Büyükannenin mirasının paylaşımı yavaş, dikkatli ve bariz bir hesapla gerçekleşti. Her akraba, toplantı başlamadan önce bile tam olarak ne istediğini biliyor gibiydi. Bir kişi araziyi aldı. Bir diğeri evi istedi. Başka biri ise belgeler imzalanmadan önce mülkün satışından elde edilecek gelecekteki kârları tartışıyordu.

Noter odasının içindeki atmosfer ağır ve rahatsız ediciydi.

İnsanlar kibarca gülümsediler, ancak gözleri belgelere, rakamlara ve mülkiyet haklarına sabitlenmişti.

Sonunda sıra torununa geldiğinde, noter sakince gözlüklerini düzeltti, önündeki evraklara göz attı ve torunu Lina’nın yıllardır tavan arasında saklanan eski bir yaylı yatağı miras alacağını açıkladı.

Bir an için odayı tam bir sessizlik kapladı.

Amcası hafifçe sırıttı.

Teyzesi utanç içinde başka yöne baktı.

Birileri sessizce yatağın atılıp yerine daha kullanışlı bir şey konulması gerektiğini öne sürdü.

Ancak Lina bunu hemen reddetti.

— Hayır, sorun değil. Bunu alacağım.

Birkaç akraba, sanki böyle gereksiz ıvır zıvırla neden uğraşacağını anlayamıyormuş gibi şaşkınlıkla birbirlerine baktılar.

Ama Lina itiraz etmedi.

O sadece evrakları imzaladı, eski yatağı ödünç aldığı bir kamyona yükledi ve kendisi eve getirdi.

Atölyesi, kasabanın kenarındaki eski bir tuğla binanın arka tarafında, küçücük ve daracık bir yerdi. Mekan her zaman aynı kokardı: eski ahşap, mobilya cilası, toz, kumaş ve çalışma masalarında unutulmuş soğuk kahve. Eskimiş sandalyeler, kırık şifonyerler ve çatlak dolaplar, tamir edilmeyi bekleyerek duvarlara yaslanmış duruyordu. Lina, iş bulabildiği her fırsatta müşterileri için eski mobilyaları restore ediyordu, ancak son zamanlarda pek sipariş almıyordu.

Para her zaman kısıtlıydı.

Bazen çok sıkı, hatta acı verici derecede.

Şilteyi içeri taşıdığı anda neredeyse tüm zemini kapladı ve rahatsızlık vermeye başladı. Şilteyi duvara yasladığında ise toz havaya kalktı.

Yine de Lina, en azından dolgu malzemesini mobilya onarımı için yeniden kullanabileceğine karar verdi.

Hiçbir şey boşa gitmemeli.

Yatağın kendisi berbat görünüyordu.

Ağırdı, kirliydi, düzensizdi ve eskiliğinden dolayı çok yıpranmıştı. Solmuş kumaşı birkaç yerinden yırtılmıştı ve içindeki yaylar her hareket ettiğinde gıcırdıyordu. Eski toz ve nemli depolama kokusu inatla üzerine sinmişti.

Lina kollarını sıvadı, bir maket bıçağı aldı ve dikkatlice dikişleri kesmeye başladı.

Katman katman.

Çok fazla toz solumamaya çalışıyorum.