Kendi öz anne babam, alkolik ağabeyime ciğerimin bir parçasını bağışlamam için beni sadece bir kez değil, tam iki kez zorladı.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kendi öz anne babam, alkolik ağabeyime ciğerimin bir parçasını bağışlamam için beni sadece bir kez değil, tam iki kez zorladı. Geleceğimi benden çaldılar ve ağabeyim yeniden alkole kapıldığında, benden kendimi bir kez daha riske atmamı talep ettiler: “Sen bunun için varsın, sen yedek parçasıyın.” 1. BÖLÜM — Eğer ağabeyine ciğerinin bir parçasını daha vermezsen, benim için sen de ölmüşsün demektir — dedi annem bana müdür yardımcısının odasında. On yedi yaşındaydım, lise üniformam kırış kırıştı ve kütüphanedeki bilgisayarda bir burs başvurusu hâlâ ekranda açık duruyordu. Dışarıda, diğer öğrenciler her salı olduğu gibi cips ve gazoz almaya çıkıyorlardı. İçeride ise anne babam, karşımda sanki onların kızı değilmişim de yürüyen bir tıbbi çözümmüşüm gibi dikiliyorlardı. Ağabeyimin adı Serkan’dı. Yirmi yaşındaydı ve ciğeri yeniden iflas ettiği için Ankara Numune Hastanesi’ne yeni yatırılmıştı. Yeniden. İlki ben on dörty yaşındayken olmuştu. Serkan, bir lise partisinde bir arkadaşının “daha hızlı çarpıyor” demesi üzerine ucuz kaçak rakıyla hapları birbirine karıştırmıştı. İki günden kısa bir süre içinde sapsarı kesilmiş, kan kusuyor ve makinelere bağlı bir hâlde yatıyordu. Anne babam beni hastane koridoruna çekip dokularımızın uyumlu olduğunu söylediler. — Sadece bir kerelik olacak, Cemre — diye söz verdi babam. — Ciğerin kendini yeniler. Ağabeyini kurtaracaksın ve her şey normale dönecek. Hiçbir şey normale dönmedi. Ben yüzücüydüm. O ay il şampiyonam vardı. Antrenörüm, derecelerimi korursam spor bursu kazanabileceğimi söylüyordu. Ama ameliyattan sonra enfeksiyon kapma süreci, yatakta geçen haftalar ve suda her dönüş yaptığımda canımı yakan o ameliyat izi geldi. Havuza geri döndüğümde artık aynı kişi değildim. Hızımı kaybettim. Dayanıklılığımı kaybettim. Fırsatı kaybettim. Serkan ise aksine, hayat ona bir tatil hediye etmiş gibi hızla iyileşti. Altı ay sonra yeniden içmeye başlamıştı bile. Bir gece onu merdivenlerden yukarı çıkarken buldum, leş gibi bira kokuyordu. — Sen deli misin? — dedim ona. — Sana ciğerimin bir parçasını verdim ben. Güldü. — Rahatla be Cemre. Sen bunun için varsın, değil mi? Ailenin yedek parçasısın. Donakaldım. Ertesi gün bunu anne babama anlattım. Annem drama yapmamamı söyledi. Babam ise Serkan’ın genç olduğunu, herkesin hata yapabileceğini belirtti. Haftalar sonra bana bir haber daha verdiler: Benim üniversite fonumu Serkan’ın tıbbi masraflarını ödemek için kullanmışlardı. Benimkini, onununkini değil.

: — Sen zekisin — dedi annem bana. — Burs bulursun. O evdeki yerimi işte böyle öğrendim: Serkan kurtarılması gereken evlattı. Bense bedelini ödemesi gereken evlattım. Und şimdi, üç yıl sonra, anne babam karşımda durmuş benden yine aynı şeyi istiyorlardı. — Hayır — dedim. Annem bana o kadar yaklaştı ki gözlerindeki kırmızı kılcal damarları görebiliyordum. — Ağabeyin ölüyor. — Ölüyor çünkü onun içmeye devam etmesine siz izin verdiniz. Babam avucuyla duvara sertçe vurdu. — Şimdi hesap sorma sırası değil! Tam o sırada kapı açıldı. Serkan, bir hasta bakıcının desteğiyle içeri girdi. Zayıflamıştı, rengi griye dönmüştü, gözleri sapsarıydı. Artık bana yedek paca diyen o kibirli çocuk gibi görünmüyordu. Korkmuş bir çocuk gibiydi. — Cemre… lütfen — diye fısıldadı. — Büyük bir halt ettim. Biliyorum. Ama ölmek istemiyorum. Ağlayarak benden özür diledi. Bir daha asla içmeyeceğine yemin etti. Hayatının geri kalanını bana bunu ödemekle geçireceğine yemin etti. Ondan nefret etmek istiyordum. Koşarak uzaklaşmak istiyordum. Ama onun titrediğini gördüm, anne babamın ağladığını gördüm, o eski suçluluk duygusunun göğsümü sıkıştırdığını hissettim. — Eğer bunu yaparsam — dedim, — bu son kez olacak. Hepsi söz verdi. İki hafta sonra, yeniden ameliyathanedeydim. Ameliyat kötü gitti. İç kanama. Yoğun bakımda üç gün. İçimi paramparça ediyormuş gibi hissettiren bir acı. Nihayet konuşabilecek duruma geldiğimde, cerrah anne babamın dışarı çıkmasını bekledi und bana gerçeği söyledi: — Cemre, üçüncü bir bağış seni öldürebilir. Ciğerin böyle bir müdahaleyi bir kez daha kaldıramaz. Bunu yazılı olarak vermesini istedim. Her şeyi. Riskleri, komplikasyonları, uyarıları. Bunu anne babama anlattığımda, annem sadece elimi okşadı. — Kötü şeyler düşünmeyelim. Serkan değişeceğine söz verdi. Ama hastaneden çıkmasından bir hafta sonra, evde bir parti verdi. Alkollü bir parti. Ve anne babam benim abarttığımı söylediler. O gece bir şeyi çok iyi anladım: Eğer Serkan bir kez daha çökerse, yine benim için geleceklerdi. Tek bir farkla; bu sefer savunmasız olmayacaktım. Yapmak üzere olduğum şeye kendim bile inanamıyordum… 2. BÖLÜM Dört yıl boyunca, suyun altında oksijen saklayan biri gibi kanıt topladım. Serkan’ın Tunalı’daki barlarda içki içerken çekilmiş fotoğrafları. Instagram hikayelerinden alınmış, elinde viski kadehleriyle olan ekran görüntüleri. Düğünlerde, doğum günlerinde, aile toplantılarında ayakta bile durmakta zorlandığı videolar. Tarihler, yerler, şahitler. Her şey şifreli klasörlerde düzenliydi. Ayrıca cerrahın mektubunu da bir kafede yarı zamanlı çalışarak aldığım küçük bir kasanın içinde, jelatinle kaplanmış bir şekilde sakladım. Kısmi bir bursla Eskişehir’e iktisat okumaya gittim. Bu benim hayalim değildi. Benim hayalim yüzmek, yarışmak, antrenörümün havuz kenarından adımı haykırdığını duymaktı. Ama o hayat, bir hastane sedyesinde geride kalmıştı. Anne babam ise bambaşka bir hikaye anlatmıştı. Aileye, Serkan’ın gençken “küçük bir sağlık sarsıntısı” geçirdiğini, benim bir kez yardımcı olduğumu ve her şeyin mükemmel bittiğini söylemişlerdi. İkinci ameliyatı kimse bilmedi. Yoğun bakımı kimse bilmedi. Onun geleceğini korumak için benim üniversite fonumu elimden aldıklarını kimse bilmedi. Ben de başlangıçta bu yalanı düzeltmedim. Çok yorgundum. Onlardan uzakta sadece hayatta kalmak istiyordum. Ta ki Serkan’ın yirmi dördüncü yaş günü daveti gelene kadar. Annem beni heyecanla aradı. — Sade ama güzel bir şey olacak. Büyükbaban, anneannen, dayıların, kuzenlerin geliyor. Serkan’ın sevgilisi Melis de gelecek. Ah Cemre, o kız bir harika. Sanırım Serkan artık ona evlenme teklif etmeyi düşünüyor. Melis. Onu sadece bir kez görüntülü konuşmada görmüştüm. Güzel, kibar, İzmirli köklü bir aileden geliyordu. Serkan’a, sanki o ütülü gömlek giymiş bir mucizeymiş gibi bakıyordu. Eminim Serkan ona hikayenin temiz versiyonunu anlatmıştı: bir hastalık, iyi yürekli bir kız kardeş ve ikinci bir şans. Gerçeği değil. Partiden iki hafta önce Elif teyzemi aradım. Kendisi cerrahtı ve yıllardır İstanbul’da çalışıyordu. Annem her zaman onu “aile dramalarıyla” rahatsız etmememizi söylerdi. — Teyze, benim Serkan için ciğerimin bir parçasını kaç kez bağışladığımı biliyor musun? Bir sessizlik oldu. — Bir… değil mi? Derin bir nefes aldım. — İki. İkincisi beni neredeyse öldürüyordu. Ona cerrahın mektubunu gönderdim. Fotoğrafları gönderdim. Tüm tıbbi kayıtlarımı gönderdim. Beni tekrar aradığında sesi artık hiç de yumuşak değildi. — Cemre, bu çok ciddi bir durum. — Bu yüzden partide olmanı istiyorum teyze. — Ne yapacaksın? — Gerçeği anlatacağım. Cumartesi günü, anne babamın Kadıköy’deki evine erkenden vardım. Eski odam, duvarda birer hayalet gibi asılı duran yüzme madalyalarımla aynen duruyordu. Annem salonu mavi ve altın sarısı balonlarla süslüyordu. — Ağabeyin çok iyi görünüyor — dedi çiçekleri yerleştirirken. — Onunla gurur duyuyorum. Çok olgunlaştı. Ben ise on gün önceki fotoğrafı düşündüm: Serkan üç arkadaşıyla birlikte, masanın üzerinde açık bir şişe ve gözleri kaymış bir hâlde. — Ne güzel — diye cevap verdim. Misafirler saat beşte gelmeye başladı. Büyükbaba, anneanne, artık neredeyse tanıyamadığım kuzenler, yılların komşuları. Melis, açık yeşil bir elbise ve huzurlu bir gülümsemeyle çıkageldi. Bileğinde Serkan’ın ona hediye ettiği altın bir künye vardı. Serkan, sanki mahalle şenliğinin kralıymış gibi onun yanında yürüyordu. Selam veriyor, sarılıyor, şakalar yapıyordu. Köşede, üzerinde şişelerin olduğu bir masa vardı. Onun kendine bir kez viski koyduğunu gördüm. Sonra bir daha. Sonra bir kez daha. Beni ona bakarken gördü ve kadehini kaldırdı. — Şerefe, kız kardeşlerin gülü — dedi ses çıkarmadan, sadece dudaklarını oynatarak. Telefonumu çıkarıp bir fotoğraf çektim. Elif teyzem kısa süre sonra geldi. Bana sıkıca sarıldı. — Başladığında durma — diye fısıldadı kulağıma. — Ben senin arkandayım. Saat yedide babam bir kaşıkla kadehe vurdu. — Dikkat, ailem. Oğlum için kadeh kaldırmak istiyorum. Benim mucizem için. Salon gülücüklerle doldu. Babam güçten, inançtan ve ikinci şanslardan bahsetti. Serkan’ın aile sevgisi ve modern tıp sayesinde korkunç bir sınavı atlattığını söyledi. Melis, gözlerinde yaşlarla ona bakıyordu. — Oğlum için — dedi babam, — tanıdığım en güçlü adam için. İşte o an öne doğru bir adım attım. — Bir şeyi belirtmeyi Unuttun. Bütün bakışlar üzerime çevrildi. Annem dudaklarını ısırdı. — Cemre, başlama yine. — Hayır. Asıl şimdi başlayacağım. Salondakiler donakaldı. — Serkan aile sevgisi ya da modern tıp sayesinde hayatta kalmadı. On dört yaşımdayken ona ciğerimin bir parçasını verdiğim için hayatta kaldı. Ve sonra, içerek onu yeniden mahvettiğinde, on yedi yaşımda ona bir parça daha verdiğim için yaşadı. Anneannem elini göğsüne götürdü. — Bir kez daha mı? — Evet anneanne. Bir kez daha. Serkan kuru bir kahkaha attı. — Yine abartıyor. İkincisi küçük bir şeydi, tıbbi bir komplikasyondu, onun anlattığı gibi değil. Bluzumu, yara izlerimi gösterecek kadar yukarı kaldırdım. İki büyük çizgi karnımı baştan başa kesiyordu. Kimse konuşmadı. — Bu küçük bir şeye mi benziyor? — diye sordum. Melis’in rengi apak oldu. Serkan kadehini masaya bıraktı. — Her zaman dramatik bir kız oldun zaten. — Üç gün yoğun bakımda kaldım — dedim. — Aylarca enfeksiyonlarla boğuştum. Ve cerrahım beni üçüncü bir bağışın beni öldürebileceği konusunda uyardı. Babam mırıldandı: — Bunu burada yapmana gerek yoktu. — Nerede gerek vardı? Onun uğruna ölmemi istemek için yine bir hastane koridoruna beni sıkıştırdığınızda mı? Melis, Serkan’a döndü. — Bana sadece bir kez olduğunu söylemiştin. Serkan yutkundu. — Aşkım, o kadar basit değil. Melis masadaki viski kadehine baktı. — Bana içmediğini de söylemiştin. Kimse nefes bile almadı. Ve sonra Melis, her şeyi değiştiren o soruyu sordu: — Serkan… kendini kurtarmaya devam etmek için kız kardeşinin ölmesine izin mi hissedecektin? 3. BÖLÜM Serkan ağzını açtı ama tek bir kelime bile çıkmadı. Hayatında ilk defa, hiç kimse onun adına cevap vermek için öne atılmadı. Annem araya girmeye çalıştı. — Melis, hikayenin tamamını bilmiyorsun. — O zaman bana anlatın — dedi Melis, sesi titreyerek. — Çünkü ben, kız kardeşinin onu bir kez kurtardığını, bunun onu değiştirdiğini ve bir daha asla içmediğini söyleyen bir adamla evlenmek üzereydim. Telefonumu çıkardım. — Elimde dört yıllık kanıt var. Ona fotoğrafları gösterdim: Serkan Nişantaşı’ndaki barlarda, düğünlerde kadeh kaldırırken, Eskişehir’deki bir partide shot atarken, yanında bir şişeyle masanın üzerinde uyuyakalmışken. Melis parmakları kaskatı kesilmiş bir hâlde ekranı kaydırdı. Her bir fotoğraf, yüzündeki aşkı biraz daha siliyordu. — Bana yalan söyledin — diye fısıldadı. — Seni kaybetmek istemedim — dedi Serkan. — Sana sonra anlatacaktım. — Ne zamandan sonra? Evlendikten sonra mı? Çocuklarımız olduktan sonra mı? Yoksa ciğerin yeniden iflas ettikten sonra mı? Serkan onun kolundan tuttu. — Yapma böyle. Bugün benim doğum günüm. Melis kolunu kurtardı. — Kız kardeşin sana iki kez vücudunun parçalarını vermiş, sen ise doğum gününün derdindesin. Büyükbabam telefonu görmek istedi. Sonra anneannem. Sonra dayılarım. Salon fısıltılarla doldu ama bunlar artık şüphe fısıltıları değildi. Utanç fısıltılarıydı. Elif teyzem öne çıktı. — Ben bir cerrahım. Cemre’nin belgelerini inceledim. Söylediği her şey doğru. Üçüncü bir ameliyat son derece tehlikeli olur. Kimse ona bir daha baskı yapmamalı. Cebimden jelatinli mektubu çıkarıp anne babamın gözünün önüne kaldırdım. — Bunu okudunuz. Ölebileceğimi biliyordunuz. Ve buna rağmen, geçen ay yine o cümlelerle başladınız: “aile için fedakarlık yapılır”, “Serkan’ın sana ihtiyacı var”, “sen her zaman bizim meleğimiz oldun.” Annem ağlıyorlardı. — Sana asla zarar vermek istemedik. — Hayır. Sadece onu kurtarmanın normal bedeli olarak benim zarar görmemi kabul ettiniz. Anneannem ayağa kalktı. — Peki Cemre’nin üniversite fonu nerede? Anne babam öylece kalakaldı. — Hangi fon? — diye sordum, gelecek cevabı zaten bilsem de. Anneannem babama, onda daha önce hiç görmediğim bir öfkeyle baktı. — Büyükbabanla ben iki hesap açmıştık. Biri Serkan, diğeri Cemre için. Bize onun hesabına dokunulmadığını söylemiştin. Babamın yüzü çöktü. — Tıbbi masraflarımız oldu… — Onun parasını kullandınız — dedi anneannem. — Peki Serkan’ınki nerede? Sessizlik. O sessizlik bir itiraftı. Büyükbabam bastonunu yere sertçe vurdu. — Kendini korumayı bile istemeyen bir çocuğu korumak için kızın parasını, sağlığını ve geleceğini elinden aldınız. Serkan ağlamaya başladı. — Herkes bana bir canavarmışım gibi davranıyor. Ona baktım. — Hayır Serkan. Sonunda kararlarının sorumluluğunu alması gereken biriymişsin gibi davranıyoruz. Anne babamıza döndü. — Bir şey söyleyin. Onlara Cemre’nin abarttığını söyleyin. Annem yere baktı. Babam çenesini sıktı ama o da konuşmadı. Serkan o an yapayalnız kaldığını anladı. Melis altın künyeyi çıkardı ve el sürülmemiş pastanın yanına bıraktı. — Sevgiyi, yalanlarına bir anestezi olarak kullanan biriyle bir hayat kuramam. — Melis, lütfen — diye yalvardı Serkan. — Hayır. Kız kardeşin haklı. Sen bir eş istemiyordun. Sen sadece senin o güzel hikayene inanacak başka birini arıyordun. Bana doğru yürüdü. — Bunu daha önce göremediğim için beni affet. Sonra evden çıktı. Serkan’ın birkaç arkadaşı da sessizce onun arkasından gitti. Kuzenlerim ona bakmayı bıraktı. Dayılarım kısa cümleler ve sert yüz ifadeleriyle vedalaşmaya başladı. Parti on dakikadan kısa bir sürede darmadağın oldu. Anneannem, benden koparılan tüm parçaları yeniden bir araya getirmek ister gibi bana sarıldı. — Beni affet güzel kızım. Bilmiyordum. — Onlara inandın çünkü onlar benim anne babamdı — dedim. — Ben de uzun süre onlara inandım. Beni bıraktı ve anneme döndü. — Bizden bir daha hiçbir şey alamayacaksınız. Size bırakmayı düşündüğümüz her şey Cemre’nin olacak. Ve bu bir ödeme olarak değil, çünkü bunun bir bedeli ödenemez. Bu, sonunda elinden kimsenin alamayacağı bir şeye sahip olması için olacak. Annem ağlayarak koltuğa yığıldı. Babam hiçbir şey söylemedi. Serkan kapıya kadar beni takip etti. — Ya ciğerim tekrar iflas ederse? Duraksadım. — O zaman herkes gibi sırada bekleyeceksin. — Ölebilirim. Ona son kez bir ağabey olarak baktım. Bir zorunluluk, bir yedek parça ya da bir melek olarak değil. — Ben de ölebilirdim. Hem de iki kez. Ve bu durum seni durdurmak için kimseye yeterli gelmedi. Elif teyzemle birlikte evden çıktım. Üç ay sonra, Serkan yeniden hastaneye yattı. Bu kez kimse kapımı çalmadı. Melis asla geri dönmedi. Büyükbabamla anneannem sözlerini tuttular. Anne babam haftalarca beni aramaya çalıştı ama ben artık cevap vermedim. Şimdi üniversiteyi bitirirken teyzemle birlikte yaşıyorum. Bazen hava değiştiğinde yara izim sızlıyor. Bazen havuzu rüyamda görüp benden çalınan hayat için ağlayarak uyanıyorum. Ama sonra ayağa kalkıyorum, aynaya bakıyorum ve çocukluğumdan beri bilmem gereken bir şeyi hatırlıyorum: Bir kız çocuk, el üstünde tutulan bir erkek çocuğu kurtarmak için doğmaz. Bir kız kardeş, bir organ bankası değildir. Ve senden sevgi uğruna ölmeni isteyen hiçbir aile, aile adını taşımayı hak etmez.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.