Evlerine girdi ve sakince, neredeyse kayıtsızca şöyle dedi:

“Babanızın erkenden kurtulmasına yardım edeceğim. Borçları ödeyeceğim. Aileniz hiçbir şeyden mahrum kalmayacak. Tek yapmanız gereken benimle evlenmek ve bana bir oğul vermek. Her durumda, bir yıl içinde öleceğim.”

Sanki bir arsa satın almak için pazarlık yapıyormuş gibi konuşuyordu.

Genç kadın sessiz kaldı. Adamın yüzünü, özgüvenini izledi ve birden ona acıdı. Kırk yaşında. Zengin. Ama yalnız. Doktorların ona en fazla bir yıl ömür biçtiğini tekrarladı.

Genç kadın kabul etti. Para için değil—kendine böyle söyledi. Zaten bir yıl içinde ölecekti. Babası serbest bırakılacak, annesi tedavi görecekti. Kaybedecek neyi vardı ki?

Düğün hızlı ve gizli bir şekilde yapıldı.

Ama düğün gecelerinde onu dehşete düşüren bir şey oldu ve ertesi sabah evden kaçtı.

Kocası uykuya daldığında, genç kadın bir an bile uyuyamadı. Ev yabancı ve soğuk geliyordu. Koridorda yürümek için kalktı ve çalışma odasında bir ışık gördü. Kapı aralıktı.

Masa üzerinde kağıtlar duruyordu.

Başkasına ait belgeleri okumaya hiç niyeti yoktu. Ama bakışları tanıdık kelimelere takıldı. Bir tarih. Bir imza. Bir kliniğin mührü.

Yavaşça yaklaştı.

Birkaç aylık bir sağlık raporuydu. Siyah beyaz: Sağlık durumu tatmin edici. Olumlu bir prognoz. Ölümcül bir hastalıktan hiç bahsedilmiyordu.

Yanında başka bir belge vardı—bir avukatla yapılan sözleşme. Eğer bir çocuk doğarsa, tüm mal varlığı varise geçecekti. Çocuk olmazsa, evlilik bir yıl sonra iptal edilecek ve o hiçbir şeyle kalmayacaktı.

Daha sonra öğrendiği gibi, zengin bir akrabası ölmüş ve ona tüm mal varlığını bırakmıştı, ancak tek bir şartla: bir yıl içinde baba olması gerekiyordu.

Kullanılmış, kendisine yalan söylenmiş, acıma duygusu istismar edilmiş ve sonunda değersiz bir nesne gibi sokağa atılmıştı.