Aylar geçti. Dava herkesin beklediğinden daha hızlı ilerledi. Kanıtlar yadsınamaz düzeydeydi; videolar, toksikoloji raporları, tutulan kameramanın ifadesi… Her şey tek bir yönü işaret ediyordu.

Annem artık inkâr etmiyordu.

Ama geri adım da atmıyordu. Duruşmada her zamanki gibi dik, vakur, hatta zarif bir şekilde duruyordu. Hakim bir diyeceği olup olmadığını sorduğunda mahkeme heyetine bakmadı. Doğrudan bana baktı.

“Ben oğlumu kaybetmedim,” dedi sakince. “Sen kendini ele verdin.” Bunun sadece başka bir manipülasyon olduğunu düşündüm.

Ta ki karar açıklanana kadar. Suçlu. Zehre teşebbüs. Psikolojik şiddet. Sahte delil üretme. Hüküm giydi. Ve işte böylece, hayatımızdan çıkıp gitti. Bundan sonra hayatın daha iyi olması gerekiyordu. Ve bazı açılardan, öyle de oldu. Meryem yavaş yavaş iyileşti. Gözlerindeki korku silindi. Mert daha çok gülüyor, huzurla uyuyordu. Ev… daha hafiflemiş gibi hissettiriyordu. Ama içimdeki bir şey öyle hissetmiyordu. Küçük şeylerle başladı. Meryem geceleri kapıları kilitlemeye başladı; iki kez, bazen üç kez. Mert’i, ağlamadığı zamanlarda bile sürekli kontrol ediyordu. Bebek en ufak bir ses çıkarsa, sanki korkunç bir şey olacakmış gibi hemen yanına koşuyordu. Terapist, “Bu normal,” dedi. “Travmadan sonra zihin kendini korumaya alır.” Buna inanmak istedim. Gerçekten istedim. Sonra bir gece saat 03.00’te uyandım. Ev sessizdi.