Büyükbabamın cenazesinden sonra kapıma bir mektup geldi. İçinde küçük bir anahtar ve büyükbabamdan bir mesaj vardı; mesajda anahtarın tavan arasındaki gizli bir bölmeyi açacağı yazıyordu. Orada bulduğum şey, büyükbabamın tüm hayatım boyunca benden sakladığı şok edici bir sırrı ortaya çıkardı.
Ben Melin. 27 yaşındayım ve birkaç hafta önce, sahip olduğum tek aile üyesini, büyükbabam Harun’u toprağa verdim.
İki yaşımdan itibaren beni o büyüttü. Annem ve babam bir trafik kazasında öldüler ve ben onları sadece çekmecesinde sakladığı birkaç fotoğraf aracılığıyla tanıyarak büyüdüm.
Bana en çok hatırladığım fotoğraf, annemin beni kucağında taşıdığı, babamın da yanında durduğu fotoğraftı.
Sahip olduğum tek ailemi toprağa verdim.
— büyükbabam Harun’u.
O fotoğraflar sahip olduğum tek şeydi ve dedem, çocukluğumun üzerinde asılı duran hayaletler gibi hissetmemem için elinden gelen her şeyi yaptı.
Beni yanına aldı ve kasabanın dışındaki küçük evinde büyüttü; evin boyası dökülmüş, arka bahçesinde bir limon ağacı olan ve yazın ağustos böceklerinden daha yüksek sesle gıcırdayan bir veranda salıncağı bulunan küçük bir yerdi.
Ama orası evimdi. Onunla birlikteyken kendimi asla terk edilmiş hissetmedim.
Dedemle birlikteyken asla…
Bir zamanlar terk edilmiş hissetmiştim.
Her sabah bana kahvaltı hazırlardı ve öğle yemeğimi de içine el yazısıyla bir not koyarak paketlemekte ısrar ederdi.
Küçük elimi tutarak beni anaokuluna götürdü, her birkaç adımda bir durup bana taşları ve çiçekleri sanki hazineymiş gibi göstermeme izin verdi. Her gece bana kitap okudu.
Ama kolay değildi; bunu şimdi anlıyorum. Büyükbabam, zorlandığını asla görmememi sağladı.
Yetmiş yaşına kadar çeşitli işlerde çalıştı; tamirci, market çalışanı, otobüs şoförü… Elektriklerin kesilmemesi ve sırt çantamın dolu kalması için ne gerekiyorsa yaptı.
O zamanlar yapılan fedakârlıkların anlamını kavrayamıyordum. Sadece bir şeye ihtiyacım olduğunda, bir şekilde onu ortaya çıkardığını biliyordum.
Bana sevgi, güven ve sıcaklıkla dolu bir hayat verdi. Büyükbabam dünyamın her köşesini doldurdu.
Hayatımı altüst edecek bir sır sakladığından asla şüphelenmedim.
Sakladığı bir sır vardı.
Bütün hayatımı altüst edecek bir sır.
O öldüğünde, tüm dünyam yıkıldı.
Ama asıl sarsıntı ertesi gün yaşandı.
Evdeydim, dedemin eşyalarını kutulara yerleştiriyordum ki birden kapı çalındı.
Kapıyı açtım ve şaşkınlıktan donakaldım. İçeride kimse yoktu.

O ana kadar büyükbabam hakkında bildiklerimin, gerçeğin yalnızca küçük bir parçası olduğunu bilmiyordum.