65 Yaşında Yeniden Aşkı Buldum Ama Torunum Beni Evden Kovdu — Sonunda Ona Unutamayacağı Bir Ders Verdik »

DOLAR

Alış: 44.93

Satış: 45.11

EURO

Alış: 52.53

Satış: 52.74

GBP

Alış: 60.55

Satış: 61.00

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 5.03.2026 163 Görüntüleme

65 Yaşında Yeniden Aşkı Buldum Ama Torunum Beni Evden Kovdu — Sonunda Ona Unutamayacağı Bir Ders Verdik

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Benim adım Nermin. Geçen bahar 65 yaşıma bastım. İnsan bu yaşa gelince hayatının büyük sürprizler getirmeyeceğini düşünür. Ama bazen kader, insanın karşısına en beklemediği anda hem mutluluğu hem de büyük bir sınavı çıkarabiliyor. Torunum Fatma’nın evinde küçük bir odada yaşıyordum. O oda benim dünyamdı. Yıllardır biriktirdiğim fotoğraflar, eski eşyalar ve hatıralarla doluydu. Bazen o fotoğraflara bakar, Fatma’nın küçücük bir kız olduğu günleri hatırlardım. Fatma daha 14 yaşındayken anne ve babasını bir trafik kazasında kaybetmişti. O gün hayatımız tamamen değişmişti. Onu yanıma aldım ve elimden geldiğince iyi bir hayat vermeye çalıştım. Çalıştım, çabaladım, fedakârlık yaptım. Hatta üniversiteye gidebilsin diye kendi evimi bile satmıştım. Yıllar geçti. Fatma büyüdü, evlendi. Şimdi kocası Ali ve iki çocuğuyla birlikte büyük bir evde yaşıyordu. Ben de onların yanında kalıyordum. Ev bazen çok gürültülü olurdu ama ben bundan şikâyet etmezdim. Torunlarımın kahkahalarını duymak bana hâlâ bu dünyada bir yerim olduğunu hatırlatıyordu. Ta ki Kemal’le tanışana kadar. Kemal’le mahalledeki belediye kültür merkezinde karşılaştım. Boynunda sürekli fotoğraf makinesi taşıyan, sakin konuşan, nazik bir adamdı. İlk başta sadece sohbet ediyorduk. Ama zamanla sohbetlerimiz uzadı. Birlikte yürüyüşlere çıkmaya başladık. Uzun yıllardan sonra kalbimde unutulduğunu sandığım bir duygu yeniden canlandı. Aşk. Bir gün Kemal bana evlenme teklif etti. O an içimde hem büyük bir mutluluk hem de biraz heyecan vardı. Ama bu haberi önce Fatma’ya söylemem gerektiğini düşündüm. O akşam mutfakta onu buldum. “Fatma,” dedim, “sana söylemem gereken bir şey var.” Başını kaldırdı. “Ne oldu babaanne?” “Ben biriyle tanıştım. Adı Kemal… ve bana evlenme teklif etti.” Bir an yüzü dondu. “Evlenmek mi?” dedi. “Evet,” dedim gülümseyerek. “Mutlu oldum. Hayatımda yeni bir başlangıç gibi hissediyorum.” Ama onun yüzündeki ifade beni şaşırttı. “Babaanne,” dedi sert bir sesle, “sen 65 yaşındasın. Bu saatten sonra evlilik mi olur?” Sözleri kalbime saplandı. “Mutlu olmak için yaşın mı olur kızım?” diye sordum. Ama asıl şok bundan sonra geldi. “Bir de o adam burada yaşayamaz,” dedi. “Neden?” diye sordum. “Çünkü burası bizim evimiz. Odaya ihtiyacımız var.” O gece uyuyamadım. Ama asıl acıyı ertesi sabah yaşadım. Kapıyı açtığımda eşyalarımın kapının yanında dizildiğini gördüm. Kalbim sıkıştı. “Fatma… bu ne?” diye sordum. Omuz silkti. “Babaanne… gitmen gerekiyor. Kemal sana kalacak bir yer bulur.” O an içimde bir şey kırıldı. Hayatımı verdiğim torunum beni kapının önüne koymuştu. Eşyalarımın yanında öylece dururken gözlerim doldu. Gidecek yerim yoktu. Sonunda Kemal’i aradım. Olanları anlattım. Kemal bir süre sessiz kaldı. Sonra sakin ama kararlı bir sesle konuştu. “Nermin, eşyalarını topla. Seni almaya geliyorum.” Yarım saat sonra geldi. Kutularımı arabaya yerleştirdik. Arabaya binerken son kez eve baktım. İçimde hem kırgınlık hem de derin bir hüzün vardı. Kemal’in evi küçük ama sıcaktı. Bana öyle içten davrandı ki günler sonra ilk kez kendimi güvende hissettim. Ama Fatma’nın yaptığı şey hâlâ içimde bir yara gibi duruyordu. Bir akşam Kemal bana döndü. “Nermin,” dedi, “Fatma’ya kızgın olduğunu biliyorum. Ama bazen insanlar yaptıkları hatayı anlamak için sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalır.” “Ne demek istiyorsun?” diye sordum. Kemal hafifçe gülümsedi. “Bir planım var.” Birkaç gün sonra Fatma’nın kapısına bir resmi zarf ulaştı. Zarf bir avukatlık bürosundan geliyordu. Fatma mektubu açtığında yüzü bir anda değişmiş. Çünkü mektupta yıllar önce sattığım evden kalan parayla yapılan bir yatırımın hâlâ benim adıma kayıtlı olduğu yazıyordu.

: Ve bir de vasiyetim vardı. Vasiyette şöyle yazıyordu: “Hayatım boyunca bana sevgi ve saygı gösteren kişi bu birikimin tamamına sahip olacaktır.” Ama mektubun sonunda bir cümle daha vardı. “Saygı ve aile bağlarını hiçe sayan kişiler bu haktan yararlanamaz.” Fatma o an yaptığı hatayı anlamış. O gün beni aradı. Telefonu açtığımda sesi titriyordu. “Babaanne… ben çok büyük bir hata yaptım.” Uzun süre sessiz kaldım. Sonra ona şunu söyledim: “Fatma, mesele para değil.” Ağlamaya başladı. “Biliyorum babaanne.” Derin bir nefes aldım. “Ben seni büyütürken sana tek bir şey öğretmeye çalıştım… Ailene sahip çıkmayı.” Aylar sonra Kemal’le küçük ve sade bir nikâh yaptık. Nikâhta herkes mutlu görünüyordu. Ama en çok dikkatimi çeken kişi Fatma’ydı. Nikâh bittikten sonra yanıma geldi. Gözleri doluydu. “Beni affettin mi babaanne?” diye fısıldadı. Ona baktım ve gülümsedim. “İnsan hata yapabilir kızım,” dedim. “Önemli olan o hatadan ders alabilmektir.” O gün sadece Fatma değil… Hepimiz önemli bir ders öğrendik. Aile, insanın sahip olduğu en büyük hazinedir. Ve o hazineyi kaybetmeden değerini bilmek gerekir.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.