Benim Adım Halil

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Benim adım Halil. 78 yaşındayım. Şu an bir huzurevinde kalıyorum. Buraya kendi isteğimle gelmedim. İki çocuğum var. Serkan ve Zeynep. İkisi de hayatta, ikisi de beni biliyor. Ama uzun zamandır ne arayan var, ne soran. Eşim vefat ettikten sonra bir süre tek başıma yaşadım. Sabahları çayımı koyar, balkona çıkar sokağı izlerdim. Komşularla selamlaşırdım. Kendi kendime, “Ben hâlâ ayaktayım” derdim. Sonra dizlerim tutmamaya başladı. Bir gün banyoda kaydım ve düştüm. Saatlerce yerde kaldım. Kimse duymadı. O an şunu anladım: İnsanı asıl korkutan ölüm değil, unutulmak. Hastaneden çıktığım gün çocuklar geldi. Aralarında konuşmuşlardı. “Baba, burada senin için daha iyi olur,” dediler. Tartışmadım. Çünkü karar çoktan verilmişti. Birkaç eşyamı bir çantaya koydular. “Alışınca seni alırız,” dediler. O gün bugündür buradayım.

: İlk haftalar bekledim. Her gün kapı sesini dinledim. “Bugün gelirler,” dedim. Sonra ziyaretler seyrekleşti. Ayda bire düştü. Sonra sadece bayramlara. Şimdi takvim tutmuyorum. Çünkü beklemek insanı yaşlandırıyor. Telefonum var. Masanın üstünde duruyor. Çalmıyor. Ararsam açıyorlar ama konuşmalar kısa. “İyiyim baba.” “Sonra konuşalım.” “Çok yoğunum.” Buradaki günler birbirine benziyor. Kahvaltı, öğle yemeği, akşam televizyon. Bazı geceler uyuyamıyorum. Koridordan geçen ayak seslerini dinliyorum. Buradaki insanların çoğunun hikâyesi aynı: Evlat. Sessiz Bir Sınav Bilmedikleri bir şey vardı. Ben buraya gelmeden önce her şeyi düşündüm. Hayatım boyunca biriktirdiğim bir para var. Ev satıldı, para duruyor. Kimseye söylemedim. Çünkü beni para için değil, gerçekten özledikleri için gelsinler istedim. Bilerek sessiz kaldım. Aramadım. Sormadım. Bayramlarda telefonu önüme koyup bekledim. İlk adımı hep onlardan bekledim. Bazen bilerek hasta olduğumu söyledim. Bazen çok iyi olduğumu. Tepkilerine baktım. Çoğu zaman, “Geçmiş olsun baba,” deyip kapattılar. Gelmekten hiç bahsetmediler. Gelen ve Gelmeyen Bir gün görevliyle Serkan’ı aradık. Sesimi duyunca duraksadı. “Baba, bu aralar çok yoğunum,” dedi. Ne zaman müsait olacağını sormadım. Zaten cevabı belliydi. Zeynep’e mesaj attım. İki gün sonra döndü. “Görmedim baba,” dedi. O an içimde bir şey koptu. Kapı Açıldığında Bir sabah görevli geldi: “Halil amca, ziyaretçin var.” Kapıya baktım. Zeynep’ti. Elinde çiçek yoktu. Hediye yoktu. Sadece dolu gözler vardı. Yanıma oturdu. “Baba, geç kaldım,” dedi. İlk defa bahanesiz konuştu. O gün uzun süre yanımda kaldı. Konuşmadan da oturduk. Sessizlik bile iyiydi. Sonraki gün yine geldi. Sonra yine. Hiç parayı sormadı. Mirası hiç açmadı. Sadece şunu söyledi: “Seni yalnız bıraktık.” Serkan hiç gelmedi. Karar Aylar sonra noteri çağırdım. Kimseye haber vermedim. Defteri kapattım. Çünkü sınav bitmişti. Bir hafta sonra Zeynep’e her şeyi anlattım. Parayı. Evi. Mirası. Gözleri doldu. “Baba, ben bunun için gelmedim,” dedi. O an doğru kararı verdiğimi anladım. Son Hâlâ huzurevindeyim. Ama artık yalnız değilim. Zeynep her hafta geliyor. Bazen torunlar geliyor. O para mı? O sadece bir kâğıt parçası. Ben Halil’im. 78 yaşındayım. Ve şunu öğrendim: Evlat, parayı duyunca değil… sessizliği fark edince gelir.

Haberin Devamı

Yorumlar

Yorumlar (Yorum Yapılmamış)

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz? Cevabı iptal etmek için tıklayın.

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.