Yaşlı hamile bir dul, terk edilmiş iki yaşlıyı yolda buldu

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Elif Yılmaz onları yol kenarında bulduğunda, eylül güneşi çatlamış toprağa kurşun gibi düşüyordu. Eski bir at arabasının peşinden yürüyen “Yıldız” adlı kısrağı, kuru toz bulutları kaldırıyordu. Elif yalnızdı. Yedi aylık hamileydi. Sırtı yanıyordu. Aklında ise sürekli aynı hesaplar dönüyordu: evde un azalmıştı, şurup şişesi bitmek üzereydi, banka ise sekiz gün önce icra sürecini başlatacağını bildirmişti. Karnındaki bebek ise arada tekmeler atarak ona zamanı hatırlatıyordu. Otuz bir yaşındaydı… ve çoktan dul kalmıştı.Eşi Mehmet, yağmur mevsiminde gelen bir hastalığa yakalanmış, bir haftadan kısa sürede hayata veda etmişti. Elif hâlâ geceleri onun adımlarını duyacakmış gibi oluyordu. O günden beri hayat ağır ve sessizdi. Islak çuval taşır gibi tek başına yaşam… tek başına kararlar… tek başına sayılan bozuk paralar… Köyün dışındaki küçük tarlasına bakar ve her sabah, o toprağın onu ayakta tutup tutamayacağını düşünürdü. Arabası eski bir virajı dönerken onları gördü. Başta yol kenarına bırakılmış iki çuval sandı. Gölgede hareketsiz iki insan. Sonra yaşlı adam başını kaldırdı. İnce, beyaz sakallı, şapkası yıpranmış bir adamdı. Yanındaki küçük, zayıf kadın onun koluna iki eliyle tutunmuştu; ayakta durmak bile zor geliyordu. Aralarında neredeyse boş bir çuval vardı. Elif dizginleri çekti. — İyi misiniz? — diye seslendi arabadan. Yaşlı kadın başını kaldırdı. Gözleri derindi; uykusuzluktan değil, uzun bir ömürden yorgundu. — Dinleniyoruz kızım… sabahtan beri yoldayız. — Nereye gidiyorsunuz? Birbirlerine baktılar. Yaşlı adam konuştu: — Belirli bir yerimiz yok. Bu cevap Elif’in içini ürpertti. Arabadan zorlanarak indi. Arkaya döndü ve tereddüt etmeden söyledi: — Binin. — Rahatsızlık vermeyelim hanım kızım… dedi adam. — Yolda ölmenizi mi izleyeyim? Binin. Böylece onları tanıdı: Hüseyin ve Fatma. Ankara otogarından geliyorlardı. Oğulları onları orada bırakmış, yüz lirayı eline sıkıştırıp gitmişti. “Artık sizinle baş edemem… yük oldunuz.” Sonra arkasına bile bakmadan uzaklaşmıştı. Elif’in içi öfkeyle doldu. Köye gitmedi. Direksiyonu kırdı ve onları kendi küçük çiftlik evine götürdü. Ev kerpiçten, çatısı tenekeden küçük bir yerdi. Mehmet’in elleriyle yaptığı üç odalı bir ev… Ama gölgesi vardı, suyu vardı ve hâlâ “ev” kokuyordu. Onları içeri aldı, su verdi. Tencerede kalan kuru fasulyeyi patatesle ısıttı. Son ekmekleri böldü, biraz tuz ve kuru nane ekledi. Yaşlılar yavaş yavaş yediler… sanki sadece yemek değil, hayat da geri veriliyordu. O gece Elif eski yatağı salona serdi. Fatma küçük çuvalını açtı; içinde sadece eski, yamalı bir battaniye vardı. — Başka bir şeyimiz yok… dedi utançla. — Burada kimse dışarıda yatmayacak. Elif ışığı kapattı. Tavana bakarak uyudu. Fatma’nın öksürüğünü, Hüseyin’in hafif horultusunu dinledi. Borçları düşündü. Karnındaki bebeği düşündü. İki ağız daha… Ve sessizce dua etti: “Allah evimi benden alma…” Ertesi sabah yemek kokusuyla uyandı. Panikle kalktı—ocağı açık mı bıraktım diye—ama Fatma mutfaktaydı. Sanki yıllardır oradaymış gibi çayı demliyordu. Hüseyin dışarıda eski bir süpürgeyle avluyu temizliyordu. — Dolapta biraz kahve buldum — dedi Fatma — Hepimiz için yaptım. Elif itiraz edecekti… ama edemedi. O gün ilk defa bir fincan kahveyi yalnız içmedi. Günler değişmeye başladı. Hüseyin çiti onardı, su motorunu tamir etti, kırık kapıyı düzeltti. Çok konuşmuyordu ama toprağı biliyordu. Fatma yokluğu yemek yapmaya dönüştürüyordu. Az malzemeyle çorba, otlarla yemek çıkarıyordu. Evdeki ekmek bile yetmeye başladı. Kimse israf etmiyordu. Akşamları avluda oturuyorlardı. Elif karnına dokunuyor, Fatma tesbih çekiyor, Hüseyin kararan dağlara bakıyordu. Bir gece Elif her şeyi anlattı: Mehmet’in ani ölümü, borçlar, icra günü, kalan az para… Sessizlik uzun sürdü. Sonra Fatma cebinden sararmış bir kâğıt çıkardı.

: — Oku. Elif kâğıdı açtı. “Anne, baba… büyüyünce sizi hep koruyacağım. Hiçbir şeye muhtaç olmayacaksınız. Söz veriyorum. Oğlunuz Kemal.” Elif kâğıdı geri verdi. — Büyümüş… dedi Hüseyin, uzaklara bakarak. — Ve unutmuş. Elif karnını tuttu. İçinden kendi kendine söz verdi: “Benim çocuğum kimseyi yarı yolda bırakmayacak.” İcra günü yaklaşırken… bir gün yola gri bir pikap girdi. Elif tavuklara yem atarken motor sesini duydu. Orta yaşlı bir adam indi. Hüseyin’e çok benzeyen gözleri vardı. Olduğu yerde dondu kaldı. — Baba? — dedi sesi kırılarak. Sonra olanlar… sadece Hüseyin ve Fatma’nın değil, Elif’in de hayatını tamamen değiştirecekti… Hüseyin çok yavaş bir şekilde ayağa kalktı. Fatma eliyle ağzını kapattı. İlk anda kimse kıpırdamadı. Sonra yaşlı kadın ona doğru yürüdü ve titreyen bir sessizlikle sarıldı; bu sarılma adamın içindeki tüm direncin çözülmesine yetti. Adamın adı Murat’tı. Ortanca oğuldu. Aileden ayrılmayan, yaşlıları terk etme kararına katılmayan tek çocuktu. O gün öğleden sonra, herkes mutfakta toplanmışken Murat tüm gerçeği anlattı. Ailenin İç Anadolu’nun yüksek bozkırlarında, Yozgat taraflarında bulunan “Umut Çiftliği” yıllardır Hüseyin ve Fatma’nın üzerine kayıtlıydı. İki yüz hektardan fazla verimli toprak, doğal su kaynakları, eski bir çiftlik evi ve hayvanlar… Ama diğer çocuklar Anıl ve kız kardeşi Reyhan mirası beklemekten yorulmuştu. Rüşvet alan bir noter, sahte belgeler ve yaşlıların artık hareket edemeyecek durumda olmasından faydalanarak mülkü usulsüz şekilde kendi üzerlerine geçirmişlerdi. Ardından da sahte bir mahkeme kararıyla Hüseyin ve Fatma’yı evlerinden çıkarmışlardı. Yaşlı çift kendi evlerinden yabancı gibi atılmıştı. Murat onları korumaya çalışmıştı. Avukatlar bulmuş, deliller toplamış, şikâyetler yapmıştı. Ama süreç tehlikeli hâle gelmişti. Atölyesini yakmışlardı. Eşi korkup çocukları alarak ailesinin yanına gitmişti. Murat mücadele ederken Anıl, yaşlıları “bakacağız” bahanesiyle Ankara’ya götürmüş, aslında onları kötü koşullarda tutup dış dünyadan tamamen izole etmişti. Sonunda da onlardan kurtulmaya karar verip otogara bırakmıştı. —İki yıl aradım —dedi Murat, gözleri kızararak—. Öldüklerini sandım. Kalın bir dosyayı masaya bıraktı. —Şimdi elimde her şey var. Eski tapular, noter kayıtları, bilirkişi raporları ve şikâyet dosyaları. Kayseri’deki avukat davayı hazırladı. Çiftlik hâlâ sizin. Hep sizin oldu. Ve diğerleri bunun hesabını verecek. Elif o gece mum ışığında belgeleri okudu. Umut Çiftliği… 230 hektar… tahmini değer: dokuz milyon lira. Sonra salonda uyuyan yaşlılara baktı. Üzerlerinde yamalı bir battaniye, elleri nasırlı… ve içinde garip bir baş dönmesi hissetti. Böylesine büyük bir hakkı olan iki insan nasıl bu hâle düşebilmişti? Sonraki günler mahkeme, evraklar ve avukat görüşmeleriyle dolu bir fırtına gibi geçti. Murat, Elif’i bankaya götürdü ve tüm borcunu kapattı. Faizler, gecikmeler… hepsi temizlendi. Banka müdürü imzayı atıp evrakları teslim ettiğinde Elif dışarı çıktı, elinde tapularla bir banka önündeki bankta oturdu. Hâlâ inanmakta zorlanıyordu. Hüseyin yanına oturdu. —Satacak mısın? —diye sordu. —Bilmiyorum —dedi Elif—. Burası Mehmet’in toprağı. Hüseyin başını salladı. —Artık daha büyük bir sorumluluğun var. Elif ona baktı. Hiçbir şeyi olmayan ama artık ailesi olan o yaşlı adama… —Evet —dedi yutkunarak—. Haklısın. İki hafta sonra çiftliğe gittiler. Girişte büyük ahşap bir kapı ve yarısı düşmüş eski bir tabela vardı: “Umut Çiftliği”. Binalar terk edilmiş, otlar büyümüş, pencereler kırılmıştı ama duvarlar hâlâ sağlamdı. Fatma içeri girip ana salonda durdu. —Düğün fotoğrafımız burada asılıydı… —diye fısıldadı. Hüseyin hemen içeri girmek istemedi. —Burada çok acı var —dedi—. Ama güzel anılar da var. Yeniden kurma zamanı. O gece dönüş yolunda Fatma Elif’in elini tuttu. —Bizimle geliyorsun. Elif şaşırdı. —Ben mi? —Sen artık bizim kızımızsın —dedi Hüseyin dışarıdan—. Herkes kapıyı kapatırken sen açtın. Elif’in gözleri doldu. —Orada ne yapacağım? Fatma yorgun ama sıcak bir gülümsemeyle baktı. —Burada ne yaptıysan onu. Bir yuva kurmak. Sonra planlarını anlattılar. Amaçları çiftliği yeniden lüks bir yer yapmak değildi. Terk edilmiş yaşlılar, yalnız kadınlar, evsiz kalan insanlar için bir yaşam alanı kurmak istiyorlardı. —Biz ne demek olduğunu biliyoruz —dedi Hüseyin—. Kimse “yük” diye yaşlanmamalı. Elif ağladı. Mehmet’i, korkuyu, borcu, yalnızlığı… her şeyi ağladı. Fatma onu bir anne gibi sardı. —Artık yalnız değilsin kızım —dedi—. Artık değil. Bir ay sonra yenileme başladı. Murat ustaları getirdi. Hüseyin ahşap işleri denetledi. Fatma mutfağı düzenledi. Elif bahçeyi yeniden kurdu; gül, fesleğen ve kekik dikti. Her gün yorgun düşüyordu ama içinde uzun zamandır olmayan bir şey vardı: anlam. Bebek Salı günü doğdu. Büyükçe, yenilenmiş odalardan birinde… ebe zamanında yetişti. Fatma elini hiç bırakmadı. Hüseyin kapıda heyecanla bekledi. Bebeğin ağlamasıyla her şey yerli yerine oturur gibi oldu. Erkekti. Elif ona Mehmet adını verdi. Ama bebeği kucağına aldığında aslında geçmişle geleceğin aynı anda yaşadığını hissetti. Hüseyin içeri girdi, bebeğe baktı ve sadece şunu dedi: —Hoş geldin evlat. Burada gerçekten bir yerin var. Altı ay sonra çiftlik açıldı. Uzun izinler, denetimler ve hazırlıklar sürdü. Ama sonunda kapılar açıldı. İlk gelen kişi yetmiş dokuz yaşındaki emekli bir demiryolu işçisi oldu. Ardından yalnız kadınlar, terk edilmiş yaşlılar geldi. Çiftlik yeniden yaşamla doldu. Hüseyin marangozluk öğretti. Fatma ekmek yaptı. Elif her şeyi yönetti. Murat her pazar çocuklarıyla geldi. Anıl ve Reyhan yargılandı. Mülkiyet tamamen geri alındı. Dava bölge gündemine kadar çıktı. Bir kış gecesi Elif dışarı çıktı. Gökyüzü yıldız doluydu. Hüseyin yanına oturdu. —Ne düşünüyorsun? —Bir zamanlar her şeyi kaybedeceğimi sanıyordum —dedi Elif—. Şimdi ise her şeye sahibim. Hüseyin gülümsedi. —Bir evin, bir çocuğun ve adın var artık. Elif sessizce başını salladı. —Pişman mısın? —diye sordu. Hüseyin güldü. —Bunu ben sana sormalıyım. Fatma kapıdan seslendi: —Gelin artık! Çay soğuyor! İçeri girdiler. Uzun masa doluydu. Kahkahalar, ekmek kokusu, çay sesi… Mehmet beşiğinde uyuyordu. Elif masanın başına oturdu ve etrafına baktı. Ve anladı: hayat bazen yükleri azaltmaz. Sadece onları paylaşmayı öğretir. Ve bazen insan, en ağır sandığı yerde aslında ilk kez gerçekten ayakta durur.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.