Düğünden sadece iki ay sonra, kızımın üvey babası beni aradı, sesi buz gibiydi: «Gel kızını al. Artık buraya ait değil.» Sonrasında keşfettiğimiz şey bizi şaşkına çevirdi.

Düğün gününde çok mutluyduk. Salon altın rengi ışıklarla parlıyordu, müzik havayı dolduruyordu ve ışıl ışıl kızım sevdiği adamın yanında gururla duruyordu. Kocama doğru eğilip fısıldadım, «Kendi güzel hayatına başlıyor.» Ve buna gerçekten inanıyorduk.

Ona elimizden gelen her şeyi vermiştik: sevgimizi, koşulsuz desteğimizi ve hatta güvenli bir sığınak olması için küçük bir ev bile. «Ne olursa olsun burası senin sığınağın,» demiştim ona. Beni sıkıca kucaklamış ve gülmüştü: «Anne, bana hiçbir kötü şey olamaz.»

Ancak iki ay sonra telefon çaldı.

Oydu. Üvey babası. Sesi keskin, garip, neredeyse gerçek dışıydı.

«Gel kızını al. Artık buraya ait değil.»

Bir an rüya gördüğümü sandım. «Ne demek istiyorsunuz?» diye kekeledim. Ama o çoktan telefonu kapatmıştı.