Aylar geçti. Dava herkesin beklediğinden daha hızlı ilerledi. Kanıtlar yadsınamaz düzeydeydi; videolar, toksikoloji raporları, tutulan kameramanın ifadesi… Her şey tek bir yönü işaret ediyordu.

Annem artık inkâr etmiyordu.

Ama geri adım da atmıyordu. Duruşmada her zamanki gibi dik, vakur, hatta zarif bir şekilde duruyordu. Hakim bir diyeceği olup olmadığını sorduğunda mahkeme heyetine bakmadı. Doğrudan bana baktı.

“Ben oğlumu kaybetmedim,” dedi sakince. “Sen kendini ele verdin.” Bunun sadece başka bir manipülasyon olduğunu düşündüm.

Ta ki karar açıklanana kadar. Suçlu. Zehre teşebbüs. Psikolojik şiddet. Sahte delil üretme. Hüküm giydi. Ve işte böylece, hayatımızdan çıkıp gitti. Bundan sonra hayatın daha iyi olması gerekiyordu. Ve bazı açılardan, öyle de oldu. Meryem yavaş yavaş iyileşti. Gözlerindeki korku silindi. Mert daha çok gülüyor, huzurla uyuyordu. Ev… daha hafiflemiş gibi hissettiriyordu. Ama içimdeki bir şey öyle hissetmiyordu. Küçük şeylerle başladı. Meryem geceleri kapıları kilitlemeye başladı; iki kez, bazen üç kez. Mert’i, ağlamadığı zamanlarda bile sürekli kontrol ediyordu. Bebek en ufak bir ses çıkarsa, sanki korkunç bir şey olacakmış gibi hemen yanına koşuyordu. Terapist, “Bu normal,” dedi. “Travmadan sonra zihin kendini korumaya alır.” Buna inanmak istedim. Gerçekten istedim. Sonra bir gece saat 03.00’te uyandım. Ev sessizdi. Çok sessiz. Mert’in bebek telsizi kapalıydı. Göğsüm sıkıştı. Ayağa kalktım, odasına doğru yürüdüm… ve yolun yarısında durdum. Mutfaktan zayıf bir ışık geliyordu. Ve bir ses.

Meryem’in sesi. Yumuşak. Nazik. Fısıldıyordu. “Sorun yok… Seni benden almasına izin vermeyecek.” Kalbimin güm güm atışıyla yaklaştım. Ve sonra onu gördüm. Mutfakta duruyordu. Kucağında Mert vardı. Onu yavaşça sallıyordu. Tezgâhın üzerinde ise— bir bardak su. Ve yanında… ezilmiş küçük bir hap. Kanım dondu. “Meryem?” dedim dikkatlice. Döndü. Gözleri benimkilerle birleşti. Sakin. Çok sakin. “Uyanmışsın,” dedi usulca. Bardağa baktım. Sonra ona. “Bu nedir?” Hafifçe gülümsedi. “Sadece uyumasına yardımcı olacak bir şey.” Mideme kramplar girdi. “Buna gerek yok,” dedim yaklaşarak. “Bebeği bana ver.” Kıpırdamadı. Aksine, Mert’i daha sıkı tuttu. “Anlamıyorsun,” diye fısıldadı. “Eğer ağlarsa… birileri gelir.” “Kimse gelmiyor,” dedim sakin kalmaya çalışarak. “Bitti artık.” Başını yavaşça iki yana salladı. “Hayır,” dedi. “Sen sadece daha önce görmedin.” Odayı bir sessizlik kapladı. Ve sonra— bakışlarını koridora doğru çevirdi. Bana değil. Benim arkama. Sanki orada biri duruyormuş gibi. İzliyormuş gibi. Bekliyormuş gibi. Tüylerim diken diken oldu. “Meryem…” dedim, sesim zar zor çıkıyordu. “Burada bizden başka kimse yok.” Yine gülümsedi. Ama bu seferki— bir rahatlama değildi. Bir emin oluştu. “Eskiden de böyle söylerdin,” diye mırıldandı. Nefesim kesildi. Çünkü aniden— görmezden geldiğim bir şeyi hatırladım. Küçük bir şeyi. Önemsemediğim bir şeyi. Annem ona ilk iftirayı attığında… Meryem aynı şeyi söylemişti. “Beni izliyor.” Bunun korku olduğunu düşünmüştüm. Ya da yorgunluk. Veya manipülasyon. Şimdi ise— o loş mutfakta dururken— artık o kadar emin değildim. Yavaşça bir adım geri attım. Ve tüm bunlar başladığından beri ilk kez… Oğlumu kimden korumam gerektiğini bilmiyordum. Bazen tehlike yok olmaz. Sadece şekil değiştirir. Ve bu kez— çoktan geç kalıp kalmadığım hakkında hiçbir fikrim yoktu.