aksi takdirde, Arjun’un sigorta parasını ve varlıklarını hileli yollarla ele geçirmeye çalıştığım gerekçesiyle şikayette bulunacağını söyledi.

Ellerim titriyordu. Bir ay önce bana “kızım” diye seslenen kadın şimdi kalpsizdi. Diz çöktüm ve bebeği bana vermesi için yalvardım, çocuğun onun oğlunun kanını taşıdığını söyledim. O ise sadece soğuk bir şekilde gülümsedi.

—Eğer burayı tutmak istiyorsanız, gidin. Bu evi terk edin ve yanınıza hiçbir şey almayı aklınızdan bile geçirmeyin.