Düğün Gecemde Engelli Kocamı Yatağa Taşıdım — Sonra Düştük…

Yazar: admin | 08 Kasım 2025

: Bacakları altımda hareket ediyordu. Hafif bir seğirmeydi, çok hafifti ama apaçık ortadaydı. Kalbim inanmazlıkla çarparak donakaldım. Bir an hayal gördüğümü sandım, ışığın bir oyunu ya da o anın kaosunda hayal gücümün bir ürünü. Ama sonra yine oldu, ufak bir hareket, şüphemi doğrulayacak kadar. Ethan’ın gözleri benimkilerle buluştu ve ilk kez soğuk bir kayıtsızlıktan diğer bir şey gördüm: panik. Geçiciydi, konumunu anında tanıdık kayıtsızlık maskesine bıraktı, ama görmüşbütün. Zihnim bu yeni gerçeği bir araya getirmeye çalışarak süratle çalışıyordu. Neden felçli numarası yapıyordu? Bu süslü maskenin altında hangi gerçek gizliydi? “Ethan,” diye fısıldadım, sesim zar zor duyuluyordu, “bacaklarının hareket ettiğini hissettim.” Yüz ifadesi değişmedi, ama çenesinin hafifçe kasıldığını fark ettim. “Yanılıyor olmalısın,” dedi, ses tonunu dikkatlice denetim ederek.

: “Hayır, değilim,” diye ısrar ettim, sesim güçlenerek. “Neden rol yapıyorsun?” Uzun bir sessizlik oldu, aramızdaki hava söylenmemiş gerçekler ve cevaplanmamış sorularla ağırlaştı. Sonunda, senesinin yükleri ve sırlarıyla dolu bir sesle iç çekti. Bakışlarını kaçırdı, gece gökyüzünün yıldızlarla dolu karanlık bir deniz bulunduğu pencereden dışarı baktı. “Bunu bu tür öğreneceğini beklemiyordum,” diye itiraf etti sessizce. “Ama evet, bacaklarımı hareket ettirebiliyorum.” İtiraf, odanın amacıylae sığdıramayacağı kadar büyük görünen bir gerçek gibi havada asılı kalmıştı. Zihnim şaşkınlık ve hiddetyle dolu bir girdap gibiydi. “Neden?” diye sordum, sözcük şimdilik dile getiremediğim her duyguyla ağırlaşmıştı. “Bilmediğin şeyler var Lila,” dedi alçak ve nerdeyse özür diler gibi bir sesle. “Hiçbirinizin bilmediği şeyler.” “Öyleyse söyle bana,” diye ısrar ettim. “Bilmeyi hak ediyorum.” Tereddüt etti ve bir an reddedeceğini düşündüm. Ama sonra karar veriyormuş gibi kafasını salladı. “Karmaşık bir durum. Ailemin… düşmanları var, onlara ulaşmak amacıyla bana zarar verecek insanlar. Kazadan sonra babam, dünyanın felçli bulunduğuma inanmasına izin vermenin en iyisi bulunduğunu düşündü. Geçici olması gerekiyordu, her şey yoluna girene kadar, ama…” “Ama geçici değildi,” diye tamamladım onun yerine. “Hayır. Başka birini bu karmaşaya sürüklemeyi katiyen düşünmedim, hele ki evlilik yoluyla.” Duraksadı, bana pişmanlık ve samimiyet karışımı bir ifadeyle baktı. “Özür dilerim Lila. Senin amacıyla bunu hiç istemedim.” Arkama ykatiyennıp sözlerini sindirmeye çalıştım. İçime sindiremeyeceğim kadar çok şey vardı; mecburilik ve korkudan örülmüş bir sırlar ve yalanlar ağı. Duruma, hayatların, benimki de dahil, manipüle edilmesine karşı bir hiddet dalgası hissettim. Ama bütün bunların altında, anlayış, hem de sıcakkanlılık gibi bir şeyin kıvılcımını da hissettim. “Şimdi ne olacak?” diye sordum, bunun bizi nereye götüreceğinden emin değildim. “Bilmiyorum,” diye dürüstçe yanıtladı. “Bu kadar ilerisini hiç planlamamıştım.” Sessizce oturduk, içersinde bulunduğumuz durumun vahameti üzerimize çöküyordu. Sırada ne olursa olsun, eş güdümlü vermemiz gereken bir karar bulunduğunu fark ettim. O anda, oynadığımız roller elimizden alındı ve geriye yalnızca gölgeler ve sırlarla dolu bir dünyada gelişmeye çalışan iki şahıs kaldı.

Hikayenin Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇