Eşim, üzerimdeki elbise yüzünden beni salonun arka tarafına saklamamı istediği gece, dolabımdaki en mütevazı elbiseyi giymiştim ve annem gibi bildiğim kadının bana bıraktığı en değerli hatıra boynumdaydı.

Elbise lacivertti; sade, zarif, ince kollu ve bir gece önce kendi ellerimle onardığım küçük bir dikiş izi taşıyordu. Markalı değildi. İstanbul Boğazı’na bakan o ihtişamlı otelde o gece bulunan kadınların ayakkabıları kadar bile değerli sayılmazdı. Ama temizdi, şıktı ve beni büyüten Nermin teyzenin hatırasını taşıyordu.

Eşim Alp Demir aynı fikirde değildi.

Arabadan inmeden önce bana yukarıdan baktı; bileğindeki altın saati düzeltirken yüzünde, benim “onun dünyasına ait olmadığımı” hissettirdiği o tanıdık ifade vardı.

—Meryem, lütfen —diye mırıldandı— Bu gece çok önemli. Yatırımcılar, siyasetle bağlantılı isimler, yönetim kurulu… ve patronum orada olacak.

—Biliyorum —dedim, gülümsemeye çalışarak— O yüzden seninle geldim.

Kısa ve soğuk bir kahkaha attı.

—Yanlış anlama. Gelmene değer veriyorum. Ama o elbise… —bir an durdu, kelimeyi seçerken rahatsız oldu— utanç verici.

Göğsümde bir şey sıkıştı.

Alp bana kendimi küçük hissettirmeye yeni başlamamıştı. Onu ilk tanıdığımda bir toplum sağlığı merkezinde evrak işlerinde çalışıyordum. O ise büyük bir hayır projesi için yüksek bir bağışla gelmişti. Bana diğerlerinden farklıymışım gibi bakmış, sadeliğimin ona iyi geldiğini söylemişti. “Çıkarcı biri istemiyorum, seninle nefes alabiliyorum” demişti.

Ben de ona inanmıştım.

Evliliğimizin ilk dönemlerinde bana çiçekler getirdi, mektuplar yazdı ve Nermin teyzenin hikâyemi dinledi. Nermin teyze beni bir devlet hastanesinde, kimliği bilinmeyen, boynunda yarım bir güneş şeklinde kırık bir kolye ile bulmuştu. Beni sahiplenmiş, bana bir isim vermişti. Ona annem demiştim.