Doğum Lekesiyle Gelen Mucize Sonraki

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Tek oğlum öldüğünde, aile kurmaya dair tüm umutlarımı toprağa gömdüğümü sanmıştım. Beş yıl sonra, sınıfıma tanıdık bir doğum lekesi olan ve iyileştiğini sandığım her şeyi darmadağın eden gülümsemesiyle yeni bir çocuk girdi. Bundan sonrasına ya da beraberinde getirdiği umuda hazır değildim. Umut, ölen çocuğunuzun doğum lekesinin tıpatıp aynısını taşıyan bir çocuk olarak karşınıza çıktığında tehlikelidir. Beş yıl önce oğlumu toprağa verdim. Bazı sabahlar o sızı, hâlâ o ilk telefon görüşmesindeki kadar keskin hissediliyor. Çoğu insan beni fazladan peçeteleri ve yara bantları olan, güvenilir anaokulu öğretmeni Gül Hanım olarak görür. Ancak her rutinin arkasında, bir kişisi eksik bir dünyayı taşıyorum. Beş yıl önce oğlumu toprağa verdim. Kayıpların zamanla iyileşeceğini düşünürdüm. Dünyam, Ömer’i kaybettiğim gece sona erdi. En zor kısmı cenaze ya da boş ev değil; hayatın, sizinki durmuş olsa bile ısrarla devam etme biçimidir. Telefon çaldığında on dokuz yaşındaydı. Telefonu açarken ellerimin nasıl titrediğini, Ömer’in tezgahın üzerinde duran yarım kalmış kakao kupasının hâlâ sıcak olduğunu hatırlıyorum. “Gül Hanım? Ömer’in annesi misiniz?” “Evet, kiminle görüşüyorum?” diye sordum. Telefon çaldığında on dokuz yaşındaydı. “Ben Polis Memuru Bülent. Çok üzgünüm. Bir kaza oldu. Oğlunuz…” Telefonu kulağıma bastırdım, dünya tek bir sese daraldı. “Bir taksi. Sarhoş bir sürücü. Acı… acı çekmedi,” diye teselli etmeye çalıştı memur. Herhangi bir şey söyleyip söylemediğimi hatırlayamadım. Sonraki hafta taziye yemekleri ve mırıldanılan dualar arasında kayboldu gitti. Dostlar ve yabancılar geldi geçti, sesleri donuk bir uğultuya dönüştü. “Çok üzgünüm. Bir kaza oldu.” Yan komşumuz Gönül Hanım elime bir tepsi börek tutuşturup omuzumu sıktı. “Yalnız değilsin, Gül.”

: Tek oğlum öldüğünde, aile kurmaya dair tüm umutlarımı toprağa gömdüğümü sanmıştım. Beş yıl sonra, sınıfıma tanıdık bir doğum lekesi olan ve iyileştiğini sandığım her şeyi darmadağın eden gülümsemesiyle yeni bir çocuk girdi. Bundan sonrasına ya da beraberinde getirdiği umuda hazır değildim. Umut, ölen çocuğunuzun doğum lekesinin tıpatıp aynısını taşıyan bir çocuk olarak karşınıza çıktığında tehlikelidir. Beş yıl önce oğlumu toprağa verdim. Bazı sabahlar o sızı, hâlâ o ilk telefon görüşmesindeki kadar keskin hissediliyor. Çoğu insan beni fazladan peçeteleri ve yara bantları olan, güvenilir anaokulu öğretmeni Gül Hanım olarak görür. Ancak her rutinin arkasında, bir kişisi eksik bir dünyayı taşıyorum. Beş yıl önce oğlumu toprağa verdim. Kayıpların zamanla iyileşeceğini düşünürdüm. Dünyam, Ömer’i kaybettiğim gece sona erdi. En zor kısmı cenaze ya da boş ev değil; hayatın, sizinki durmuş olsa bile ısrarla devam etme biçimidir. Telefon çaldığında on dokuz yaşındaydı. Telefonu açarken ellerimin nasıl titrediğini, Ömer’in tezgahın üzerinde duran yarım kalmış kakao kupasının hâlâ sıcak olduğunu hatırlıyorum. “Gül Hanım? Ömer’in annesi misiniz?” “Evet, kiminle görüşüyorum?” diye sordum. Telefon çaldığında on dokuz yaşındaydı. “Ben Polis Memuru Bülent. Çok üzgünüm. Bir kaza oldu. Oğlunuz…” Telefonu kulağıma bastırdım, dünya tek bir sese daraldı. “Bir taksi. Sarhoş bir sürücü. Acı… acı çekmedi,” diye teselli etmeye çalıştı memur. Herhangi bir şey söyleyip söylemediğimi hatırlayamadım. Sonraki hafta taziye yemekleri ve mırıldanılan dualar arasında kayboldu gitti. Dostlar ve yabancılar geldi geçti, sesleri donuk bir uğultuya dönüştü. “Çok üzgünüm. Bir kaza oldu.” Yan komşumuz Gönül Hanım elime bir tepsi börek tutuşturup omuzumu sıktı. “Yalnız değilsin, Gül.” Ona inanmaya çalıştım. Mezarlıkta, Rıfat Hoca benimle mezara kadar yürümeyi teklif etti. “Kendim gidebilirim, teşekkür ederim,” diye direttim, dizlerim neredeyse çözülmek üzere olsa da. Elimi toprağa bastırıp fısıldadım: “Ömer, ben hâlâ buradayım yavrum. Annen hâlâ burada.” “Yalnız değilsin.” Farkına bile varmadan beş yıl geçti. Aynı evde kaldım, kendimi öğretmenliğe verdim ve öğrencilerim bana yamuk yumuk resimler uzattığında gülümsemeye çalıştım. “Gül Öğretmenim, resmimi gördünüz mü?” “Çok güzel Can! Bu senin köpeğin mi yoksa bir ejderha mı?” “İkisi de!” diye sırıttı. Beni ayakta tutan da buydu işte. Beş yıl geçti. Yine bir Pazartesiydi. Arabamı her zamanki yerime park ettim, “Bugünü anlamlı kılmama izin ver,” diye fısıldadım ve sabah zilinin gürültüsüne doğru yürüdüm. Girişteki Seda el salladı, ben de çantamı ve taklit etmek için çok uğraştığım o sakinlik hissini omuzlayıp karşılık verdim. Sınıfım şimdiden uğuldamaya başlamıştı. Taylan’a bir peçete uzatıp sabah şarkısını başlattım. Rutinlerin, anıların keskin kenarlarını köreltmesini seviyordum. Saat 08:05’te okul müdiresi Meltem Hanım kapımda belirdi. Yine bir Pazartesiydi. “Gül Hanım, bir saniye bakabilir misiniz?” diye sordu. İçeriye yeşil bir yağmurluk tutan, kahverengi saçları biraz fazla uzun, iri gözleri sınıfımın içinde fır dönen küçük bir çocuk getirdi. “Bu Kerem,” dedi. “Aramıza yeni katıldı. Bölge düzenlemeleri yüzünden geçen hafta anaokulu listelerinin yarısı değişti,” diye ekledi Meltem Hanım, sanki sıradan bir durummuş gibi. Kerem başıyla onayladı. Meltem Hanım’ın onu yanıma yönlendirmesine izin verdi, küçük eli dinozorlu sırt çantasının askısını sıkıca kavramıştı. “Gül Hanım, bir saniye bakabilir misiniz?” “Selam Kerem,” dedim. “Aramıza katıldığın için mutluyuz.” Kerem bir ayağından diğerine ağırlığını verdi, gözleri her yerde geziniyordu. Sonra başını yana eğdi, küçük ve dikkatli bir hareketle, yarım bir gülümseme sundu. İşte o an gördüm. Sağ gözünün hemen altında hilal şeklinde bir doğum lekesi. Bedenim bunu zihnimden önce tanıdı; sanki keder, yüzleri okumayı öğrenmişti. Ömer’in de aynısından vardı, aynı yerde. Sağ gözünün hemen altında hilal şeklinde bir doğum lekesi. Hareketsiz kaldım, hayatta kalmaya çalıştığım yılları geriye doğru saydım. Dengemi bulmak için elimi masaya dayadım. Yapıştırıcılar yere saçıldı. Elif çığlık attı: “Eyvah Gül Öğretmenim! Yapıştırıcılar!” Zoraki bir gülümseme takındım. “Bir şey olmadı tatlım.” Tekrar Kerem’e baktım, yüzünde bir işaret aradım: Bunun sadece bir tesadüf olduğunu söyleyecek bir şey… Ama o sadece gözlerini kırpıştırarak bana baktı, tıpkı Ömer’in dikkatle dinlerken yaptığı gibi başını yana eğdi. “Eyvah Gül Öğretmenim! Yapıştırıcılar!” “Pekala arkadaşlar, gözler bende,” diye seslendim, iki kez el çırparak. “Kerem, pencere kenarına oturmak ister misin?” Başını sallayıp yerine geçti. “Evet, öğretmenim.” Sesinin tonu göğsüme oturdu. Beş yaşındaki Ömer, kahvaltıda elma suyu istiyor gibiydi. Kendimi meşgul ettim: kağıtları dağıttım, hikayeler okudum ve temizlik şarkısını biraz detone mırıldandım. Eğer durursam beş yaşındaki çocukların önünde ağlamaya başlayabilirdim ve hangisinin beni daha çabuk mahvedeceğini bilmiyordum: onların acıması mı yoksa soruları mı? Kendimi meşgul ettim. Ama zihnim Kerem’in her hareketine takılıp kalıyordu: japon balığı fanusuna bakarken gözlerini kısışı, atıştırmalık paketindeki son elma dilimini sessizce Oya’ya uzatışı… Çember saati sırasında, sinirlerim harap bir halde yanına diz çöktüm. “Kerem, okuldan sonra seni kim alıyor?” Yüzü aydınlandı. “Annemle babam! Bugün ikisi de geliyor!” “Ne güzel tatlım. Onlarla tanışmayı dört gözle bekliyorum.” Yanına diz çöktüm, sinirlerim haraptı. O gün resim malzemelerini düzenleme bahanesiyle okulda geç vakte kadar kaldım ama asıl amacım çıkış saatini beklemekti. Etüt odası boşaldı. Kerem kaldı, kendi kendine mırıldanarak tıpkı Ömer’in yaptığı gibi alfabe kitabını inceliyordu. Sınıfın kapısı sonunda açıldığında, Kerem tüm neşesi ve sakar heyecanıyla ayağa fırladı. “Anne!” diye seslendi, sırt çantasını bırakıp doğruca bir kadının kollarına koşarak. Aman Tanrım! Bu İpek’ti. Hatırladığımdan daha uzundu, saçlarını düzgün bir at kuyruğu yapmıştı, yüzü biraz daha yaşlanmıştı ama tanınmaması imkansızdı. Göz göze geldik. Aman Tanrım! Bu İpek’ti. “Merhaba… Ben Gül Hanım. Kerem’in öğretmeniyim,” diyebildim sonunda. İpek’in dudakları aralandı. “Ben… Ben sizin kim olduğunuzu biliyorum. Ömer’in annesi…” Kerem, hiçbir şeyden habersiz, annesinin kolunu çekiştirdi. “Anne, köfte yiyebilir miyiz?” İpek gözlerini benden ayırmadan zoraki gülümsedi. “Evet bebeğim. Sadece… bana bir saniye izin ver.” Diğer veliler orada oyalanıyor, bizi izliyordu. Sınıfın yeni velileriyle tanışmak için her zaman tetikteydiler. Velilerden biri olan Tülay başını yana eğdi. “Bir dakika… İpek? Gülten Hanım’ın kızı mı? Batıkent’ten?” “Ben… Ben sizin kim olduğunuzu biliyorum.” İpek’in omuzları gerildi. Birkaç kişi başını çevirdi. Ve sonra Tülay’ın gözleri bana kaydı. “Aman Allahım… Siz Ömer’in annesisiniz, değil mi?” Müdür Meltem Hanım durumu fark edip yaklaştı. Yüzlerinde bana dair oluşan o düşünceyi görebiliyordum: Yaslı öğretmen, dengesiz, uygunsuz. “Gül Hanım, iyi misiniz?” diye sordu nazikçe. “Evet, sadece alerjim azdı,” diye cevap verdim çok hızlı bir şekilde. “Gül Hanım, iyi misiniz?” İpek konuşmadan önce bir an yere baktı. “Özel bir yerde konuşabilir miyiz?” Müdür Meltem Hanım başıyla onayladı ve bizi odasına götürüp kapıyı arkamızdan kapattı. Oturduk, hava söylenmemiş sözlerle ağırlaşmıştı. İpek ellerine bakıyordu. “Sana bir şey sormam lazım,” dedim söze ilk başlayarak. “Ve gerçeği bilmem lazım İpek. Kerem… O benim torunum mu?” İpek başını kaldırdı, gözleri dökmemeye çalıştığı yaşlarla parlıyordu. “Evet.” “O benim torunum mu?” Bir an için içimdeki her şey gevşedi, sonra tekrar keskin ve elektriklenmiş bir şekilde gerildi. “Ömer’in yüzü var onda,” diye fısıldadım. İpek başparmağıyla yanağını sildi. “Dürüst olanı mı duymak istiyorsun? Sana söylemeliydim. Korkumu, senin bilme hakkının önüne koydum. Korkmuştum. Ömer’i yeni kaybetmiştim.” “Ben de onu kaybettim İpek.” “İşte bu yüzden senin kederinin içine daha fazla acıyla giremedim, Gül Hanım. Zaten boğuluyordun. Ama ben bu haberle tek başımaydım.” “Dürüst olanı mı duymak istiyorsun?” Öne doğru eğildim. “Keşke söyleseydin İpek. Bilmek isterdim. Onun bir şekilde yaşamaya devam etmesine ihtiyacım vardı.” Başını salladı, sesi titriyordu. “Yirmi yaşındaydım. Onu benden almandan ya da senin için sadece başka bir yük olmaktan dehşete düşmüştüm.” “Bu benim oğlumun çocuğu.” İpek sertleşti. “O benim de çocuğum, Gül Hanım. Onu ben taşıdım, her zorlukta ben büyüttüm. Onu bir partide unutulmuş bir ceket gibi sana teslim edecek değilim.” “Keşke söyleseydin.” “Onu senden almak için burada değilim canım. Sadece onu tanımak istiyorum. Ömer’den geriye kalanı sevmek istiyorum.” Sözler benden izinsiz dökülüverdi. “Bu hafta sonu onu alabilirim. Sadece krep yemek ya da parka gitmek için—” İpek’in başı hızla kalktı. “Hayır.” Yüzüme bir sıcaklık çöktü. “Haklısın. Özür dilerim. Bu çok fazlaydı, çok hızlıydı.” Arkadan kapı açıldı. Uzun boylu bir adam içeri girdi, omuzları gergindi, gözleri hızla İpek ile benim aramda gidip geliyordu. “Neler oluyor?” diye sordu. İpek’in parmakları birbirine dolandı. “Sadece konuşuyorduk. Bu Kerem’in babası, Murat.” “Ne hakkında?” Bakışları bana takıldı. İpek yutkundu. “Kerem hakkında.” “Bu Kerem’in babası, Murat.” Hafifçe kaşlarını çattı. “Pekala…” İpek daha fazla dağılmadan öne atıldım. “Ben Gül,” dedim. “Ömer’in annesi ve Kerem’in öğretmeniyim.” Yüzümü inceledi. “Ömer?” “Oğlum,” dedim. “Beş yıl önce öldü.” Yüzünde bir farkındalık belirdi. Durumu kafasında tarttı. İpek’in sesi çatallandı. “Kerem onun oğlu.” Murat, İpek’e baktı. Kızgın değildi. Henüz değil. Sadece şaşkındı. “Kerem onun oğlu.” “Bana Kerem’in babasının gittiğini söylemiştin,” dedi dikkatle. “Öyle. Daha haberi bile olmadan öldü.” Murat bunu sindirmeye çalışırken çenesi kasıldı. Sonra tekrar bana baktı. “Yani… siz onun babaannesisiniz.” “Evet,” dedim. “Bugün öğrendim. Ve eğer izin verirseniz… burada olacağım.” “Ona söylememişsin,” dedi İpek’e. İpek bir kez başını salladı. Murat yavaşça nefes verip ensesini ovdu. “Bu biyolojiyle ilgili değil,” dedi sonunda. “Bundan sonra ne olacağıyla ilgili.” “Daha haberi bile olmadan öldü.” Başımı salladım. “Ondan hiçbir şeyi koparıp almak için burada değilim.” Murat bunu tartarak beni süzdü. “Güzel,” dedi. “Çünkü ben onun her anlamda babasıyım.” “Buna saygı duyuyorum,” diye yanıtladım. “Bunu hazmetmek için zamana ihtiyacım var İpek, ama bu durumu yetişkinler gibi halledeceğiz,” dedi. Devam etmeden önce derin bir nefes aldı. “Hanımefendi, ne bekliyorsunuz bilmiyorum ama Kerem benim her bakımdan oğlumdur. Bu bir çekişmeye dönüşemez.” “Bunu istemiyorum,” dedim. “Sadece onun hayatında olma şansını istiyorum… makul sınırlar içinde elbette. Maddi olarak da. Ömer bunu isterdi. O benim de kanım.” “Bu bir çekişmeye dönüşemez.” “Eğer bunu yapacaksak, yavaş olacağız,” dedi Murat. “Danışman, net sınırlar ve hızı Kerem belirleyecek. Sürpriz yok.” Tam o sırada Meltem Hanım araya girdi. “Bir danışman ayarlayabiliriz. Sınırlar kayıt altına alınır.” “Konuşacağız,” dedi Murat. “Onun için en iyisini istiyoruz.” O an, aramızda bir ihtimal kapısının aralandığını hissettim. Ertesi Cumartesi, mahalledeki bir pastaneye girdim. Onları pencere kenarındaki bir masada gördüm: İpek, Murat ve Kerem şimdiden önlerindeki kreplerin yarısına gelmişlerdi. “Onun için en iyisini istiyoruz.” Kerem çatalını salladı, şurubu çenesinden aşağı damlıyordu. “Gül Öğretmenim! Geldiniz!” Sormama gerek kalmadan yandaki boşluğa kaydı, sanki orası bana aitmiş gibi yanındaki koltuğa vurdu. İpek gülümsedi ve Kerem’in yanındaki boş sandalyeye başıyla işaret etti. “Eğer işiniz yoksa bize katılmak istersiniz diye düşündük.” “Şey, krebe bayılırım. Teşekkür ederim.” Eteğimi düzelterek masaya oturdum. “Gül Öğretmenim! Geldiniz!” Murat nazikçe başını salladı ve menüyü bana uzattı. Kerem sanki bir sır veriyormuş gibi eğilip fısıldadı. “Biliyor musunuz, isterseniz kreplerin içine çikolata parçacıkları koyuyorlar.” “Öyle mi?” diye gülümsedim, ona ısınıyordum. “Bu konuda uzman gibisin.” Bacaklarını sallayarak kıkırdadı. “Annem krep ve boyama kitaplarıyla yaşayabileceğimi söylüyor.” İpek gözlerini devirdi. “Ve görünüşe bakılırsa çikolatalı sütle de. Bütün öğleden sonra yerinde duramayacak.” “Öyle mi?” “Benim oğlum da çikolatalı süte bayılırdı,” dedim. “On sekiz yaşındayken bile Kerem, her akşam yemekten sonra bir bardak içerdi.” Murat gülümsedi, sonra bana baktı. “Biz her Cumartesi buraya geliriz. Bu bir gelenek.” Diğer ailelere, kendi sabahlarında kaybolmuş çiftlere baktım. Sonunda yine bir yere ait olduğumu hissettim. Kerem cebinden bir boya kalemi çıkarıp peçeteye bir şeyler karalamaya başladı. “Siz resim yapabiliyor musunuz Gül Öğretmenim?” “Yaparım. Ama pek iyi değilimdir.” “Benim oğlum da çikolatalı süte bayılırdı.” Kıkırdadı. Baş başa verdik, yamuk yumuk bir köpek ve büyük sarı bir güneş çizdik. İpek bizi izliyordu, gardı yavaş yavaş düşüyordu. Bir süre sonra çay bardağını masanın üzerinden bana doğru kaydırdı. “Şekerli içiyordun, değil mi Gül Abla?” diye sordu. Başımı salladım, iki şeker karıştırırken ellerim biraz daha sabitti. Kerem gözleri parlayarak başını kaldırdı. “Gelecek Cumartesi de gelecek misiniz?” İpek’le göz göze geldim. Küçük, cesur bir gülümseme verdi. “Eğer istersen.” “Gelecek Cumartesi de gelecek misiniz?” “Evet,” dedim. “Çok isterim.” İlk defa, dünya birinin yeniden başlamasına izin veriyor gibiydi; tam orada, krepler, boya kalemleri ve ikinci şansların arasında. Artık yanımda her zaman oğlumdan yaşayan bir parça olacaktı. Ve Kerem koluma yaslanıp Ömer’in bir zamanlar sevdiği o aynı melodiyi mırıldanırken, kederin yeni bir şeye dönüşebileceğini biliyordum; her ikimiz için de yeterince parlak bir şeye. Artık yanımda her zaman oğlumdan yaşayan bir parça olacaktı.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.