Tek oğlum öldüğünde, aile kurmaya dair tüm umutlarımı toprağa gömdüğümü sanmıştım. Beş yıl sonra, sınıfıma tanıdık bir doğum lekesi olan ve iyileştiğini sandığım her şeyi darmadağın eden gülümsemesiyle yeni bir çocuk girdi. Bundan sonrasına ya da beraberinde getirdiği umuda hazır değildim.

Umut, ölen çocuğunuzun doğum lekesinin tıpatıp aynısını taşıyan bir çocuk olarak karşınıza çıktığında tehlikelidir.

Beş yıl önce oğlumu toprağa verdim. Bazı sabahlar o sızı, hâlâ o ilk telefon görüşmesindeki kadar keskin hissediliyor.

Çoğu insan beni fazladan peçeteleri ve yara bantları olan, güvenilir anaokulu öğretmeni Gül Hanım olarak görür. Ancak her rutinin arkasında, bir kişisi eksik bir dünyayı taşıyorum.

Beş yıl önce oğlumu toprağa verdim. Kayıpların zamanla iyileşeceğini düşünürdüm. Dünyam, Ömer’i kaybettiğim gece sona erdi. En zor kısmı cenaze ya da boş ev değil; hayatın, sizinki durmuş olsa bile ısrarla devam etme biçimidir.

Telefon çaldığında on dokuz yaşındaydı. Telefonu açarken ellerimin nasıl titrediğini, Ömer’in tezgahın üzerinde duran yarım kalmış kakao kupasının hâlâ sıcak olduğunu hatırlıyorum.

“Gül Hanım? Ömer’in annesi misiniz?” “Evet, kiminle görüşüyorum?” diye sordum. Telefon çaldığında on dokuz yaşındaydı.

“Ben Polis Memuru Bülent. Çok üzgünüm. Bir kaza oldu. Oğlunuz…” Telefonu kulağıma bastırdım, dünya tek bir sese daraldı.

“Bir taksi. Sarhoş bir sürücü. Acı… acı çekmedi,” diye teselli etmeye çalıştı memur. Herhangi bir şey söyleyip söylemediğimi hatırlayamadım.

Sonraki hafta taziye yemekleri ve mırıldanılan dualar arasında kayboldu gitti. Dostlar ve yabancılar geldi geçti, sesleri donuk bir uğultuya dönüştü. “Çok üzgünüm. Bir kaza oldu.”

Yan komşumuz Gönül Hanım elime bir tepsi börek tutuşturup omuzumu sıktı. “Yalnız değilsin, Gül.”