Uzmanlar açıklama yapmakta zorlanıyor, bilimsel açıklamalar yer yer yetersiz kalıyordu. Her bir gözlem, bu topluluğun varlığına dair yeni sorular alana çıkarıyor; cevaplardan çok merak doğuyordu.

Porcine Köyü’nün derinliklerinde, doğanın kurallarına alan okuyan bir topluluk hayataktaydı. Efsanelere husus olacak kadar acayip olan bu yerleşim, insan ile hayvan arasındaki sınırların resmen silindiği bir dünyaydı. Köy halkı, kendilerine özgü hayat tarzları ve hayvanlarla kurdukları sıra dışı bağ ile tanınıyordu. Bu bağ, köylüleri birer masal kahramanı gibi gösterse de gerçeğin ürkütücülüğü çok geçmeden kendini gösterecekti.

O inanılmaz gece, köyün geleneksel hasat şenliği düzenleniyordu. Her yer neşe, müzik ve kızarmış sebze kokularıyla doluydu. Fakat sessizlik, Old Jeb’in ellerinde taşıdığı acayip bir varlıkla alanda belirivermesiyle indi. Bu yaratık, bir insanın zekâsını taşıyan gözlere, ama bir domuzun burun ve kulaklarına sahipti. Teninin rengi ise pembe ile şeftali tonları arasında acayip bir geçiş içersindeydi.

Köylüler hayretle karışık bir korkuyla bu varlığa bakarken, yıllardır bahsedilen eski kehanetler tekrar dillerde dolaşmaya başladı. Köyün ihtiyar büyüğü, bilge bayanın sesi alanı doldurdu: geçmişin unutulmuş sırları tekrar canlanıyordu.

Bu varlığın kökleri neydi? Bir kehanetin habercisi mi, yoksa doğanın bilinmez bir tecrübesi miydi? Kimse emin değildi. Fakat o günden sonra Porcine Köyü bundan sonra yalnızca bir yerleşim değil; insan hayal gücünün ve korkularının sınırlarında dolaşan bir efsaneye dönüşmüştü.