Ona açık bir küçümsemeyle bakıyordu; sanki karşısında bir insan değil, bir hata duruyordu.

— Buraya nereye geldiğini hiç anlıyor musun? diye sertçe çıkıştı, öfkesini gizlemeden. — Senin gibilerin burada yeri yok.

Arkasındaki askerler birbirlerine baktı. Kimi gözlerini yere indirdi, kimi donup kaldı ve kıpırdamaya bile cesaret edemedi. Herkes albayın karakterini biliyordu. İtiraza tahammülü yoktu, zayıflığı affetmezdi ve her zaman sonuna kadar baskı yapardı.

— Sana söz veriyorum, diye daha yüksek sesle devam etti ki herkes duysun, — seni buradan kaçırmak için elimden geleni yapacağım. Beni anladın mı? Burada erkekler görev yapar, senin gibiler değil…

Sözleri havada asılı kaldı. Kimse müdahale etmeye cesaret edemedi. Kimse onun tarafında durmadı. Onlar için o yabancıydı, tanınmıyordu ve kimse her şeyin bağlı olduğu adama karşı gelmek istemiyordu.

Kadın sakince duruyordu. Ne gözyaşı vardı, ne bağırış, ne de kendini savunma çabası. Sadece ona bakıyor ve susuyordu; sanki tüm öfkesini boşaltmasına izin veriyordu.

Bu durum albayı daha da öfkelendirdi.

Bir adım ileri çıktı, kadının yakasından sertçe tuttu ve onu kuvvetle duvara yasladı. Kumaş gerildi, askerlerden biri irkildi ama hemen yeniden donup kaldı, müdahale etmeye cesaret edemedi.

— Sen bir hiçsin, diye dişlerinin arasından yüzüne doğru tısladı. — Senin gibilerin orduda yeri yok.

Bir an için şimdi kırılacakmış gibi göründü. Gözlerini indirecek, yalvarmaya başlayacak ya da en azından geri çekilecekti.

Ama onun yerine tamamen başka bir şey oldu.

Yavaşça, ani hareketler yapmadan elini ceket cebine indirdi.

Albay önce ne olduğunu bile anlayamadı. Sonra kadın cebinden bunu çıkardı… 😳😱

Sonra küçük bir deri kılıf çıkardı ve onu sakin bir şekilde tam yüzünün önünde açtı.

— Bitirdik mi? diye sordu sakin bir sesle.

Adam kaşlarını çattı, daha yakına eğildi… ve o anda yüzü bir anda değişti.

İçinde bir kimlik kartı vardı.

Gerçekti, imzalıydı. Bakanlıktan bir denetçi.

Koridorda yeniden tam bir sessizlik oldu, ama bu kez farklı bir nedenden dolayı.

Kadın onun tutuşundan sakin bir şekilde kurtuldu ve hiçbir şey olmamış gibi yakasını düzeltti.

— Şikayetler nedeniyle buradayım, dedi sakin bir şekilde ve gözlerinin içine baktı. — Çok fazlaydı. Ama yeterli kanıt yoktu. Şimdi ise olduğunu düşünüyorum.

Askerlerden biri sessizce nefes verdi. Biri görünmez olmaya çalışır gibi bir adım geri çekildi.

Albay kıpırdamadan duruyordu. Bir dakika önce bağırıyor ve baskı kuruyordu, şimdi ise tek kelime edemiyordu.

— Görüşmeye ofiste devam edeceğiz, diye ekledi soğuk bir şekilde. — Ve sadece sizinle değil.

Birkaç gün sonra birliğin içinde her şey değişti.